Ik haat AI-plaatjes. Zo, ik heb het gezegd.
Ik weet dat het heel normaal is om alles te haten wat met kunstmatige intelligentie te maken heeft, en dat je er omineus maar vaag dingen over moet zeggen. Vaag, omdat je eigenlijk niet snapt wat je precies aan kunstmatige intelligentie haat, maar wel voelt dat elk intelligent en doemdenkend mens het moet haten. Dan zeg je iets als: ‘ChatGPT, ja, het neemt alles over...’ En dan staar je in de verte, alsof jij precies weet hoe ChatGPT en zijn kornuiten alles zullen overnemen, wanneer, en waarom.
Maar er zijn dingen gemaakt door AI waarvoor je gericht en terecht haat kunt voelen, en ik heb dat met afbeeldingen die door computers zijn bedacht. Mensen als Geert Wilders, Donald Trump en Elon Musk zijn dol op AI-afbeeldingen, dat zegt al wat. Maar andere, normale mensen gebruiken ze ook veel, en daar moeten ze mee ophouden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik lees bijvoorbeeld allerlei nieuwsbrieven op Substack – voor de mensen die onder een nog grotere steen leven dan ik: dat zijn een soort blogs; en voor mensen die ook dat niet snappen: het zijn artikelen, maar dan op het grote wereldwijde internet. De nieuwsbrieven die ik volg zijn goed geschreven en interessant, en toch kiezen de auteurs er vaak voor om hun schrijfsels te illustreren met afbeeldingen die ze door een robot hebben laten genereren.
Ze schrijven bijvoorbeeld over hun scheiding en dan zie je in de tekst een
plaatje van een man en een vrouw die in het gewone leven nooit zouden kunnen bestaan. De man staat getroebleerd bij de voordeur, de vrouw kijkt verstoord uit het raam. Alles eraan is nep, omdat het er zo belachelijk realistisch uitziet dat het wel nep moet zijn.
Ik zou veel liever hebben dat de schrijver van zo’n nieuwsbrief aan zijn 3-jarige nichtje vroeg om een tekening te maken over het thema ‘scheiding’, of een foto uit eigen oude doos zou opdiepen, of gewoon: alleen de tekst tot mij, lezer, zou laten komen, omdat ik heus niet te dom ben om zo’n tekst te begrijpen zonder dat er een foto bij staat die zo platgeslagen en kunstmatig is dat hij je doet terugverlangen naar Libresse- of Bona-advertenties uit de vorige eeuw, die naast dit soort plaatjes ineens van een hoogstaande authenticiteit lijken te zijn.
Val me niet lastig met een gelikte nepfoto van een nepstrand en een nepparasol als je over het thema ‘vakantie’ schrijft. Ik ben niet achterlijk. Ik heb het niet nodig.
En ja, als straks de hele wereld is overgenomen door gladgestreken plaatjes van niet-bestaande mensen en plekken, wordt het een grimmige toestand. Die mening kun je er gerust ingooien bij een borrelgesprek over kunstmatige intelligentie, en dan is het nog waar ook.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant