De mensen, de bomen, de huizen - in zo’n prachtige, lommerrijke straat als de Vondelstraat in Amsterdam verandert doorgaans niet zoveel. Je vindt er de Hollandsche Manege, een rijksmonument pal tussen herenhuizen met hoge plafonds. De Vondelkerk, gebouwd in 1872. En aan de parkzijde liggen stadsvilla’s ontworpen door de beroemde architect Pierre Cuypers, die er ooit zelf een optrekje had.
Wat ook nooit verandert, is de overlast die de straat ervaart van huisnummer 130. Daar zetelt sinds 1913 Thalia, een van de meest beruchte disputen van het Amsterdamsch Studenten Corps. Herkenbaar aan de dichte gordijnen en aan planken voor het kelderraam die net niet voldoende afsluiten om het rumoer van alle feestjes binnen te houden.
Sinds jaar en dag en zeker rond kennismakingstijd, als het dispuut nieuwe huisgenoten kiest, volgen overlast en reactie als een danse rituelle hetzelfde patroon. Te beginnen eind juli als een Heineken-vrachtwagen de bierfusten levert. Dit jaar 48 stuks à 50 liter. 2.400 liter bier. Op de foto gezet door de buurt om bij de rechter te kunnen aantonen dat dit huis geen wóónhúís is maar een kroeg. Zonder vergunning en zonder regels.
Waarna steevast in alle bussen een briefje ligt van het dispuut. „Graag willen wij jullie infomeren over enkele activiteiten”, (…) „We doen ons best om overlast zoveel mogelijk te beperken”, (…) „Mocht er iets zijn, aarzel dan niet om even aan te bellen”. De tekst is tegenwoordig ook in het Engels, vanwege alle expats.
En dan gaat ’t los. Afgelopen weekend nog. Tientallen knapen, de hele dag ladderzat voor de deur. Bengaals vuurwerk afsteken. Rondjes om de kerk racen in de dure bak van pa. Jonge gezinnen voelen zich onveilig, omwonenden geïntimideerd.
Maar ze bellen niet meer aan, ze bellen de politie. Want aan de deur krijg je keurig antwoord van een keurige jongen die keurig zijn hand uitsteekt. Maar het verandert niets. Eén op één zíjn het ook keurige jongens, klinkt het, maar als groep gaat het mis. Dan wanen ze zich onaantastbaar.
Zelf was ik hier in 2016 al eens om de stemming te peilen en de rituele dans blijkt onveranderd. Ook toen voerden omwonenden vruchteloze gesprekken met gemeente, politie en de stichting van oud-leden die het pand beheert. Buurtbemiddeling noch juridische strijd heeft geholpen.
Maar hé, verrukte gezichten dinsdag op straat. „Heb je ’t al gehoord?” zegt een overbuurvrouw. „Ze mogen niks meer. Het is klaar. Lees maar in Het Parool!”
Er staat: „Een dispuut van het Amsterdamsch Studenten Corps (ASC) mag dit jaar geen nieuwe leden aannemen, omdat hun veiligheid niet kan worden gewaarborgd. ‘Er is structureel sprake van ernstig wangedrag in en rondom het dispuutshuis van Thalia,’ heeft het corps maandagavond laten weten.”
Wat er precies is voorgevallen blijft onduidelijk, maar dat betekent – een buurman laat de woorden op zich inwerken – dit jaar geen „kennismakingstoestanden”. „Dat is… sénsationeel!” En intussen zien omwonenden voor het dispuutshuis een busje stoppen en leden helpen om een aantal fusten vanuit het huis erin te rollen. Vanaf een balkon: „Te groot ingekocht?”
Source: NRC