Column Marcel
De doeken vielen uiteindelijk tijdens mijn korte vakantie van deze krant. Ik vond het wel Arnhems: weet ik veel hoeveel jaar ik de lezer op deze plaats ongevraagd heb verteld over de Werdegang van Vitesse, maar juist tijdens mijn afwezigheid klonterde alle ellende samen. Vitesse verloor eerst een hoger beroep bij de licentiecommissie (ik hing in een kabelbaantje in Zwitserland) en ging daarna kansloos onderuit in de rechtszaal. Ik was bij het kort geding in Utrecht, gewoon om het te zien, om verwarring te voorkomen met Vitesse-sjaal om.
Het einde kwam dan toch nog onverwacht, maar de nasleep was onsmakelijk. Eerst de normaliteiten: tranen, bloemen en stiekeme hoop op eeuwig leven. Als er al iets moois is dan is het de massale hoop op de wederopstanding, dat Vitesse een niet te verwijderen schim is die voor altijd boven Arnhem zal blijven waren. Te beginnen zo hoog mogelijk bij de amateurs.
Tegenover die hoop kwamen al snel de ergernissen te staan. De feestelijkheden bij NEC in Nijmegen, jarenlang actief in dezelfde branche. Juist daar, in een stad waar ze pretenderen iets meer gevoel te hebben. Ik had ze hoger zitten, maar de condoleances die ik van Nijmeegse vrienden ontving stonden bol van de obligate excuses. Ze dachten er heus niet allemaal zo over als de harde kern, maar van laag tot Marcel Boekhoorn had niemand zin om dat in het openbaar te zeggen: allemaal bang voor het gruis. Een gouden tip om te bewaren: als het ooit oorlog wordt niet naar Nijmegen vluchten.
De andere clubs leefden mee. Op z’n voetbals: een schouderklop en tegelijkertijd met de andere hand alvast graaien in de schatkist van de jeugdopleiding (schaam je FC Twente) omdat ze viavia precies wisten wat daar allemaal rondloopt. In de media worden de mooie herinneringen gedeeld, maar tegelijkertijd wordt de nieuwe organisatie alweer onderuitgehaald door stukken gevoed door anonieme bronnen met een belang. Ook ergerniswekkend: de simpele analyses van zogenaamde deskundigen als Robert Maaskant en Chris Woerts, die het hoofd in ieder geval niet met denken versleten hebben. Of de commentaren van Willem Vissers van De Volkskrant en de hoofdredactie van Trouw die ‘ons’ beleren dat het goed is om laag in te stappen bij de amateurs om weer bij onszelf te komen. Ga zelf acht jaar bij De Limburger werken, of ga in het geval van Trouw weer ondergronds. En dan was er ook nog een verslaggever van NRC die na twee vraagjes zichzelf uit voorzorg evacueerde van de Korenmarkt, hij is opgevangen en maakt het goed.
Er staat maar één ding vast: minimaal zestienduizend mensen willen Vitesse zien voetballen, of in ieder geval in een geel-zwart shirt een veld op zien lopen. Het was nog nooit zo druk op de bodem van de put, alle ingrediënten voor een speelfilm over een magische wederopstanding zijn nu aanwezig.
Source: NRC