De Britse regering wil het makkelijker maken voor gemeenten om volkstuincomplexen vol huizen te bouwen. Tot afgrijzen van tuinders, die steun krijgen van socialist en volkstuinder Jeremy Corbyn. ‘Gaat deze regering echt de geneugten van wroeten naar aardappels de nek omdraaien?’
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant.
‘De kruisbessen zijn fantastisch dit jaar, en de pompoenen zijn groter dan ooit. Een warme zomer na een natte winter, ideaal.’ Met een tevreden gezicht bewatert Pete Kavanagh zijn volkstuintje in de buurt van het stadion van Tottenham Hotspur in Noord-Londen. Ook exotische gewassen als de Aziatische okra, de Jamaicaanse callaloo en de zoete Siberische watermeloen doen het goed. ‘Het is alleen jammer dat de slakken zich aan de paksoi te buiten zijn gegaan.’
Maar ondanks de goede oogst hangt er een schaduw over volkstuincomplex East Hale Allotments. Niet van de aanpalende nieuwbouwflats, maar door het bericht dat de Labour-regering het makkelijker wil maken om huizen op volkstuintjes en speelweiden te bouwen. Volgens vicepremier Angela Rayner zijn gemeenten die met woningnood kampen gebaat bij meer ‘flexibiliteit’. Maar daar is weinig begrip voor op de volkstuintjes.
‘Het is enorm kortzichtig’, zegt Kavanagh, die intussen op het terras naast zijn schuur is gaan zitten, waar zijn blauwe druif een natuurlijk afdak vormt. ‘Een tuintje is goed voor lichaam en geest.’ En bovendien leerzaam voor de jeugd, legt de gepensioneerde vakbondsbestuurder uit. ‘Ik zie hier steeds meer gezinnen met kinderen. Vorige week heb ik een puzzeltocht voor mijn kleinkinderen gemaakt om ze de namen van de planten te leren.’
De pachters van de pakweg 330.000 volkstuintjes in het Verenigd Koninkrijk krijgen steun van Jeremy Corbyn. De 76-jarige socialist, die zelf ook een volkstuintje heeft in Noord-Londen, nam het in een ingezonden stuk in de conservatieve krant Daily Telegraph op voor het recht van de Brit om te tuinieren op gemeenschappelijke grond. Hij verwees daarbij vol lof naar de Diggers, een groep radicale democraten die het in de Engelse burgeroorlog in de 17de eeuw opnam tegen de landadel.
‘Gaat deze regering’, zo vroeg Corbyn zich af, ‘de geneugten van het wroeten naar aardappelen op een koude, natte zondagmiddag in februari echt de nek omdraaien?’
Maar volgens de National Allotment Society zal het zo’n vaart niet lopen. De eigenaar van de grond in East Hale, de Lee Valley Regional Park Authority, verzekert dat er geen plannen zijn om te gaan bouwen op de 170 volkstuintjes, die worden omsloten door de flats, drasland, een kanaal en een bedrijventerrein.
‘Wroeten naar aardappelen is als wroeten naar goud’, zegt Chris Silvers, een gepensioneerde bibliothecaresse die net als Kavanagh in het bestuur van de volkstuintjes zit. Ze staat pruimen te plukken uit een van de twee reine claude-bomen ter nagedachtenis aan haar ouders.’ Bij de snijbonen hangt, om duiven op afstand te houden, een cd van Oasis. Trots toont ze de tuinboekenbibliotheek die er op haar initiatief is gekomen. ‘Met een tuin en een bibliotheek heb je alles wat je nodig hebt’, debiteert ze een Romeinse wijsheid.
Op weg naar haar bieb ruikt ze aan een paarse roos bij de tuin waar de 61-jarige Elif Turkmen en haar zoon Kemal erwten en komkommers staan te oogsten. ‘Onze familie had in Koerdistan een boerderij’, zegt de 39-jarige zoon, ‘en het eerste wat ze deden toen ze naar Londen was een stukje land zoeken om groenten te telen. Dit is voor ons een stukje land van herkomst. Onze hele familie heeft hier tuintjes. Als ik niet in mijn taxi rijd, ben ik hier.’
Ondanks de plannen van de Labourregering zijn er lange wachtlijsten voor volkstuinen. Daar weten John en Murielle Porter-Weiss alles van: zij moesten twintig jaar wachten voordat ze een tuintje kregen op de De Quincey Allotments, dat even verderop in Tottenham verscholen ligt tussen de sociale huurwoningen. ‘Deze grond was in gebruik als een vuilstortplaats. We hebben actie gevoerd om er volkstuinen van te maken, en sinds 2004 is het onze oase’, zegt Murielle (66), docent Frans.
Het stel staat hier bekend als de Gnome People, de ‘tuinkaboutermensen’, een verwijzing naar de beelden die John heeft gemaakt, zoals de danseres die naast de vijver prijkt. ‘Onze eigen groente is veel verser dan die uit de supermarkt. We hebben zo’n overvloedige oogst dat we groente weggeven aan onze buren, familie en de voedselbank. Maar onze tuin is zoveel meer. We hebben veel narigheid meegemaakt, en de tuin heeft ons echt op de been gehouden.’
Ook hun volkstuincomplex heeft het nodige drama achter de rug. ‘We hebben een paar jaar geleden een dief ontmaskerd die van alles jatte, van groenten tot tuinscheppen’, vertelt John (70), leunend op zijn wandelstok, ‘En vorig jaar is in een van de huizen hier een oude vrouw verkracht en vermoord. De dader was via de tuinen gekomen, en het zag er even naar uit dat de politie bij het speuren naar bewijs moest gaan snoeien. Uiteindelijk hebben ze in de bramenstruik gevonden wat ze zochten.’
Zijn vrouw vertelt dat het stadsdeel Haringey heeft gezegd dat de volkstuinen veilig zijn. ‘Maar je kunt politici niet altijd op hun woord geloven.’ Ook Pete Kavanagh in East Hale is er niet gerust op. ‘In het bestuur van Lee Valley, de grondeigenaar, zitten een paar gemeenteraadsleden, van wie sommigen hun twijfels hebben over volkstuincomplex. Ik begrijp dat er woningnood is, maar er zijn genoeg braakliggende terreinen waar ze kunnen gaan bouwen.’
Kavanagh legt uit dat East Hale een microkosmos is. ‘We helpen elkaar, delen eten met elkaar, maar we hebben soms ook geharrewar over watergebruik.’ Terwijl hij aan het vertellen is, komt zijn Turkse buurvrouw Besima langs, die hem wat postelein geeft. Over zijn andere buren is Pete minder te spreken. Hij wijst op een totaal verwilderde tuin. ‘Hier hebben we al een jaar lang geen mens gezien. Dat is tegen de regels. Zeker met loerende projectontwikkelaars is het belangrijk om te laten zien dat de grond goed wordt benut.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant