is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
De explosie van elektrische tweewielers op het fietspad is te vergelijken met die van de invasieve exoten in de Nederlandse wateren. Er zijn elektrische fietsen, fatbikes en elektrische bakfietsen, zoals er gevlekte, geknobbelde en de rode Amerikaanse rivierkreeften zijn.
Beide zijn een plaag waarbij nieuwkomers de oorspronkelijke habitat overwoekeren. De gewone trapfietser is op het fietspad wat de kleverige poelslak is in een slootje. Hij wordt weggeduwd door de elektrisch aangedreven vehikels.
Nu zal de elektrische fietser niet zo gauw de paria van de weg worden. De overheid is veel te blij dat met de elektrische fiets de mobiliteit onder ouderen sterk is verbeterd. Dat is goed voor hun gezondheid en welzijn, en bespaart kosten. Maar op veel fietspaden is er wel een slagveld ontstaan. Ook is het aantal slachtoffers van fietsongelukken toegenomen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Plannen om het oude fietsplaatje in ere te herstellen, om wat orde in de chaos te brengen, of een minimumleeftijd en helmplicht voor fatbikes in te voeren kunnen in Den Haag niet rekenen op een meerderheid. Misschien kan de verdrukte trapfietser via de rechter proberen de elektrische concurrent van het fietspad te verwijderen.
Er is een juridisch gaatje. In het ook door Nederland ondertekende Verdrag van Wenen inzake het wegverkeer is bepaald dat op Europese fietspaden, die aangeduid worden met het blauwe bord met witte rijwiel G11, uitsluitend fietsen mogen rijden die volledig op eigen kracht worden voortbewogen.
Het Verdrag van Wenen kwam in 1968 tot stand om de verkeersregels in Europa te standaardiseren. Daarbij werd onder meer het internationaal rijbewijs ingevoerd en werd afgesproken landcodes op auto’s aan te brengen.
Er werd ook besloten tot uniformering van verkeerstekens en -borden, waaronder het bord dat de fietspaden in Europa aangeeft. Omdat verdragen boven de nationale regelgeving gaan, zou Nederland zich ook aan de tekst moeten houden. Ook lagere overheden zoals gemeenten zijn gebonden aan verdragen, en zouden elektrische fietsen op grond van dit verdrag kunnen dwingen om van andere weggedeelten gebruik te maken.
Of het wenselijk is dat elektrische fietsen op de rijbaan gaan slalommen tussen auto’s, scooters en motoren, is een vraag. Elektrische fietsen bestonden in 1968 nog niet, zelfs bij de verdragsherziening van 2006 waren ze er nauwelijks.
Mogelijk zou de rechter er een mouw aan kunnen passen en oordelen dat het toelaten van elektrische fietsen weliswaar tegen de letter van het verdrag is, maar niet tegen de geest. Nederland zou er ook op kunnen aandringen de tekst van het verdrag aan te passen, maar dat moet dan weer worden overlegd met talrijke andere landen.
Misschien wordt de overheid verplicht een andere oplossing te verzinnen, bijvoorbeeld door via een onderbord te melden dat op dit fietspad ook elektrische fietsen en fatbikes zijn toegestaan. Of alleen elektrische fietsen. En de fatbike niet.
Dat zou eigenlijk wel mooi uitkomen. Tenslotte is dat de meest agressieve exoot op het fietspad, net zoals de rode rivierkreeft in de sloot.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant