Perfect escapisme was mijn vakantieweek in Zwitserland. Ik vertoefde tussen geurende Ricola-orchideeën en zoemende hommels op een door gletsjers begrensde alpenweide waar koebellen klingelden. Passerende wandelaars met wandelstokken begroetten me in hun onverstaanbare Schwyzerdütsch. De hemel was blauw. De temperatuur moderaat. En toen ik dacht: als ik nu toch eens een roofvogel zag, juist toen schoten er twéé rode wouwen door het zwerk.
Een midzomeridylle, zeker toen ik langs de waterval liep die een majestueuze sluier vormde waarop de zon een regenboog projecteerde. Dit is het paradijs, dacht ik, maar tegelijk besprong me de gedachte: dit kan niet echt zijn. Een onzichtbare regisseur bereidt mij, argeloze toerist, een ultieme Disney-ervaring toe. Straks vliegen de gedresseerde roofvogels terug naar hun kooi. Zijn de accu’s van de hommeldrones leeg. Wordt de kraan waaruit de waterval stroomt dichtgedraaid. Blijken de Zwitsers gewoon Duits te spreken. Ik word voor de gek gehouden.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Vrijdagavond, weer thuis, kwam ik terecht op Comedy Central, bij The Truman Show, de geweldige film waarin de jongen Truman (Jim Carrey) opgroeit voor het oog van verdekt opgestelde camera’s. Een gescripte reallifesoap, waarvan dagelijks een miljoenenpubliek smult. Truman is de enige die niet weet dat hij uitsluitend wordt omringd door acteurs en dat al zijn alledaagse avonturen deel uitmaken van het scenario. De show blijft een succes totdat Truman twijfel bekruipt over de waarachtigheid van zijn bestaan.
Aan de vooravond van een nieuw televisieseizoen klampte ik me, in een poging het vakantiesentiment even te rekken, nog eens vast aan het Zwitserlevengevoel. Toeval of niet: Rail Away (EO) bracht de kijker zaterdag naar de Alpen. Het programma met steevast een trein als protagonist die ons door arcadische landschappen sleept, voerde in Zwitsers hooggebergte door een besneeuwd modeltreintjesdecor. Maar opeens oogde het onuitstaanbaar maagdelijk, ongerept en kinderachtig. Een illusie spatte uiteen en ontgoocheld wendde ik me beroepshalve tot het nog schrale nieuwe tv-aanbod.
Anderhalf uur lang vergaapte ik me aan Let’s Play Ball bij SBS6, een spelserie die het midden houdt tussen ganzenborden en de Oost-Nederlandse volkssport klootschieten. Twee teams rolden opblaasballen van 4 meter doorsnee over smalle straatjes in regenachtig Friesland. Team Rood was gevormd rond actrice en ‘fitnessgoeroe’ Fajah Lourens. Team Oranje bestond uit drie jongemannen die Froger heten. Ik vermoed een familieverband met een zingende tv-personality, maar dat bleef vaag. De drie spraken elkaar Mokums joviaal aan met ‘gab’, ‘pik’, en ‘ouwe’.
Werkelijk geen Fries interesseerde zich voor het kolderieke gestuiter met die reuzenballen. Hoewel, er was één burgemeester die alleen toestemming gaf voor de opnamen in zijn gemeente als de stadspoort prominent in beeld zou komen. Een fraai stukje citypromotie, waarop Sneek trots kan zijn. Ikzelf weet nog steeds niet of hetgeen SBS6 ons voorschotelde werkelijkheid of waan was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns