schrijft voor de Volkskrant over literatuur, non-fictie en onderwijs.
Boos zijn ze, studenten die het wél gelukt is om een kamer te bemachtigen, en het enorm gezellig hebben met hun huisgenoten. Vanaf 2026 mogen ze van studentenhuisvester Duwo niet meer zelf hun nieuwe medebewoners uitkiezen op hospiteeravonden. Althans, niet helemaal. Duwo maakt straks een voorselectie van huurders waaruit de bewoners mogen kiezen. Dat pikken de studenten niet. In Leiden begon huurdersvereniging Bres een petitie tegen de Duwo-plannen, die binnen een week ruim vijfduizend keer werd ondertekend. ‘Schadelijk voor het studentenbestaan’, vindt Bres het besluit.
Er zijn ook veel studenten blij met deze regeling, bijvoorbeeld omdat ze bij twintig keer nerveus hun best doen op een ‘hospi’, twintig keer nee te horen kregen. Ook studentenvakbond Asva is voorstander. Ze zien daar dat studenten huisgenoten kiezen die ze al kennen, dezelfde studie doen of bij dezelfde studentenvereniging zitten. Wie afwijkt, krijgt geen eerlijke kans.
De nieuwe regel geldt uiteraard alleen voor de ruim 33 duizend kamers die Duwo beheert. Maar ook andere huisvesters willen een einde aan het hospiteersysteem waarbij sommige studenten nooit aan de beurt komen. In Utrecht besloot SSH vorig jaar om in nieuwe wooncomplexen studenten toe te laten op volgorde van inschrijfduur. Bij SSH Nijmegen gaat de toewijzing op basis van loting.
Ik heb het goddank nooit hoeven doen, maar het lijkt me de hel. Uit verhalen van studenten weet ik hoe zo’n avond gaat. Samen met veertien anderen moet je laten zien dat je de leukste bent, de grappigste, de coolste, iemand die precies bij hen past, hun gedroomde kandidaat. Meestal ben je dat niet. Draag je niet de juiste kleren, drink je niet, spreek je niet dezelfde groepstaal, kom je uit het buitenland, ben je introvert, queer of niet-wit, heb je een ander geloof, doe je een rare kunstzinnige studie of ben je het eerste familielid dat gaat studeren en ken je de mores niet, dan val je vaak buiten de boot. Wat een pijnlijke, vernederende vertoning.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het is geen kwade opzet. Als mensen de keus hebben, kiezen ze nu eenmaal voor mensen die op hen lijken. Die zijn ‘gezellig’, ze voelen vertrouwd. En ja, zíj zijn ooit door de kwelling van het hospiteren heen gekomen, nu mogen anderen zweten. Zo gaat het bij sollicitaties, of selecties voor studies. Maar het verschil tussen solliciteren en hospiteren is dat je bij een baan wordt uitgekozen om wat je kunt, en bij hospiteren om wie je bént.
Uit een reportage van NRC in een studentenhuis blijkt tot welke monocultuur dat leidt. Alleen de foto bij het verhaal maakt dat in één oogopslag duidelijk: acht jongens met (donker)blond haar, in verenigingsshirts, lurkend aan een biertje. Een Leids studentenhuis met leden van Minerva. ‘Je kiest niet alleen een kamer, je kiest een thuis. En dat kiest jou ook’, zegt een student fiscaal recht. Inderdaad.
Ik hoor mijn generatiegenoten al mopperen: die Gen Z’ers kunnen ook nergens meer tegen, watjes zijn het, huilebalkjes. Maar het gaat Duwo niet zozeer om de wreedheid van het afwijzen, maar om de kansenongelijkheid door het hospiteersysteem. Onrechtvaardig, bij de huidige grote schaarste aan kamers.
Overigens gebruiken de jongens in de NRC-reportage opvallend veel emo-argumenten, zoals de ‘vertrouwensband’, de ‘sociale veiligheid’ en ‘praten over mentale gezondheid’. Alsof leven met andere typen studenten onveilig is en je met hen geen band kunt opbouwen. Er zouden best eens verrassende vriendschappen kunnen opbloeien. Heel belangrijk voor studenten, die later vooraanstaande posities in de samenleving krijgen: begrijpen dat je mensen niet kunt afserveren op grond van vooroordelen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant