Zodra de bel gaat en onze drie dochters binnenstormen, ben ik plots geen vader meer, maar decorstuk. De jassen vliegen over de stoel, er klinkt gelach, gekakel, en voor ik het weet vormen vrouw en dochters een heilige kring van woorden, plannen en verhalen. Af en toe probeer ik een grapje te maken of een mening te geven, maar die verdwijnt als een druppel in de oceaan. Toch vind ik het mooi om te zien: dat warme samenzijn, dat eindeloze geklets. Alleen zegt mijn vrouw, als ze weer weg zijn: „Je was vandaag wel stil.”
Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl
Source: NRC