Waar moet je absoluut bij zijn op Lowlands? Van ouderwets gitaarbandje Royel Otis tot de lieve poëet Antony Szmierek, dit zijn de tips van drie Volkskrant-redacteuren.
Het is met die nieuwe genrenaam ‘alté’ een beetje zoals het gaat bij vele nieuwe genrenamen. Het is vooral: alles door elkaar, in een waanzinnige mix die je tóch nooit eerder had gehoord. De naam werd bedacht in Nigeria, groot popland, en gebruikt voor pop die net even buiten de lijntjes van de Nigeriaanse afrobeats durft te kleuren. Die meer underground is, zowel in vorm als inhoud.
De Ghanees-Amerikaanse zangeres Amaarae is een van de leukste artiesten op wie we het stempel alté mogen plakken. Op haar opwindende album Black Star laat ze haar zuivere stem samenvallen met heliumkreetjes en lekker vervreemdende autotune, en dat op een groove van strakke dance, hiphop en r&b, cheesy pop en disco. Hyperpop, maar dan geworteld in de West-Afrikaanse muziektradities. Je weet pas hoe goed het is als je ertegenaan loopt. En dat gaan we doen op Lowlands, want daar staat Amaarae, al op dag één, in de Bravo. (RVG)
Iedere Lowlands heeft minstens één ouderwets gitaarbandje nodig, en dan het liefst zo een die liedjes door de tent jaagt waar je gelijk van gaat houden. En die je vanaf het tweede refrein kunt meezingen. Royel Otis, uit Sydney, maakt precies die liedjes; tracks waarvan je vader houdt omdat ze doen denken aan vroeger, maar jij ook, omdat ze zo vrij en fris klinken.
Op hun album Hickey, dat direct na Lowlands verschijnt, staan liedjes die je meteen terugschieten naar de postpunk van de jaren tachtig, vooral dankzij de onmiskenbare Cure-gitaren. Maar het duo, want dat is het, klinkt ook vooral als enigszins laconieke maar belachelijk dansbare indie, die we kennen van landgenoten Tame Impala.
Wie niet in Biddinghuizen is dit jaar, kan volgende week naar de platenzaak. De gelukkigen met een bandje moeten zich zaterdag melden in de Bravo. (RVG)
De Amerikaanse Mk.gee maakt boomerrock weer cool. Met hernieuwd respect voor klassiek klinkende gitaarlicks speelt hij wazig maar technisch uitmuntend gitaar. Als u het niet van ons aan wil nemen: ook Eric Clapton is groot fan en zegt dat Mk.gee ‘dingen op de gitaar doet die niemand anders doet’.
De nummers op zijn veelgeprezen album Two Star & the Dream Police lijken constant naar een hoogtepunt op te bouwen dat maar niet komt. Zijn muziek klinkt ver weg en een beetje ongrijpbaar, alsof het een kamer verderop gespeeld wordt. Het klinkt vertrouwd en tegelijkertijd verfrissend nieuw. Saillant detail: Mk.gee hielp Justin Bieber met zijn nieuwe album Swag.
Hier zullen de beter ingevoerde, pretentieuze indieliefhebbers zich ongetwijfeld verzamelen, zondagavond in de Heineken. (EdG)
Een rustmoment kun je Raging Against Various Elements moeilijk noemen, maar wie van de coolere raves houdt en energie wil sprokkelen voor zondagnacht, zou om vijf uur moeten neerstrijken in theatertent Juliet.
Deze indrukwekkende dansvoorstelling van ARK/Connor Schumacher, met beukers van DJ Europarking, laat zien en voelen hoe uitzinnig dansen in de club (of op een festival) een bevrijding van de shitzooi des levens kan zijn – in het geval van voorganger Connor Schumacher van verdriet om het verlies van zijn enige zus.
De destructieve kanten van ravecultuur zijn ook onderdeel van de show, die net zo opzwepend en uitnodigend als ontroerend is. Grote kans dat je na afloop het liefst direct wilt doorstomen naar de XRay of Bravo. (GH)
Chappell Roan: Een van de grootste en creatiefste ‘main popgirls’ van dit moment is op Lowlands voor het eerst in Nederland te zien. Verwacht een theatrale show, recht uit het hart.
FKA Twigs: Haar show op Down The Rabbit Hole eerder deze zomer was volgens iedereen die ’m zag grensverleggend indrukwekkend. Iedereen die ’m niet zag had eeuwig spijt, maar krijgt gelukkig een herkansing op Lowlands.
Squid: Deze experimentele postpunkband uit Londen is live altijd steengoed. Intens gespeelde jazzrock waarbij je nooit weet wat je kan verwachten, behalve dat je overdonderd zult worden.
Antony Szmierek: Ontzettend lieve poëet die zijn pijn op een hoopvol vrolijke manier over fijne beats drapeert. Onmogelijk om ongecharmeerd die tent weer uit te lopen.
Sammy Virji: Bij het boegbeeld van de nieuwe golf UK garage zal iedereen het naar z’n zin hebben. Sammy Virji draait minder rauw dan we van het genre gewend zijn, maar net zo opzwepend.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant