Op reis voelt Jules zich aanvankelijk schuldig als hij met de Indonesische Vanya naar bed gaat – het is haar eerste keer, wat richt hij aan in haar leven? Maar zij voelt vooral opwinding: wow, ik ben dit aan het doen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Vorig jaar zomer liftte ik door Indonesië met het plan daarna door te reizen naar Maleisië, Laos en Vietnam. Na drie weken in Padang werd ik overvallen door een gevoel van eenzaamheid. Ik kende dat van eerdere reizen, het was me vaker gebeurd en altijd na drie weken. Niemand die Engels sprak, hostels waren er niet, dus backpackers kwam ik niet tegen. Ik sliep in simpele hotels en voelde me steeds ongemakkelijker worden over mijn geprivilegieerde positie: ik kom uit Nederland, een land dat rijk was geworden over de rug van dit Indonesië.
Op straat klonk het: bule, bule, witte toerist. Niet op een onaardige manier, maar het roepen wees me er wel telkens op dat ik een buitenstaander was. Uiteindelijk leek een datingapp de enige manier om met een Engelssprekende local in contact te komen.
Vanya kwam me halen op haar scooter en nam me mee naar een plek waar we wat konden eten. Ze was knap en slim en exotisch, met sluik zwart haar. Ze woonde tijdelijk in Padang voor het toelatingsexamen van de universiteit. Ik riep in haar oor dat ik erover dacht zelf ook eens een scooter te huren, maar ik had geen rijbewijs. Onmiddellijk reed ze naar de kant en leerde me in 30 seconden hoe ik een scooter moest bedienen: motor starten, gas geven, langzaam remmen en goed opletten. Lachend sprong ze zelf achterop. Ik vond het spannend, want er zit een flink tempo in het Aziatische verkeer. Maar ik had het al snel te pakken, gewoon meerijden met de stroom en niet te veel om je heen kijken.
Die middag zaten we aan zee, het was heerlijk om eindelijk iemand mijn indrukken te kunnen voorleggen. Ik vroeg haar hoe zij dacht over het Nederlandse kolonialisme en hoe het was om in een islamitisch land te wonen, in een streng beveiligd studentencomplex waar je ’s avonds de deur niet uit mag. Andersom wilde ze van mij weten hoe het is om een paspoort te hebben en de hele wereld over te kunnen reizen.
Verward voelde ik me ook, wat was de etiquette hier? Hadden we in het Vondelpark gezeten die middag, dan had ik misschien een arm om haar heen geslagen, maar hier had dat soort geflirt een heel andere betekenis. Mensen trouwen jong, in het openbaar wordt niet geknuffeld en ik wilde haar niet in verlegenheid brengen.
De dag erop spraken we opnieuw af en dit keer reden we naar een parkachtige heuvel van de universiteit, waarvandaan we een prachtig uitzicht hadden over de stad, vol laagbouw en een enkel imposant kolonialistisch pand. In de verte glinsterde de zee. Mijn schouder was verbrand en zij bood aan mij te masseren, wat in Indonesië totaal zonder erotische betekenis is.
Tot dat moment was ik nog nooit echt verliefd geweest, dus wat er vervolgens gebeurde was voor mij in zekere zin ook nieuw. Ik nam haar mee naar mijn kamer en na de massage vroeg ik of ik haar mocht zoenen. Ze antwoordde: daar word ik toch zwanger van? Ik schrok en zei dat dat niet zo werkte. Toen gaf ze zich er opgelucht aan over en nam zelf ook het initiatief. Wil je dit echt, vroeg ik, toen we op het punt stonden verder te gaan. Ze knikte ‘ja’. Ik pakte een condoom, ook daarvan had ze niet eerder gehoord. Het was zo fijn, zo echt, zo intiem. Maar de volgende ochtend had ik spijt, waarom had ik dit gedaan? Ik had haar ontmaagd, ze was voor het leven getekend. Ik was geen haar beter dan mijn kolonialistische voorouders.
De dag erop stelde ze voor naar de grotten te gaan. Onderweg hield ze me stevig vast, ik legde een hand op haar been en was zo gelukkig. Nee, ze had geen spijt, zei ze en terug in de stad hebben we weer seks gehad in het hotel. Het duizelde me. Wat betekende dit alles? Mijn visum was nog maar een paar dagen geldig. Ik zou haar hierna nooit meer zien, dat stond vast. Onmogelijk voor haar naar Nederland te komen, en voor mij om regelmatig terug te gaan.
Maar nu was het fijn, ik wilde niet verder kijken dan een paar uur, het afscheid nog even uitstellen. En toen het toch zover was en ik na twee uur rijden alleen in een andere stad zat, miste ik haar enorm en schreef: hoe zou je het vinden om hierheen te komen? Ze reageerde meteen, vertelde de beveiliging dat ze bij een tante ging logeren en ik stuurde een taxi en weer brachten we een nacht samen door. We rekten de reservetijd steeds verder op. Nog één keer volgde.
Op dag 28 van mijn visum was ik in Medang en dit keer was zij het die schreef: wat als ik nou eens naar je toekwam? Het was zestig uur reizen, maar vliegen kon ook. Ik wachtte haar op en nam haar mee naar de suite die ik had geboekt, de enige luxe die ik me die maanden heb veroorloofd. Twee geweldige dagen hadden we daar en toen was het echt klaar, want zij heeft geen paspoort en nog los van de kosten, zulke verre vluchten kunnen echt niet meer, vind ik. Maar wat zou ik graag eens met haar achterop door Amsterdam fietsen.’
‘De eerste keer dat Jules me zoende, schrok ik. Ik kom uit een zeer traditionele islamitische cultuur, mijn ouders zijn uiterst behoudend en zelfs met mijn vriendinnen heb ik het nooit over seks en jongens. Natuurlijk was ik al bij het eerste onlinecontact op mijn hoede en vroeg me af, is dit niet gewoon een westerse jongen die seks wil met een local? Maar toen ik hem zag en hij bij mij achterop ging zitten, sloeg mijn argwaan om in nieuwsgierigheid.
Jules vertegenwoordigde iets wat ik alleen kende uit films. Hij was knap en had een paspoort en een rugzak en kon gaan waar hij wilde, van plek naar plek, van land naar land. Ik kende niemand die dat kon en wilde weten hoe het was om in zoveel vrijheid te leven. Het risico dat ik nam door met hem uit te gaan, was groot. Het klinkt misschien gek, maar de leergierige en intelligente manier waarop hij die eerste avond door mijn aanwijzingen het rijden op een scooter onder de knie kreeg, de aandacht waarmee hij luisterde en vervolgens zelfverzekerd maar zonder bravoure met mij achterop wegreed, gaf me onmiddellijk vertrouwen.
Het zoenen kwam een dag later. We zaten op het grasveld bij de universiteit en keken uit over de stad. Hij liet me zijn verbrande schouder zien en ik bood aan hem een massage te geven, maar mijn uitspraak van het Engels was nogal beroerd en ik verhaspelde het woord ‘massage’ tot ‘mes-seks’. We lachten er samen vrolijk om. Alles aan hem was aardig en onschuldig.
Met hang naar rebellie had mijn besluit om die middag mee te gaan naar zijn kamer niet te maken, ik wilde me niet voor even bevrijden van de banden van familie en school. Het was meer. Bij hem voelde ik plots een sterke wil te groeien, voorbij de grenzen van mijn eigen denken en mijn eigen cultuur. Ik wist dat Jules me daarbij kon helpen. Avontuur speelde een rol en fysieke aantrekkingskracht ook, maar dat andere gaf de doorslag: in zijn buurt begon ik te geloven dat ik misschien zelf ook ooit vrij kon leven. Misschien niet op zijn manier, niet helemaal vrij, maar wel vrijer dan ik nu was.
Na mijn massage vroeg hij of hij me mocht aanraken. Ik had nog nooit eerder met iemand gezoend of seks gehad. Maar na de eerste schrik was het fijn en spannend en intiem. Bij iedere stap en iedere handeling vroeg hij toestemming. ‘Vind je het goed als…’ en: ‘Hoe voelt dit? Weet je zeker dat je dit wilt?’ Hij was niet iemand met een oordeel over mijn achtergrond en onwetendheid, hij keek naar me en vond het belangrijk dat ik het fijn had.
Die avond haastte ik me met mijn geheim naar het studentencomplex, snel voor de deuren dicht zouden gaan, opgewonden en blij. De volgende ochtend had ik spijt. Ik had een grote fout begaan, ik was niet langer maagd, iets in mij was gebroken en ik kon niemand in vertrouwen nemen, want dit was een schande die ik nooit te boven zou komen.
Nog altijd heb ik niemand iets verteld over wat er toen is gebeurd, zelfs mijn vriendinnen niet. Maar de spijt duurde niet lang. Al een paar uur later zag ik wat we samen hadden meegemaakt als een ervaring die hoort bij opgroeien en volwassen worden. Niet dat die eerste keer perfect was, maar het was echt, ik ben ontmaagd door iemand die echt om me gaf. Zijn zorgzaamheid zat in zijn kleinste gebaren, ook al wisten we dat dit alles slechts kon duren zolang zijn visum geldig was. Geen van beiden maakten we ons illusies over een gezamenlijke toekomst, maar alle momenten samen hadden genoeg warmte en liefde om de eeuwigheid te kunnen trotseren – zij het dus dat hij het land uit moest en ik geen paspoort heb.
Na die tweede date hebben we elkaar nog een paar keer gezien en heel veel seks gehad en gepraat. Het derde afscheid had het laatste moeten zijn, maar weer miste ik hem zo erg dat ik voorstelde naar hem toe te vliegen voor een paar dagen. Ik loog tegen mijn vrienden dat ik naar familie was en tegen mijn familie zei ik het omgekeerde. ’s Avonds pakte ik de taxi naar het vliegveld van Padang. Nooit eerder had ik in mijn eentje gevlogen, maar Jules appte me aan een stuk door en hielp me mijn weg te vinden langs de security en naar de gate, het was alsof hij naast me liep. Ik herinner me mijn opwinding toen het vliegtuig opsteeg, weer even dat gevoel: wat ben ik aan het doen? En toen weer die andere opwinding: wow, ik ben dit aan het doen.
In Medan kwam hij me halen, hij wilde me kussen, maar ik weerde hem af. ‘Niet hier, wacht tot we in het hotel zijn.’ De dagen daarna in de suite zal ik nooit vergeten. Jules heeft me geleerd te voelen wat ik zelf wil. Zou ik het leven naar mijn hand kunnen zetten, dan zou ik morgen naar hem toevliegen, maar die luxe heb ik niet. We zijn jong, er gaat nog veel komen. Over een paar jaar ben ik farmaceut. Op een dag zal ik trouwen en kinderen krijgen, maar eerst wil ik mijn eigen geld verdienen. En Jules zal altijd een prachtige geheime herinnering blijven.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewden zijn de namen Jules en Vanya gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant