Lindsay Lohan, die van Mean Girls (2004), leek een glansrijke carrière tegemoet te gaan; vervolgens werd haar teloorgang ons entertainment. Maar nu is ‘LiLo’ terug. Hopelijk is de (roddel)pers, net als zij, ook volwassen geworden.
Zonde, zeg. Dat zou de strekking zijn geweest van deze tekst over de reputatie van Lindsay Lohan (New York, 1986) als ik ’m pakweg drie jaar geleden had geschreven. Dat meisje uit Disneyfilm The Parent Trap (1998) en highschool-klassieker Mean Girls (2004), een kindsterretje zo innemend dat de verdoemenis haast onvermijdelijk leek, want: too good to be true.
Wat was er weinig over van de actrice over wie je als kind pas tijdens de aftiteling ontdekte dat ze zowel de Engelse Hallie als de Amerikaanse Annie had gespeeld in The Parent Trap, twee rollen dusdanig overtuigend dat de toenmalige CEO van Disney, Michael Eisner, Lohan op de filmprèmiere vroeg waar haar tweelingzus uithing.
Het verhaal van ‘LiLo’ leek een klassiek verhaal, waaruit we moeten leren dat roem niet zaligmakend is. Een tragedie uit het rijtje Amanda Bynes, Amy Winehouse, Britney Spears: allemaal piepjonge sterren uit de vroege jaren 2000 die onder aanvoering van de roddelpers personages werden – en hun teloorgang ons entertainment.
Drugsgebruik, een alcoholprobleem, onafgebroken gefeest, eetstoornissen en een exorbitant uitgavenpatroon (met haar rol in Herbie: Fully Loaded verdiende ze als 19-jarige zo’n 7,5 miljoen dollar). Haar liefdesleven op standje turbulent, breed uitgemeten gebitch tussen haar en collega’s Paris Hilton, Hillary Duff en Britney Spears, rijden onder invloed, rechtszaken vanwege geweldpleging, diefstal: haar volwassenwording was er een volgens het hollywoodboekje, met 2007 als het kanteljaar waarin de verhalen over haar persoonlijke leven het in de pers wonnen van die over haar (tanende) acteercarrière.
‘What happened to Lindsay Lohan?’, stond er in november van dat jaar op de cover van het magazine People, met als onderschrift: ‘Van schattige kindster tot out-of-control partygirl. Kan iemand haar redden?’
Naar Lohan kijken had iets fascinerends en verontrustends tegelijk: hoe was dat charismatische meisje toch verworden tot die vroegoude vrouw die tussen 2007 en 2021 via steeds onstuimiger beelden tot ons kwam? Die laveloos op paparazzi-foto’s stond (op een van de bekendere, uit 2007, zien we haar comateus op de achterbank van een auto liggen, mond open, in een groezelig grijs vest, haar gelaat in dezelfde kleur), maar die er toch ook in slaagde al dat partygirlen nog wat chics mee te geven?
Zie het rood-witte polkadot-hoesje dat ze om haar alcohol-detecterende enkelband had gebonden, de manicure die ze in 2010 naar de rechtbank droeg; wie goed naar haar nagels keek, zag daarop ‘fuck u’ geschreven staan. Die verwensing aan het adres van de rechter haalde weinig uit: Lohan werd alsnog veroordeeld tot negentig dagen cel. Ze zou er door overbezetting daadwerkelijk dertien van uitzitten.
We zagen haar in de lens van een mugshotcamera kijken – foto’s die ik absoluut niet wil romantiseren, maar: die zelfverzekerde blik, waarin toch nog doorschemerde wie ze was, of wie ze had kunnen zijn. (Daar ga ik al, excuus.)
Wacht, de tekst die ik nu schrijf is geen tragedie, er is een wending voor ons personage. Een positieve. Op het internet spreekt men sinds een paar jaar van een ‘lohannaissance’. Lohans wedergeboorte begon met een Netflix-deal, getekend in 2022, voor maar liefst drie films; mierzoet kerst- en valentijnsgezwijmel, maar wat deed het ertoe. We keken naar Lindsay Lohan, een futuristische versie, bijna als een hologram zo gladgestreken door plastische chirurgie, maar ze was het, na ruim tien jaar geen noemenswaardige acteerklus te hebben voltooid.
Ze speelde een gastrolletje in de musicalremake van Mean Girls (2024), in interviews vertelde ze over het gezinsleven dat ze had omarmd. Met echtgenoot Bader Shammas en hun 2-jarige zoontje leidt ze tegenwoordig een teruggetrokken leven in Dubai.
Onlangs ging het vervolg op tienerkaskraker Freaky Friday (2003) in première, Freakier Friday, waarin Lohans personage Anna opnieuw onder mysterieuze omstandigheden van lichaam wisselt met dat van haar moeder Tess (Jamie Lee Curtis). ‘Is het flauw om te suggereren dat Lindsay Lohan heeft ‘gebodyswapt’ met een volwassener versie van zichzelf?’, vraagt het Britse The Observer zich naar aanleiding van deze comeback af.
De term lohannaissance is geheel in lijn met de mildere blik van tegenwoordig op kindsterren van pak ’m beet twintig jaar geleden. Het besef dat de pers in de jaren negentig en nul ongekend wreed was voor vrouwelijke celebrity’s daalt langzaam maar zeker in. In de essaybundel Girl on Girl, waarin journalist Sophie Gilbert misogynie beschouwt in het licht van de popcultuur van toen, benadrukt ze hoe er destijds maar één idee van vrouwelijkheid leek te bestaan: een gladgestreken, gepornificeerde versie. Een carrière in Hollywood stond gelijk aan in de val lopen van het patriarchaat, betoogt Gilbert.
‘Showbizzmedia zaten vast in een vicieuze cirkel: omdat toch al overbelichte vrouwelijke celebrity’s goed verkochten, werd er nóg meer aandacht aan deze meiden besteed, wat vervolgens reacties uitlokte.’ Met andere woorden: er ontstond een nieuw narratief, dat van rel op rel. Lohan was daarvan het slachtoffer; ze was de grootste ster in een tijd dat de media zichzelf door het internet opnieuw – en negatief – uitvonden.
In een interview met The Sunday Times gaf ze onlangs toe PTSS te hebben opgelopen door de constante blootstelling aan paparazzi. ‘Het waren de angstaanjagendste momenten uit mijn leven.’
Ze heeft het overleefd, het internet is dankbaar. Good to see her back. Roddelblogger Perez Hilton, Lohans gezworen vijand in de jaren nul, schrijft dat hij het héérlijk vindt ‘everyone’s favorite redhead’ weer in Hollywood te hebben.
Er zit iets opgelucht egoïstisch in die blijdschap van de media, hun boetekleed kan in de kast blijven.
‘It’s not my fault you’re, like, in love with me or something!’, roept Cady Heron, LiLo’s personage in Mean Girls, tegen haar minder populaire klasgenoten. Of de media net als Lohan volwassen zijn geworden en hun toxische verliefdheid hebben weten los te laten – tja, een retorische vraag.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant