Lola Young stapte angstig en emotioneel het podium op, maar worstelde zich door haar optreden, dat uiteindelijk een hoogtepunt van Lowlands werd. Fontaines D.C., de laatste grote gitaarband van het festival, was goed maar oogde ook vermoeid na een lange tournee.
Dat het bij Lola Young niet vanzelf gaat, weet iedereen die haar verhaal een beetje heeft gevolgd. De zangeres uit Londen werd vorig jaar groot met haar ontwapenende hit Messy, waarin Young alle verwijten aan haar adres even op een rijtje zet: te perfect, te dom, te rommelig. Mag ze gewoon zijn wie ze is?
Dat valt niet mee, voor iemand die gezien wordt als een grote Britse popbelofte. Lola Young werd het publieke leven ingesmeten en de podia opgeduwd. En daar voelt zij zich niet altijd lekker.
Young worstelt vanaf haar 17e met mentale aandoeningen. Die sleept zij nu ook als artiest achter zich aan. De druk kan haar te groot worden, liet ze dit jaar al zien op het Amerikaanse festival Coachella, waar ze van het podium rende. De zenuwen hadden haar gesloopt, was haar verklaring.
Als Young zondag het Bravo-podium opkomt, ziet Lowlands dat de 24-jarige zangeres ook vanavond onder druk staat. Haar gezicht staat op huilen. De volgepakte tent en de velden daaromheen houden de adem in. Zelden zagen we een artiest zo angstig in de schijnwerpers staan.
Ze stamelt wat verontschuldigingen, terwijl ze aan de monitor in haar oor peutert. Ze is emotioneel, zegt ze. ‘Zoals jullie kunnen zien.’ Ze voelt zich gewoon ‘awkward’.
Dan voltrekt zich een klein wonder. Young zingt haar eerste liedjes Good Books en Wish You Were Dead nog alsof iemand haar keel dichtknijpt, maar haar timing verraadt dat ze een grote zangeres is. Ze kan zich geen beter publiek wensen: de vaak erg rumoerige Bravo valt tijdens haar liedjes doodstil. En als ze er weer één heeft afgevinkt, krijgt ze een applaus dat bedoeld lijkt om haar door haar optreden te slepen.
Haar stem wordt beter, krijgt dat hese soulrandje dat haar liedjes zo scherp en aantrekkelijk maakt. Zij beweegt makkelijker over het podium, tussen haar strak spelende bandleden, die haar nauwlettend in de gaten houden. Ook daar zit spanning.
En dan zingt ze haar pure, kleine liefdesliedje You Noticed. Eerst bijna onhoorbaar zacht, bij een kalme slaggitaar, maar zo zuiver en emotioneel dat nu het publiek bijna in tranen uitbarst. Dan breekt Young los, in een ontladende finale die voelt als een persoonlijke overwinning. ‘You noticed’, ramt ze eruit, prachtig mooi, op volle kracht. ‘You, you noticed.’
Het wordt een hoogtepunt van Lowlands 2025. Van een artiest die dat misschien wel is tegen wil en dank, en die een verhaal vertelt dat de popmuziek eigenlijk ontstijgt.
Lola Young
Pop
★★★★☆
17/8 Lowlands, Biddinghuizen
Voor de stevigste popprotesten tegen het Israëlische oorlogsgeweld in Gaza moet je op Lowlands, ook bij afwezigheid van Kneecap, bij de Ieren zijn: zaterdag bij The Murder Capital en nu, op zondagavond, bij Fontaines D.C. in de Alpha-tent.
De Palestijnse vlag hangt al ruim een uur op het podium als de band tijdens I Love You de grote videoschermen inzet om de boodschap in koeienletters over te brengen: ‘Israel is committing genocide. Use your voice.’ De videowand achter de band is een enorme, gloeiende Palestijnse vlag geworden.
Fontaines D.C. heeft een doorbraakjaar achter de rug. Hun vierde album Romance was een van de beste van 2024. Ze speelden in november tweemaal de Amsterdamse AFAS Live overhoop. En dan nu, in de slotweken van de lange tournee, het grootste Lowlands-podium, als laatste grote rockband van het weekend.
Ze kunnen hun set inmiddels slapend spelen, puur op muscle memory. De band is goed en hecht, maar ook wat matter dan negen maanden geleden in Amsterdam.
Als op de videoschermen wordt ingezoomd op zanger Grian Chatten is het niet moeilijk de vermoeidheid in zijn ogen te zien. Hij zegt vanavond vrijwel niets en beperkt zich tot zingen.
Toch klinkt Fontaines D.C. ook nu bevlogen, als een band die het meent, geroutineerd en doelmatig, bereid om in 75 minuten alle brandstof te verbruiken die vandaag in de tank zit.
Dat begint met de knarsende riff van Here’s the Thing, via een wat vlak gezongen uitvoering van lijflied Boys in the Better Land naar, uiteindelijk, de finale met de hit Starburster, die in Biddinghuizen wél even overrompelend is als in november. Jammer dat Death Kink uit de speellijst is verdwenen; daar hadden we het zwakke, nieuwe Before You I Just Forget graag voor ingeruild.
We zagen het vuur weleens hoger oplaaien bij Fontaines D.C., in de AFAS Live maar ook in de Ronda van TivoliVredenburg (april 2022). Toch voelt het goed: deze band is een muzikale nazaat van de alternatieve gitaarrock waarmee Lowlands in 1993 begon, maar is ‘hot in 2025’, al trekken ze (zoals álle gitaarbands op Lowlands) veel minder volk naar de Alpha dan Frenna of Job Jobse & Ki/Ki.
Fontaines D.C. móest er dit jaar bij zijn: een typische Lowlands-band, althans, dat hopen we dan maar. Ze waren in zekere zin als de festivaljaargang zelf: goed, al was het weleens beter.
Fontaines D.C.
Pop
★★★★☆
17/8 Lowlands, Biddinghuizen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant