is eindredacteur en televisierecensent van de Volkskrant.
One of the guys zijn, het is misschien wel het grootste compliment dat er uit de mond van een man kan klinken – en daarmee, onlosmakelijk, misogyn. Lees: vrouwen kunnen alleen onze goedkeuring wegdragen als ze zonder te zeuren Call of Duty meespelen in bedwelmende Axe-deolucht, ergo, als ze op óns lijken.
‘Het is een vibeje’, zegt collega A., die overigens niet zou zeggen dat ik one of the guys ben, maar waaraan dat precies ligt, daar kan hij de vinger niet helemaal op leggen.
Klinkt bekend, die vage afwijzing, Lilian Janse kreeg ’m ook – deze week leverden meerdere partijen hun kandidatenlijsten voor de Tweede Kamerverkiezingen in. Het SGP-raadslid uit Vlissingen wilde zich als eerste vrouw aller tijden landelijk verkiesbaar stellen voor het gereformeerde guys-bolwerk. Het hoofdbestuur van de SGP weigerde.
Dat Janse een vrouw is, heeft volgens hen geen rol gespeeld. ‘Een vrouw kan prima op de lijst’, verklaarde een woordvoerder. ‘Geslacht is echt geen selectiecriterium.’ Wat dan wel de overwegingen zijn geweest, daar doet de partij geen uitspraken over. Aangenomen dat Janse, die nu al sinds 2014 raadslid is, wel over de kwaliteiten bezit om op de lijst te komen, concludeer ik ook maar dat haar uitsluiting te maken heeft met datzelfde vibeje.
Blijkt weer: one of the guys zijn kan eigenlijk alleen als je daadwerkelijk een guy bent.
Wat we met de SGP moeten is duidelijk: aanvechten wegens seksediscriminatie. In 2013 oordeelden de Hoge Raad en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens al dat hun toen nog geldende vrouwenban in strijd is met het wettelijke discriminatieverbod. Op papier kunnen vrouwen zich nu verkiesbaar stellen, maar de praktijk laat anders zien: Janse werd niet eens uitgenodigd op gesprek.
Volgende vraag. Wat moeten we met Lilian Janse, de vrouw die wordt gediscrimineerd en daarom mijn sympathie heeft, want wat moet het ongezellig zijn je te omringen met een achterban die jou zijn afkeurt; die, zoals te lezen in hun partijpunten, gelooft dat ‘man en vrouw een verschillende aanleg en roeping hebben’, en dat het ‘onbegonnen werk is’ dat onderscheid weg te poetsen. Op het partijcongres in mei stemde 85 procent van de SGP-leden tegen het voorstel om vrouwen politieke en bestuurlijke functies te laten bekleden.
Moedig is ze. In een interview met het Nederlands Dagblad zei Janse afgelopen maart vooruitstrevende dingen over haar positie in de partij – en dat ook nog eens, gewaagd, in een spijkerbroek, zoals de journalist het vermelden waard vond. ‘De man heeft geen goddelijke status’, meent Janse. Ze ziet zichzelf als rolmodel voor vrouwen die een stap vooruit willen in een conservatieve omgeving.
Ingewikkeld. Meer vrouwen in de politiek: noodzakelijk. Vrouwen bij de SGP: helemaal noodzakelijk. Wat volgt is onderbuikgevoel, noem het een vibeje. Het masochistische van dit alles is voor mij zo moeilijk te verkroppen – waarom wil je je als vrouw aansluiten bij mensen die jou niet willen hebben, almaar op de deur van die mancave bonkend, in de hoop binnengelaten te worden in dat stinkhok waar plannen worden beraamd om jou en je soortgenoten te onderdrukken?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Misschien is verandering van buitenaf in zo’n geval te verkiezen boven verandering van binnenuit, is het eerste wat ik geneigd ben te denken. Ze willen je toch niet hebben.
Het doet ergens denken aan de pick me girl, een internetterm voor een vrouw die zo graag bij de mannen wil horen dat ze zichzelf en andere vrouwen ondermijnt. Een pick me girl zegt, bijvoorbeeld in een interview met het Nederlands Dagblad, dat ze zichzelf geen feminist vindt, want dat zijn woedende vrouwen ‘waarmee ze niet wil worden geassocieerd’, en is tegen abortus.
Of misschien bestaat er een ander soort pick me girl, een pick me feminist, die in een column in de Volkskrant meent te weten wat een andere vrouw moet doen, namelijk one of the girls zijn, een feminist puur omdat ze een vrouw is. Iemand die alleen vrouwen die op haar lijken goedkeurt.
Lilian Janse. Laten we het erop houden dat ze vooruit wil – misschien niet met dezelfde woede, maar wel in dezelfde richting. En dat in een spijkerbroek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant