is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Voetbal is ook een schuilkelder, een veilig hol om van tijd tot tijd naartoe te vluchten, om de wereld te vereenvoudigen tot voetbal en weinig meer. Ja, en voetbal is soms ook een giftige omgeving, zoals trainer John Heitinga van Ajax zondag constateerde. Hij kan het weten, want de kritiek vanwege het onsamenhangende spel daalt ongenadig neer op zijn nog relatief onervaren schouders, zoals kritiek via het open riool van sociale media soms alles verschroeit wat eens misschien groeit.
Maar ze vroegen Heitinga in Deventer ook naar de herdenking van een overleden jongetje, een minuut van openbare rouw en steunbetuiging tijdens het duel tussen Go Ahead en Ajax. Dat applaus leidde juist tot de verbinding die sport behoort te geven. Verbinding is eigenlijk het enige dat echt telt in voetbal, in sport. Zonder verbinding is de overwinning niets waard, of in elk geval veel minder dan gedacht.
Een jongetje van 2 jaar was onlangs overleden bij een tragisch ongeluk, het kind van een oud-jeugdspeler, tegenwoordig supporter van Go Ahead. Het publiek, de aanhangers van beide clubs, eerden Jesse in de 22ste minuut met applaus en met een spandoek, waarop ‘Dag, lieve Jesse’ stond. De spelers hadden vooraf gehoord dat er iets ging gebeuren, lieten de bal even de bal en klapten mee. Het was een ontroerende onderbreking van een snelle, aantrekkelijke wedstrijd.
Heel even was alles liefde en mededogen in dit spel van machogedrag, van rauw gezang en bierdrinken op de tribunes. Die momenten waarop de gezamenlijke liefde groter is dan afkeer of haat, zijn de mooiste minuten in een stadion. Als tekenen van verbinding de ongein uit de stadions verjagen, ontstaat iets wat bijna nergens anders is te vinden. Zo ook donderdag, toen heel FC Utrecht danste om de eerste kwalificatie voor een Europese groepsfase in vijftien jaar. Of anders vrijdag, in IJmuiden bij Telstar, waar het volk met glinsterende ogen van ongeloof het in de zomermaanden ingrijpend gerestaureerde stadion kwam bewonderen, met een eerste thuiswedstrijd in de eredivisie sinds 1978.
Het was alsof het clubje zichzelf opnieuw had uitgevonden tijdens de vakantie. Voormalig aanvoerder Mitch Apau warmde grijnzend satésaus op in het spelershome dat ook perskamer is, voor zijn patatkraam buiten. Twee van onze zoons waren met tientallen anderen intens blij met een nieuw shirt in Delfts blauwe opdruk, mooi van lelijkheid. Het publiek schonk de voetballers snel vergeving voor de nederlaag tegen PEC Zwolle, omdat Telstar eerst te leren heeft in de eredivisie.
Trainer Anthony Correia vond het schitterend dat supporters op de dag voor de wedstrijd massaal gehoor gaven aan de oproep om het stadion te boenen, want dat was door al die Bob de Bouwers en hun werk behoorlijk stoffig geraakt. De trainer constateerde dat een vleugje amateurisme was meegenomen naar het profvoetbal, en dat dat in feite noodzakelijk is om werkelijke verbinding tot stand te brengen.
Zo is het precies: op dagen dat ze normaal doen in het voetbal, dat ze voelen waarmee het allemaal is begonnen, op dagen dat het gif uit de aderen is verdwenen, is het spel mooier dan bijna al het andere. Dan is het een schuilkelder met slingers.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant