is columnist voor de Volkskrant
Tijdens het lezen van Moshi Moshi, het nieuw(ige) boek van Banana Yoshimoto, begreep ik ineens waar mijn levenslange hunkering naar Japan vandaan komt. Hij is veroorzaakt door Banana Yoshimoto.
Begin jaren negentig las ik Kitchen (in het Nederlands ook Kitchen), haar beroemdste boek, en later haar roman N.P. Daarna schreef ze tijdenlang niets, maar nu is er Moshi Moshi, over een jonge vrouw die haar vader verliest aan een ‘moord-zelfmoord’, zoals zij dat noemt.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Kitchen gaf mij, voor zover ik zeker kon weten dat dat zo was, want ik was nooit in Japan geweest, nog steeds niet trouwens, een blik op wat Japanners Japans maakte. Het had te maken met een extreme fijngevoeligheid: voor eten, voor regentypes, voor huisinrichting. Elk gerecht, want het boek draait om eten, werd gedetailleerd en vol toewijding beschreven – en ook vol toewijding klaargemaakt door de hoofdpersoon.
In Moshi Moshi (vertaald door Maarten Liebregts) proberen de jonge vrouw en haar moeder de dood van hun vader en echtgenoot te verwerken, en dat doen ze deels door eten. De jonge vrouw zelf gaat in een fantastische bistro werken en huurt een aftandse, fijne kamer ertegenover. De moeder trekt zonder veel overleg bij de dochter in en dempt haar verdriet door alle eet-, thee- en koffietentjes in de buurt te bezoeken.
Het troosteten komt op allerlei manieren voorbij: zo is er een vaste klant in het tentje waar de hoofdpersoon werkt, die altijd een kleine, charmante bestelling plaatst, zoals champagne en brood met varkensrillettes. ‘Ik dacht: ik ken niemand die zo mooi eet als hij’, vertelt ze. En: ‘In een horecagelegenheid werken was eigenlijk best gek als je erover nadacht: je stond gewoon aandachtig te kijken naar hoe mensen eten.’
‘Na de begrafenis van je vader moet je een pittige schotel bestellen’, zei een goede vriendin jaren geleden toen mijn vader net was doodgegaan. Dat deed ik, en dat hielp. Het lijkt net alsof die vriendin ook bij de personages uit Moshi Moshi is langsgeweest.
Omdat het boek gaat over het ergste in het leven – een geliefde verliezen – en tegelijk over de mooiste dingen – eten maken, serveren, opeten, aandacht, verliefdheid, seks – is het nooit zwaar.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant