Israël doodde zondag de 28-jarige journalist Anas al-Sharif. Met zijn correspondentschap voor Al Jazeera en zijn duizenden berichten op sociale media toonde hij elk gruwelijk detail van het genocidale geweld van Israël in Gaza, waar hij zelf werd geboren.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
‘Nu kan ik eindelijk deze helm afnemen. En dit vest, dat een deel van mijn lichaam is geworden’, zegt Anas al-Sharif in januari tegen de camera. Na meer dan een jaar lang dagelijks verslag te hebben gedaan van burgerdoden en de voortdurend verergerende humanitaire crisis kan Al-Sharif eindelijk goed nieuws delen: de aankondiging van een staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas.
Tijdens de live-uitzending en midden in een uitzinnige menigte zet Al-Sharif zijn woorden kracht bij door daadwerkelijk zijn helm en kogelvrije vest uit te doen. De mannen om hem heen lachen om zijn gebaar, één hijst Al-Sharif zelfs op zijn schouders.
Sharif werd op 3 december 1996 geboren in het tot een dorp uitgegroeide vluchtelingenkamp Jabalia, in het noorden van de Gazastrook. Zijn voorouders waren Palestijnen die in 1948 door Israël van hun land werden verdreven.
Sharif studeerde massacommunicatie aan de nu verwoeste Al-Shifa Universiteit in Gaza-Stad. Met een specialisatie in radio en televisie begon hij zijn journalistieke carrière als vrijwilliger, voordat hij als correspondent Noord-Gaza aan de slag kon bij Al Jazeera.
Met zijn onvermoeibare verslaggeving werd Al-Sharif een van de bekendste journalisten in Gaza. Als een van de weinigen kon hij verslag doen van het genocidale geweld van Israël, dat de toegang van journalisten blokkeert in de Gazastrook. Zijn werkgever, de Arabischtalige tak van Al Jazeera, heeft dagelijks enkele tientallen miljoenen kijkers. Zij zagen Al-Sharif sinds eind 2023 constant op tv vertellen over de laatste luchtaanvallen en burgerdoden.
Nog eens twee miljoen mensen volgden zijn Instagram- en X-kanalen, waar hij dagelijks foto’s en video’s deelde: gedode kinderen, hun radeloze ouders, uitgehongerde ouderen, de platgebombardeerde wijken waar zij woonden.
Sharif voelde zich verplicht om zijn werk te blijven doen, ondanks het gevaar. ‘De wereld zal ons misschien nooit te hulp schieten’, vertelde hij in 2024, ‘maar elke keer als ik een massamoord of bombardement vastleg, denk ik dat ik daarmee misschien de oorlog tot een einde kan brengen.’
In oktober 2023 weigerde Al-Sharif Noord-Gaza te verlaten toen het Israëlische leger de inwoners opdroeg de regio te evacueren. Hij stopte niet toen Israëlische militairen hem verzochten Gaza te verlaten, of toen ze hem als dreigement via WhatsApp zijn huisadres stuurden. Dat laatste was geen holle intimidatie: in december 2023 voerde Israël een luchtaanval uit op het vluchtelingenkamp in Jabalia, waarbij Al-Sharifs 90-jarige vader om het leven kwam.
‘Het was wreed, maar het sterkte mijn vastberadenheid alleen maar aan om verslag te blijven doen’, vertelde Al-Sharif over de moord van zijn vader. Die bleef zelfs intact toen Israël zijn Al Jazeera-collega Hossem Shabat afgelopen maart doodde bij een luchtaanval, en zijn andere collega Ismail al-Ghoul vier maanden later. ‘Wat heeft Ismail fout gedaan? Het uitzenden van leed?’, vroeg Al-Sharif retorisch aan de camera. ‘Ismail, we zullen deze berichten blijven delen.’
Sharif was niet immuun voor het leed om hem heen. Zo brak hij toen hij aan de gedode Al-Ghoul beloofde zijn werk voort te zetten. Ook afgelopen maand kon hij de tranen niet tegenhouden, tijdens een uitzending naast een ziekenhuis, waar uitgehongerde Gazanen arriveerden. ‘De afgelopen 21 maanden heb ik onophoudelijk verslag gedaan, met onbeschrijfelijke pijn. Ik verdrink in honger en moet voortdurend vechten om niet flauw te vallen.’
Voor zijn dood waarschuwden de Verenigde Naties en het Amerikaanse Comité ter Bescherming van Journalisten al voor de veiligheid van Al-Sharif, omdat Israël een lastercampagne over hem zou zijn begonnen, met berichten op sociale media die de validiteit van zijn verslaggeving in twijfel trokken.
Ook stelt Israël dat hij lid was van Hamas. Documenten die Israël na Al-Sharifs dood publiceerden, zouden dat bewijzen. Het leger deelde ook documenten die het Hamas-lidmaatschap van zijn collega Al-Ghoul moesten aantonen nadat hij was gedood. Die documenten bevatten tegenstrijdige informatie, meldde Al Jazeera: Al-Ghoul zou in 2007 bijvoorbeeld een militaire rang hebben gekregen van Hamas, terwijl hij toen 10 jaar oud was.
Van Al-Sharif gaat nu ook een selfie rond met de voormalige Hamasleider Yahya Sinwar, waarvan de Volkskrant de authenticiteit niet kan bevestigen. De foto zou moeten bewijzen dat Al-Sharif zelf actief betrokken was bij Hamas, ook al stellen de VN en het CPJ dat daar geen direct bewijs voor is.
Na Al-Sharifs dood plaatste zijn vrouw een foto van hem met zijn twee jonge kinderen op zijn Instagram-pagina. Door zijn werk had Al-Sharif zijn zoon Salah nog niet kunnen ontmoeten. Het was een oudere foto, die zij al eens eerder op haar eigen Instagram-pagina had gezet. Daar betuigde ze voortdurend haar steun aan haar man, bijvoorbeeld bij een video van zijn zogenaamde krokodillentranen: ‘We zijn trots op jou, de stem van alle vermoeide ontheemden. Deze tranen zijn geen zwakte. Jouw woorden dragen de pijn van heel Gaza.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant