John de Mol heeft mensen opgesloten in een loods in Lelystad, aan de Meerkoetenweg 21. Ik negeer ze al een poos, net als mijn collega-tv-recensenten dat doen. En dat terwijl De bondgenoten al sinds oktober 2023, dagelijks, op televisie is te zien.
De premisse lijkt op die van Big Brother, Een jaar van je leven, De gouden kooi en alle andere programma’s waarin mensen zich in de hoop op een beter leven (geldprijs!) door SBS 6 tijdelijk van hun leven laten beroven. Zestien deelnemers, verdeeld in vier bondjes met dierennamen (haaien, gieren, vossen en slangen) strijden in De bondgenoten tegen elkaar, terwijl ze ook een mini-samenleving vormen, in die loods dus. Per ‘cyclus’, à vier maanden, gaat er een winnaar met 100 duizend euro naar huis. De rest van de spelers mag blijven hangen.
En dat kan lang duren, want afgelopen juni verliet deelnemer Floris de Meerkoetenweg, na er 337 dagen te hebben doorgebracht. Het maakt hem de langstzittende bewoner ooit. Floris heeft inmiddels aangekondigd weer terug te zullen keren, onder psychiaters is dit verschijnsel bekend als het stockholmsyndroom.
Waarom ik het programma links liet liggen: ik heb absoluut geen geduld voor spelletjes, en al helemaal niet voor de gewichtigheid van mensen die er wél van houden. De bondgenoten heeft eindeloos veel spelregels, vermijd het Wikipedia-lemma van het programma vooral als je burn-outgevoelig bent. Met zinnen als de volgende is die levensgevaarlijk.
‘Deze vier gekozen deelnemers vormden het zwarte schaap, zoals bij cyclus 16, maar dan in een teamverband. Deze zwarte schapen moeten via een tweestrijd tegen een ander (nog niet gespeelde) bondje uitdagen. Bij winst is het gehele team het nieuwe bondje (en neemt het behaalde aantal punten van dat bondje over) en de verliezer wordt of blijft het zwarte schaap.’ (???)
Wat mensen zichzelf aandoen onder de noemer plezier, ik kan er niet bij.
In aflevering 211 werd de loods getroffen door het vertrek van slang Jorim, die moest concluderen dat hij, na een paar maanden geleden seksueel misbruikt te zijn, niet op zijn plek zat in het spel. Zijn mededeling werd gevolgd door een hartverscheurende huilbui van zijn kant, een pijn die duidelijk van diep kwam. En dat huilen gebeurde terwijl de mannen hun gekonkel over het spel alweer hadden vervolgd. Kinderachtig, vonden de vrouwen.
Maar ja, het loodsleven gaat door, zegt de voice-over. ‘Jezus, tyfusbek dicht!’, klinkt het in een volgende scène, waarin vos Roma haar klierende huisgenoten tot een groepsspel probeert aan te zetten. ‘We zijn toch volwassenen hier?’
Volwassen of kinderachtig zijn, daar gaat het in De bondgenoten constant over. Terwijl dit mensen zijn die de tijd hebben om 337 dagen in een loods in Lelystad door te brengen om groepsspelletjes te spelen. Ik zou me mijn volwassen leven toch anders hebben voorgesteld (televisiekijkend, bijvoorbeeld).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant