Het lijkt nogal een wilde gok: een serie gebaseerd op een filmklassieker. Maar Noah Hawley deed het eerder al met Fargo, en nu geeft hij een fantastische draai aan een wereld waarvan we in Alien (1979) slechts een glimp opvingen.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
De sciencefictionklassieker Alien (1979) van Ridley Scott speelde zich in 117 wurgend spannende minuten geheel aan boord van een ruimteschip af: de Nostromo van het geheimzinnige bedrijf Weyland-Yutani. In de jaren erna kwamen er vervolgdelen, die nooit heel ver afdwaalden van het oerconcept: een monster uit de uithoeken van de ruimte dat afrekent met een bemanning bestaande uit mensen en cyborgs.
Noah Hawley, die eerder de wereld van de crimeklassieker Fargo in een aantal serieseizoenen openvouwde, met precies het juiste gevoel voor de unieke kwaliteit van de oertekst, heeft zich nu op het Alien-universum gestort. Na het zien van zes van de acht afleveringen van dit eerste seizoen van de serie Alien: Earth kunnen we vaststellen dat hij een fantastische wereld van ideeën opent, zonder daarbij het klassieke Alien-concept te verloochenen.
Als in de eerste aflevering, die zich enkele jaren voor de gebeurtenissen in oerfilm Alien afspeelt, de bemanning van het ruimteschip Maginot ontwaakt, is dat niet alleen de ouverture van een verhaal waarbij elke kijker weet hoe het voor deze arme zielen gaat aflopen, het is ook een treffend eerbetoon aan de film van Scott.
De Maginot keert terug uit de diepte van het heelal, waar de bemanning maar liefst vijf nieuwe soorten heeft ontdekt, die ze in hun laboratorium meeneemt naar aarde. Kanttekening: dit zijn levende wezens, stuk voor stuk de belichaming van onze ergste nachtmerries.
De planeet Aarde heeft ondertussen de democratie afgeschaft en de macht verdeeld tussen vijf megabedrijven, waaronder Weyland-Yutani. Het is als dystopie niet al te ver gezocht, en Alien: Earth leunt daardoor op een verrassend sterk fundament van satirische maatschappijkritiek.
Er is een nieuwe concurrent aan de horizon verschenen in de vorm van het bedrijf Prodigy, onder leiding van ’s werelds jongste biljonair. Zoals hij wordt gespeeld door Samuel Blenkin lijkt hij duidelijk gemodelleerd naar de huidige generatie doorgedraaide techtypes, allemaal op jacht naar superintelligentie, zonder over consequenties na te denken.
Prodigy zet in op het eeuwige leven (gemodelleerd naar de Lost Boys van Peter Pan, die weigerde op te groeien). Het bedrijf zet de persoonlijkheid van doodzieke kinderen over in onverwoestbare lichamen, synthetics of synths. En een van die synths (Sydney Chandler als Wendy/Marcy) wordt het overtuigende morele zwaartepunt van de serie.
Enfin, de Nostromo stort neer op aarde en tussen de verschillende bedrijven breekt een strijd uit om de kostbare lading, die wel eens de mysteries van het universum zou kunnen prijsgeven. De lading zelf blijkt zich evenwel niet neer te leggen bij de rol van wetenschappelijk proefwezen. En Marcy voelt als synth een groeiende solidariteit: is zij ook niet overgeleverd aan de duistere toekomstdromen van het hyperkapitalisme?
De geest van Alien is nooit ver van ons vandaan, vooral in de sterke vijfde aflevering die met de titel In Space, No One... verwijst naar de klassieke slogan van die eerste film. Maar Hawley is minstens zo geïnteresseerd in Blade Runner, die andere Ridley Scott-klassieker, over kunstmatig leven dat een eigen wil ontwikkelt. En wie zijn horrorklassiekers kent, weet ook wel ongeveer hoe het in aflevering 6 (The Fly) gaat aflopen met een slordige labmedewerker.
Sciencefiction
★★★★★
Achtdelige serie van Noah Hawley, gebaseerd op Alien (1979) van Ridley Scott.
Met Sydney Chandler, Alex Lawther.
Te zien op Disney Plus.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant