Het is halverwege de zaterdagochtend als Sven Poutsma van LDP, organisator van de Jack's Racing Day, me tegen het lijf loopt in het mediacentrum: "Wil je misschien een unieke ervaring beleven?", zo luidt de vraag. Mijn gedachten gaan naar de tweezitter van MP Motorsport, waarbij het idee opkomt 'nou, als dat het is, dan is dat nog wel te doen!' In de praktijk blijkt het iets anders te zijn: achterop een bloedsnelle KTM 1390 Super Duke R met Supersport-coureur Colin Tyldesley. Het vergt toch een moment van nadenken, aangezien ondergetekende nog nooit op een motor heeft gezeten, laat staan achterop eentje die met een rotvaart over het circuit zal gaan. Bovendien ben ik als Formule 1-verslaggever normaliter meer van vier wielen.
Het enige mogelijke antwoord op zo'n vraag is echter 'ja'. Zo'n kans valt natuurlijk niet te laten lopen. Niet veel later begeven we ons dus richting pitbox 1 op het TT Circuit. Buiten prijkt het oranje gevaarte, al laat de coureur met een ontwapenende glimlach weten: "Je bent in goede handen hoor. Ik race in de Dutch Supersport en houd enorm van straatraces. De ambitie is om ooit de TT Isle of Man te doen." Alhoewel er aan de kwaliteiten van de man achter het stuur niet te twijfelen valt, denk ik toch even aan de vaak krankzinnige video's vanaf het Isle of Man. Erg geruststellend is dat beeld niet, al is het al tijd om me in het pak te hijsen.
"Het is een beetje een rare vraag om je broek uit te doen, maar het moet nu toch even", klinkt het. "Dit racepak gaat namelijk extreem strak zitten." Het blijkt niets te veel gezegd. Het racepak aankrijgen is inderdaad een uitdaging op zich, waarna er bijpassende raceschoenen volgen en een airbag om me veilig te houden voor het geval dat... Het is een scenario waar je niet aan moet denken vlak voordat je opstapt, maar toch: veiligheid voor alles. Met de racehandschoenen aan, de airbag vastgeklikt aan het pak en de helm op is het bijna tijd voor het moment van de waarheid. Eerst maakt zich echter nog een hels kabaal meester van de pitboxen ernaast, de plek waar Tom Coronel en Richard Verschoor staan met hun tweezitters van MP Motorsport. Waar de Formule 2-coureur bij de eerste runs nog keurig wegrijdt, legt Coronel al driftend meteen een enorme hoeveelheid rubber in de pitstraat neer. Ook goedemorgen...
Terwijl mijn hartslag alvast omhoog gaat en de gedachten uitgaan naar het avontuur dat volgt, doet een voormalig collega nog een duit in het zakje: "Geef maar flink gas hoor", zegt hij tegen de coureur, terwijl hij met enkele gebaren aangeeft dat wheelies ook best welkom zijn. Diep van binnen hoop ik dat Colin dergelijke capriolen achterwege laat. Ik heb op het TT Circuit ooit het voorrecht gehad om mee te rijden in een DTM-auto die gebaseerd was op het Class One-reglement, door coureurs ook wel formule-auto's met een dak erop genoemd. Meer over die avonturen is via deze link te lezen (inclusief video), maar er valt te verzekeren dat zoiets een beleving op zich is. De acceleratie en vooral de remkracht vormen een regelrechte schok voor het systeem, en dat is nog in de veilige omgeving van een auto, met alle veiligheid van dien.
Foto door: Rens Dekker
Hier ontbreekt dat comfort van een auto volledig en luidt de enige instructie vooraf: "Gewoon achterop zitten en mij goed vasthouden, vooral goed vasthouden met je beide armen." Het is eigenlijk de enige houvast - letterlijk en figuurlijk - om veilig te blijven, waar nog aan wordt toegevoegd: "Het zou helpen als je een beetje meebeweegt in de richting van de bochten en kijkt waar ik ook naartoe kijk. Als je exact het tegenovergestelde doet, dan wil de motor qua balans namelijk rechtdoor." Het scheelt dat ik het TT Circuit behoorlijk ken, dus dat laatste moet nog net te doen zijn.
Nadat de tweezitters van MP Motorsport, een oude Ferrari van Michael Schumacher en een Benetton van de baan zijn verdwenen, is het tijd voor actie. Colin doet eerst een rondje alleen, naar eigen zeggen om de grip te voelen en de banden op te warmen, waarna hij weer de pitstraat in komt en het mijn beurt is om op te stappen. Als de oranje motor opduikt, schiet de hartslag nog iets verder de hoogte in. Colin stopt voor mijn neus, waarna het tijd is om achterop te springen via de voetsteun. Aan het eind van de pitstraat klinkt het nog eenmaal 'goed vasthouden hè!', waarna het gas er meteen behoorlijk op gaat. Net zoals in de DTM-auto is de acceleratie ook nu weer ronduit indrukwekkend, maar ook net zoals in de DTM-auto levert het harde aanremmen pas een echte sensatie op - vooral doordat de motor iets omhoog komt.
De Strubben vormen het langzaamste gedeelte van het TT Circuit en zijn ideaal om er even in te komen. Even schiet door het hoofd 'zo'n langzame, gemene schuiver zou hier ook al wel knap vervelend zijn', maar veel tijd om na te denken is er niet. Daarna gaat het gas namelijk vol open op het lange, rechte stuk van de Veenslang. Colin tikt naar eigen zeggen zo'n 230 kilometer per uur aan en dat met een behoorlijke tegenwind. Doordat de passagier iets hoger zit, voelt de tegenwind tegen de helm nogal extreem aan. Een harde remzone volgt en dan moet het meest indrukwekkende gedeelte van het circuit nog komen: de Zuidlus. Dit gedeelte bevat namelijk de meeste snelle en ook vloeiende bochten.
Foto door: Johan Vis
Het was in de DTM-auto al een ervaring, maar op de motor is dat door de lean angle in de bochten nog vele malen meer het geval. Vanaf Mandeveen gaat het hard. Duikersloot, Meeuwenmeer en Hoge Heide volgen elkaar in rap tempo op. Bij de laatstgenoemde knik neemt Colin zelfs vrij veel van de kerbstones mee richting de Ramshoek. Dat is normaal de meest angstaanjagende bocht van het circuit, maar gelukkig laat Colin me leven. Er volgt nog een tweede rondje, waarin hij net iets eerder op het gas gaat en de machine nog net iets platter in de bochten legt. Net zoals in de DTM Renntaxi geldt ook nu dat de eerste ronde een soort schok voor het systeem is, waarna je in de tweede ronde echt kunt genieten en hoopt dat er nog meer volgt. Helaas worden we aan het eind van die ronde gesommeerd om de pitstraat in te sturen, waar Colin nog maar een paar keer fel remt en optrekt om de ervaring compleet te maken.
Als ik voor pitbox 1 weer van de motor stap, hebben de zenuwen plaatsgemaakt voor een brede glimlach. Het TT Circuit op de motor is met deze snelheden meer dan indrukwekkend. Het is me inmiddels vrij duidelijk waar de naam Kathedraal van de Motorsport precies op moet slaan... Als ik me heb ontdaan van het strakke racepak en nog even rustig napraat met Colin, merk ik tijdens de nabeschouwing op: "Dit was voor mij al indrukwekkend, maar waarschijnlijk stelt dit qua lean angle voor een coureur als jij nog helemaal niks voor!" Met een veelzeggende glimlach luidt het antwoord sec: "Dat klopt."
Voor mij was het qua ervaring echter al bijzonder en ergens ben ik blij dat hij niet het onderste uit de kan heeft gehaald en niet naar de collega in de pitstraat heeft geluisterd. Alhoewel ik beroepsmatig wereldwijd achter de Formule 1 aan reis en meer van vier wielen ben, beklijft na dit onvergetelijke avontuur toch het gevoel: na vandaag heb ik nog meer respect voor de MotoGP-coureurs dan dat ik al had. Aan Isle of Man moet ik niet denken, deze versie van de TT was voor mij al indrukwekkend genoeg...
Foto door: Rens Dekker
Source: Motorsport