is redacteur van de Volkskrant.
Een wet die zich kan meten met die van de zwaartekracht, is dat wat niet leuk is voor mijn auto wel leuk is voor deze rubriek. Twee jaar geleden was mijn auto er bijna geweest op een Zuid-Europees rotspad dat volgens Google Maps een autoweg was waar je 90 mocht. Ik reed er 15, hoorde de rotsblokken vreselijke krassen in het onderstel maken en besloot in een noodgreep van de weg af te gaan en door het gras en struikgewas te rijden. Dat mijn auto daarna nog reed, dank ik 100 procent aan mijn beschermengel en 0 procent aan Google.
De les: wie om zijn auto geeft, kan Google Maps beter niet gebruiken in landen waar wegen weleens minder degelijk uitvallen. Zo’n GPS is als een nerd die nooit buitenkomt: als zijn data hem vertellen dat een rivier een snelweg is, dan stuurt hij je met 130 het water in.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar zoals dat gaat: tot het ontzettend misgaat, is rijden met navigatie ontzettend makkelijk, en daarom liet ik mij vlak bij de grens tussen Polen en Litouwen weer gewoon een dubieus zijweggetje insturen. Eerst werd het asfalt slecht, daarna viel het asfalt weg, daarna zag ik de auto’s voor en achter mij schokken en stuiteren.
Het was bij het kijken naar de nummerborden van die auto’s – een Duitse auto, een Deense auto, een Noorse auto, twee Franse campers – dat de vreselijke waarheid tot mij doordrong: hier rijdt geen enkele Poolse of Litouwse auto! De bewoners van deze regio weten allemaal dat ze deze route nooit moeten nemen. Alle auto’s die voor en achter mij hobbelen worden bestuurd door gemakzuchtige domoren uit Noord- en West-Europa die Google Maps hebben aanstaan.
De Pools-Litouwse grens was een soort open plek in het bos waar twee dikbuikige douaniers stonden te roken. Ze hoefden de paspoorten niet te zien. Ze leken heel zeker van hun zaak: hier rijden geen drugskoeriers, hier rijden navigatie-oenen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant