De Zitting De rechtbank behandelt drie zaken rond partnergeweld. De mannen worden geconfronteerd met bewijs uit medische verklaringen, opgenomen telefoongesprekken en camerabeelden. In één zaak waren de kinderen getuigen.
Na afloop van de eerste zaak over (ex)partnergeweld van de dag merkt de politierechter in Rotterdam op dat het „meteen de makkelijkste zaak van de middag” is. De veertigjarige Randy sloeg zijn toenmalige vrouw in het gezicht en tegen het hoofd, na een ruzie in de woning waar de kinderen bij aanwezig waren. Hij had die dag gedronken en sloeg haar met gebalde vuist. Haar medisch dossier vermeldt een kneuzing van de kaak en een bijtwond op de wang. „Dat kan gebeuren als je een klap op je kin krijgt”, aldus de rechter.
Randy zegt dat dit de eerste keer was dat hij zich tegen haar keerde. „Nooit eerder naar haar, wel naar spullen.”
De officier van justitie noemt het „een huiselijk geweldzaak”. „En dat nemen we serieus. Ik ben blij dat u psychische hulp zoekt en daar houd ik rekening mee.” Ze eist veertig uur taakstraf, waarvan twintig voorwaardelijk, en een proeftijd van twee jaar.
De tweede zaak is grimmiger. De dertienjarige zoon van Leonardo (38) zat in zijn slaapkamer toen hij zijn ouders ruziënd hoorde thuiskomen. Samen met zijn negentienjarige broer liep hij de gang op. Daar zagen ze hun vader hun moeder vasthouden en slaan. Ze grepen in en trokken hem van haar af.
Volgens hun moeder was hij dronken en was hij na een familiefeest woedend geworden om haar opmerking dat zijn neef een betere man zou zijn dan hij. Buiten zou hij haar bij de keel hebben gepakt en haar hoofd tegen een bankje hebben geslagen. Binnen sleurde hij haar de trap op en sloeg haar hoofd tegen de muur. Een blaastest wees op een promillage dat overeenkomt met elf glazen bier.
In de rechtszaal zegt Leonardo dat hij haar alleen heeft geduwd. Maar het letsel – krassen en schaafwonden op gezicht, hals en borst – past daar niet bij, zegt de rechter. Zijn vrouw vertelde dat ze hem nog nooit zo agressief had meegemaakt. Ze was bang dat hij zich niet meer kon beheersen. „Dat hij me misschien wel kon doden.”
Bij mediation bood hij huilend excuses aan en ging hij op zijn knieën. Zijn gedrag zou hebben gelegen aan jaloezie, aangewakkerd door familie. De rechter: „Maar als u alleen hebt geduwd, waar had u dan eigenlijk spijt van?” Leonardo blijft erbij dat hij haar alleen geduwd zou hebben.
De officier: „Onderzoek wijst uit dat kinderen op latere leeftijd nog steeds last kunnen hebben van zulke gebeurtenissen.” Ze eist tachtig uur taakstraf, waarvan dertig voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar, en bijzondere voorwaarden: meldplicht, ambulante behandeling en middelencontrole. „Als er bij de keel wordt gepakt, is dat voor mij altijd een rode vlag bij huiselijk geweld.”
De derde zaak draait om Pieter (33), die wordt verdacht van mishandeling, doxing, bedreiging en het schenden van een contactverbod. Hij had een korte relatie met een vrouw; nadat zij het had uitgemaakt, bleef hij haar opzoeken.
Op camerabeelden is te zien hoe hij haar bij de keel grijpt, haar achterover duwt en haar arm vastzet. Een klap is te horen, gevolgd door gehuil. „Hij slaat mij!” roept ze. Ze had hem die nacht opgezocht, met een vriend, om te zeggen dat hij haar met rust moest laten.
Pieter zegt dat ze niet monogaam wilde zijn en contact had met een andere man. Dat maakte hem boos. Hij raakte geobsedeerd, belde haar honderden keren in korte tijd, en achterhaalde zelfs haar nieuwe telefoonnummer. Kort daarna werd ze meerdere keren gebeld door onbekende mannen. Pieter geeft toe dat hij haar nummer en foto’s in een seksadvertentie op Telegram heeft gezet.
In een van de opgenomen telefoongesprekken zegt hij: „Ik steek je helemaal kapot.” In andere fragmenten scheldt hij haar uit voor „kankerhoer”, „borderliner” en „dikke domme gans”.
De officier noemt de vier feiten „ernstig en beangstigend”, gepleegd onder invloed van drank en drugs. „Onvoorspelbaar gedrag, waar je als slachtoffer bang van wordt.” Ze eist 94 uur taakstraf, waarvan veertig voorwaardelijk en een proeftijd van twee jaar en voorwaarden: meldplicht, ambulante behandeling en middelencontrole.
De rechter acht bewezen dat Randy zijn ex-partner met een vuist in het gezicht heeft geslagen. Ze wijst op de medische verklaring die dat letsel bevestigt. „U had het kunnen laten de-escaleren. U had kunnen weglopen.” Ze adviseert hem dringend in therapie te gaan. „Alcohol lijkt voor u een manier om met emoties om te gaan. Maar dat werkt niet. Ga op zoek naar wat daaronder zit.” De straf: veertig uur taakstraf, waarvan twintig voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar.
In de zaak van Leonardo stelt de rechter vast dat het geweld op twee momenten plaatsvond: buiten, bij een bankje, en binnen, in het huis waar de kinderen aanwezig waren. De sporen op haar lichaam passen bij het geweld. Ze gelooft zijn verhaal – niet dat hij alleen geduwd heeft. „U heeft haar behoorlijk toegetakeld.” Maar omdat hij hulp aanvaardt en er na de mediation verandering zichtbaar is, krijgt hij tachtig uur taakstraf opgelegd, waarvan zestig uur voorwaardelijk, plus verplichte behandeling en controle.
Voor Pieter is de rechter het strengst in deze drie zaken. „U bent onvoorspelbaar. Monster wil ik niet zeggen, maar u verandert in een heel andere man dan u eigenlijk bent.” Toch kiest ze, zoals de officier eiste, voor een taakstraf: 94 uur, waarvan veertig voorwaardelijk. Ook hij moet zich laten behandelen en controleren. „U heeft geluk met deze eis. Er is een hoop werk aan de winkel.”
In deze rubriek beschrijven verslaggevers elke week een rechtszaak.
Source: NRC