is chef van de politieke redactie.
Een nieuwe rechtszaak tegen Geert Wilders dient zich aan. Als hij die had willen vermijden, had hij zich wel anders gedragen.
Verbaasd kan eigenlijk niemand geweest zijn toen Geert Wilders vorige week zijn nieuwste staaltje huisvlijt op X openbaarde: aan de ene kant van het plaatje de jonge blonde vrouw die ons charmant aankijkt, aan de andere kant de boze oude vrouw met hoofddoek in de rol van kwaadaardige feeks. De blonde vrouw staat voor het Nederland van Wilders, meldde hij er voor alle duidelijkheid bij, de moslima voor dat van Frans Timmermans.
Wie toch verbaasd was, heeft even niet opgelet bij al die keren de afgelopen jaren dat de PVV in de Tweede Kamer het islamitische deel van de bevolking zonder enige terughoudendheid verantwoordelijk hield voor zowat alle problemen.
‘Een massa-invasie van gelukszoekers uit met name islamitische landen die afkomen op onze vrouwen, op onze uitkeringen, op onze zorg, op onze welvaart en op onze woningen. (...) In plaats van in hun eigen regio te blijven, komen ze de onze kaalvreten.’
De lijst met voorbeelden is lang. De tijd dat Wilders nog zijn best deed om vol te houden dat hij slechts bezwaren had tegen de islam als religie en absoluut niets tegen individuele Nederlandse moslims, ligt al ruim tien jaar achter ons. Het is zondebokpolitiek zonder scrupules.
Wilders op zijn beurt zal niet verbaasd zijn geweest toen maandag duidelijk werd dat veertien belangenorganisaties van moslims inmiddels aangifte hebben gedaan van opruiing, groepsbelediging en aanzetten tot haat, discriminatie of geweld. Hij zat er waarschijnlijk op te wachten. Als hij rechtszaken wilde vermijden, zou hij zich anders gedragen. Een proces garandeert maandenlange publiciteit en biedt een uitgelezen mogelijkheid om zichzelf neer te zetten als slachtoffer van een verstikkende zwijgcultuur, zoals hij dinsdag prompt deed: ‘Wij zijn de enigen die de waarheid durven spreken over de islam.’
Dat zal ook de reden zijn dat de meeste van zijn politieke tegenstrevers vooralsnog niet reageren op zijn jongste ontsporing. Het is het dilemma waar generaties politieke leiders sinds 2004 mee worstelen: ga je er tegenin, wetende dat Wilders dan weer dagenlang het nationale gespreksthema is? Of laat je het passeren, in de hoop dat de PVV weer wat meer wordt teruggedrongen naar de politieke marge, maar met het risico dat racisme een normaal deel wordt van het maatschappelijk debat?
Dat de belangenorganisaties kiezen voor hun principes, is volkomen logisch. Zij wensen simpelweg niet zo bejegend te worden. Voor de politieke leiders is de afweging lastiger, want het zou inderdaad een verademing zijn als Wilders dit keer eens niet de centrale figuur wordt in de campagne.
Daarbij zou het overigens ook helpen als electorale concurrenten zoals de BBB niet zélf ‘de islamisering van Nederland’ opeens bombarderen tot het centrale thema van hun campagne, zoals partijleider Van der Plas nu doet. Zo raken we van de regen in de drup. Bovendien is het een wel erg opzichtige poging om de aandacht af te leiden van de problemen waarmee Van der Plas twee jaar geleden nog campagne voerde. Die problemen dus waarvoor ze als leider van een regeringspartij bitter weinig oplossingen heeft weten te vinden.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant