"De minst succesvolle Britse Grand Prix-coureur." Met die kop, in opvallende grote letters aan de rechterzijde van een dubbele pagina, werden lezers van de augustuseditie van Car Magazine in 1992 voorgesteld aan Perry McCarthy. Aan de andere kant van de spread stond McCarthy afgebeeld in zijn gewone kleding – op een helm na – aan de voet van een ladder, terwijl hij omhoog keek naar de top, die buiten beeld verdween.
Je moest de pagina omslaan om een portretfoto van de man zelf te zien. Een subtiele voorbode, wellicht, van zijn latere rol als The Stig, de anonieme testrijder van Top Gear. Toen hij zichzelf bekendmaakte als The Stig ter promotie van zijn autobiografie 'Flat Out, Flat Broke', werd hij ontslagen door de BBC en verdween het personage tijdelijk uit de show.
Het interview – een typisch onderhoudend stuk van de betreurde journalist Russell Bulgin – gaf een droogkomisch, maar ook sympathiek beeld van een coureur die er na jaren scharrelen en kloppen op deuren eindelijk in geslaagd was om zijn grote kans in de Formule 1 te krijgen – zij het bij een dramatisch slecht team: Andrea Moda. Terwijl de septembereditie van Car net in de winkels lag, reed McCarthy zijn laatste Grand Prix-weekend.
Perry McCarthy kende een zeer korte, maar opmerkelijke carrière in F1.
Foto door: Sutton Images
Toch was er nog een sprankje hoop. Perry had vrienden – veel zelfs. Potentiële sponsors waardeerden zijn "alles kan"-mentaliteit en keken voorbij het magere resultaat op zijn cv. Bulgin was een van die supporters, in zijn vorige rol als sportredacteur bij Motor Magazine. "Ik steunde McCarthy niet omdat ik dacht dat hij spectaculair getalenteerd was, de nieuwe Ayrton Senna", schreef hij. "Ik hielp Perry omdat hij de enige coureur was die ooit belde om erom te vragen."
Michael Schumacher behaalde dat jaar zijn eerste Grand Prix-overwinning op Spa. Verderop in het nieuws volgde het weinig verrassende einde van het bespottelijke Andrea Moda-team, nadat teameigenaar Andrea Sassetti werd gearresteerd wegens fraude. Toen McCarthy voor het eerst de volledig zwarte S921 zag, grapte hij dat het alleen nog maar handvatten nodig had om op een doodskist te lijken – en nadat een doorbuigende stuurstang hem tijdens de training in de muur zette bij Raidillon, leek het daar ook even op.
Dat was het seizoen waarin Williams en Nigel Mansell de concurrentie verpulverden met de actieve vering op de FW14B. Benetton testte in 1992 zijn eigen systeem, maar had problemen met lucht in de hydraulische vloeistof, wat het rijgedrag onvoorspelbaar maakte. In plaats van Schumacher in een nog onvolwassen systeem te zetten – wat zou kunnen leiden tot een negatief oordeel – liet Benetton testrijder Alessandro Zanardi het meeste ontwikkelingswerk doen. Toen Zanardi ziek werd en een test op Silverstone moest missen, had teammanager Gordon Message op het laatste moment een dappere vervanger nodig.
Michael Schumacher nam de tijd om het circuit van Silverstone door te nemen met McCarthy.
Foto door: Motorsport Images
McCarthy kreeg het telefoontje en stond de volgende dag op het circuit. Zoals hij recent vertelde in de Beyond The Grid-podcast van F1, was hij snel – zeker gezien zijn gebrek aan echte F1-ervaring; de Andrea Moda had dat seizoen nauwelijks rondjes gereden. Maar hij maakte de fout om Schumacher om advies te vragen over hoe hij sneller kon rijden. Geen enkele coureur zal zijn zorgvuldig opgebouwde snelheidsgeheimen makkelijk prijsgeven, toch? "Ik vroeg aan Michael," zei McCarthy, "'Hoe rij jij die ronde?' En hij liep met mij het hele circuit door."
Volgens McCarthy hoorde hij vooral bekende dingen. "Ik zei alleen maar: 'Ja. Ja. Ja, ja. Ja. Ik ook. Ja. Ja. Ja.' Maar toen zei Michael: 'En ik neem Bridge vol gas.' Ik zei: 'Nee. Nee, nee, nee. Dat probeer ik al de hele tijd, maar het lukt gewoon niet.' Maar Michael bleef erbij: 'Ik neem die bocht vol gas.'"
Michael Schumacher overtuigde McCarthy ervan dat hij de Bridge-bocht vol gas nam.
Foto door: Rainer W. Schlegelmilch / Motorsport Images
Tussen 1991 en 1993 was Bridge zo'n bocht waar fans van een zekere leeftijd met ontzag over spraken – een zogenoemde "big balls corner", te vergelijken met Eau Rouge-Raidillon op Spa. Al meer dan twintig jaar worstelde de BRDC, eigenaar van Silverstone, met de onvermijdelijke chaos die ontstond wanneer een groep wagens met hoge snelheid de Woodcote-bocht naderde en positie probeerde te winnen. Tijdens de Britse GP van 1973 veroorzaakte Jody Scheckter daar een kettingbotsing die ervoor zorgde dat elf coureurs de finishvlag niet zagen.
Pogingen om die bocht in een chicane te veranderen, mislukten. In 1987 werd iets verderop een logge chicane gebouwd, die Bridge werd genoemd, maar ook die oplossing was verre van ideaal. Bij de grote herinrichting van het circuit in 1991 werd die chicane onderdeel van het nieuwe Luffield-gedeelte en kreeg de naam Bridge een nieuwe bestemming: een rechterbocht, al dan niet vol gas te nemen, vlak voor de korte infield-lus.
Ironisch genoeg: door het probleem bij Woodcote definitief op te lossen, had Silverstone een ander gecreëerd. Na Abbey kwam het circuit over een lichte heuvel, met een dip onder de brug die de nieuwe bocht zijn naam gaf. Het insturen was grotendeels blind – en de exit helemaal, omdat de nieuwe lijn strak langs een aarden wal aan de rechterkant liep. "Daar ga ik een kaartje kopen als ik ooit kom kijken", zei Martin Brundle bij de lancering, volgens een verslag in Autosport.
Wie dat advies opvolgde, kreeg waar voor zijn geld bij de Britse GP dat jaar. Andrea de Cesaris, die naam maakte door Ayrton Senna tot wanhoop te drijven door zich niet te laten dubbelen, kreeg een ophangingsprobleem op zijn Jordan 191 en stormde richting Bridge terwijl zijn auto al deels uit elkaar lag – hij was nét daarvoor al tegen de vangrail geknald. Satoru Nakajima en Alain Prost kwamen net over de blinde heuvel en konden hem ternauwernood ontwijken.
De Jordan 191 van Andrea de Cesaris na de crash.
Foto door: Getty Images
In 1994 werd de snelheid bij de aanloop naar Bridge teruggebracht door een nieuwe chicane bij Abbey, maar in die korte periode was Bridge een meetlat voor lef en rijvaardigheid. "Die bocht ging echt onder mijn huid zitten", vertelde McCarthy. "Ik dacht: 'Als hij het kan, dan ik ook'. Maar vanbinnen schreeuwde ik: 'Ik kan dit niet!' Ik had het geprobeerd, maar de auto was véél te onrustig." Uiteindelijk vond hij de moed om zijn rechtervoet plat op het gaspedaal te houden over de heuvel en bij het insturen. Vervolgens moest hij de resulterende overstuur opvangen – bij ongeveer 290 km/u.
"Ik schrok me kapot", zei hij. "Mijn handen waren sneller dan Bruce Lee in een kungfu-film." Terug in de pits stond hem een confrontatie te wachten met Michael Schumachers race-engineer, Pat Symonds. McCarthy greep naar het excuusboek van elke coureur. "Ik zei: 'Pat, kunnen we de bandenspanning even controleren? Er klopt volgens mij iets niet.' Hij kwam terug, hurkte naast de auto, glimlachte en zei: 'Zo, vriend, het lijkt erop dat je een klein momentje had daar buiten, hè?'"
Natuurlijk ontkende McCarthy alles – tot hij werd geconfronteerd met onweerlegbaar bewijs. "Grappig," zei Symonds, "want de telemetrie laat zien dat je op volle snelheid aan het tegensturen was – bij 290 km/u..." "Het was Michael!" verdedigde McCarthy zich. "Hij zei dat hij Bridge vol gas nam – dus ik deed dat ook."
Pat Symonds was de race-engineer van Michael Schumacher en wist dus ook dat McCarthy zich onnodig zorgen maakte.
Foto door: Sutton Images
Symonds moest lachen en legde uit: "Michael neemt Bridge wel vol gas – als hij op kwalificatiebanden rijdt en met bijna lege tank. Jij reed daar op gebruikte racebanden en met een halve tank!" Dat was het moment waarop McCarthy doorhad dat hij in de maling was genomen. "Of hij het met opzet deed of niet, weet ik niet. Maar hij zette me in vuur en vlam. En ik kwam voor schut te staan. Maar zo zit ik in elkaar: als coureur drijven dat soort dingen je. Ik kon niet begrijpen hoe hij zóveel sneller was – maar ik had gewoon op mezelf moeten vertrouwen."
McCarthy's F1-carrière doofde na deze test en een latere test bij Williams langzaam uit, maar zijn ontmoeting met een toekomstige wereldkampioen leverde hem een rijk arsenaal aan anekdotes op. En zoals lezers van zijn autobiografie weten: dit was nog lang niet alles. "Dingen gebeuren bij McCarthy", schreef Bulgin al in dat interview uit 1992. "Hij zegt zelf: 'Iemand daarboven heeft de grootste lol met mij.'"
Source: Motorsport