Moeilijk voor een journalist om maandag de documentaire Mallorca: de nacht en de nasleep (KRO-NCRV) te bekijken zonder een gevoel van schaamte voor zijn beroepsgroep. De tweedelige docu van Jessica Villerius (gelauwerd voor De kinderen van Ruinerwold) reconstrueert de dood bij een vechtpartij op Mallorca van de 27-jarige Carlo Heuvelman. Deel één heeft veel aandacht voor de genante mediastorm rond Heuvelmans dood, die foutieve informatie, sensatiezucht en vooroordelen naar de uithoeken van de journalistiek blies.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Villerius begon kort na Heuvelmans dood in 2021 aan de film en sprak met (Nederlandse) verdachten, advocaten, de aanklager en nabestaanden. Nauwgezet ontrafelt ze hoe Carlo’s vriendengroep in een vechtpartij verzeild raakte met andere Nederlanders. Hoe dronkenschap en haantjesgedrag bijdroegen aan de noodlottige geweldsexplosie. Hoe zo’n niet zo uitzonderlijke matpartij in het uitgaansleven in een paar minuten het bestaan van alle betrokkenen voor altijd heeft veranderd, en dat van de ‘vrolijke, tikkeltje ondeugende’ Carlo beëindigde.
De zaak wordt gekenmerkt door enkele saillante omstandigheden. De (aanvankelijk negen) verdachten zijn afkomstig uit het Gooi, veelal uit welgestelde families. Na Carlo’s dood hebben de vechtersbazen het onderzoek van de Spaanse politie niet afgewacht maar zijn spoorslags teruggekeerd naar Nederland. Al gauw gaat een filmpje viraal op sociale media van een verdachte die tegen het hoofd van een bewusteloze jongen trapt.
De teneur in talkshows, op GeenStijl, in Harry Vermeegens immer braakverwekkende YourTube-blog: kijk, hier schoppen ‘kakkineuze’ rijkeluisventjes (GeenStijl: ‘kopschopkakkers’) Carlo dood. Ze vluchten voor strenge straf in Spanje, en zullen, geholpen door topadvocaten in Nederland, een taakstrafje krijgen.
Nog voordat Justitie alle verdachten heeft kunnen spreken zijn ze al veroordeeld. Dat de video van de vechtpartij níét Carlo toont, maar een vriend die het schoppen overleeft, is een detail dat in het gekrakeel wordt vermorzeld.
Villerius gaat evenwichtig te werk. Niet alleen de relschoppers in de media, ook behoedzame verslaggevers komen aan het woord. Maar die kunnen niet voorkomen dat koene ruiters zich ontfermen over de dode om hun eigen stokpaardjes te berijden. René van der Gijp buigt zich in Sportzomer over de vraag of Carlo Ajax- dan wel Feyenoordfan was. Tafelgast Youp van ’t Hek belijdt in de show zijn ‘tyfushekel’ aan de advocaten die verdachten bijstaan. GeenStijl publiceert voluit de namen van de verdachten, puur journalistiek wangedrag.
De rechters veroordelen de deelnemers aan de vechtpartij, sommigen tot pittige gevangenisstraffen, maar bij gebrek aan bewijs draait niemand op voor Carlo’s dood. Het is het meest tragische aspect in de film: de ouders van Carlo die de verdachten in de rechtszaal tevergeefs smeken om verantwoording af te leggen over hun individuele, en elkaars betrokkenheid. De ouders die zien hoe het lichaam van hun zoon publiek bezit wordt, terwijl hij in Nederland voor sectie ‘helemaal werd opengemaakt’. Carlo’s moeder: ‘Míjn zoon. En ik had niks te zeggen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns