Geheel toevallig kwamen Karin en Eric naast elkaar op de
voorplecht van een zeilboot in Turkije terecht. Hij begon een
gesprek over hoog- en laagveen, zij was niet onder de
indruk. Toch verandert de vriendschap als vanzelf in meer.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘In september 1995 had ik na een hele zomer werken behoefte aan wat vakantie en boekte bij de NBBS (voorheen een studentenreisbureau, nu een reisbureau voor verre reizen, red.) de meest avontuurlijke die er was: door Turkije met een Landrover en aansluitend een week zeilen. Eerst het stoffige onbegaanbare dorre landschap en daarna de knalblauwe zee. Ik vond alles even leuk, die eerste week sliepen we met zijn allen onder de blote hemel, wat op zich al enorm spannend was.
‘Soms kwamen we op plekken waar geen wc’s of douches waren, maar ik nam alles zoals het kwam. Hiervoor had ik gekozen, ik genoot van alles wat ik niet kende. Het gehobbel in die auto, de sterrenhemel, de geluiden in de nacht, de vrouw die langs de kant van de weg pannenkoeken bakte op een vuurtje.
‘Eric was er ook, maar hij viel me pas later op. Er waren andere jongens die me meer aandacht gaven, meer macho dan Eric en met meer praatjes. En ook al voelde ik onmiddellijk dat dit soort luide knapperds niet mijn type waren, liet ik me graag vleien met een nonchalance die me eigen was in die tijd.
‘Ik was niet naar Turkije gekomen om de liefde te vinden. Ik was 26, woonde weer bij mijn ouders, en was net afgestudeerd, had nog steeds geen baan maar maakte me geen enkele zorgen over de toekomst. Ik leefde het leven zoals het op mijn pad kwam, plannen maakte ik niet en met die instelling reisde ik door Turkije. Ik was verrukt over wat ik zag, vermaakte me met mijn reisgenoten, maar vriendschappen had ik thuis voldoende.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘De laatste dag van de eerste week ging ik met een paraglider naar beneden en het was die avond dat ik toevallig naast hem sliep. Misschien was het zelfs die avond pas dat we voor het eerst echt kennismaakten. Erg diepgaand werd het niet. We maakten een praatje naast elkaar in onze slaapzak en toen ik de volgende ochtend wakker werd, waren het weer de drukke jongens die mijn aandacht vroegen.
‘Hij en ik hadden misschien nooit elkaars interesse gewekt als we na die week door het land niet allebei voor dezelfde week zeilen hadden gekozen. Het zeilclubje was kleiner, bovendien ben je op een boot meer op elkaar aangewezen. Daarbij, ook niet onbelangrijk, hadden de populaire jongens een andere tweede bestemming gekozen.
‘Eric en ik waren toevallig de enige twee die ervoor kozen op het dek te slapen, alle anderen gaven de voorkeur aan comfortabele bedden in de kajuit. We lagen op de voorplecht, slaapzak aan slaapzak. Aan het einde van de week lagen we samen onder één opengeritste slaapzak en diende de tweede als matras. We zoenden en voelden wat, geen seks, maar alles wees erop dat we vanaf dat moment bij elkaar hoorden: het begin van dertig jaar samen. Hij was onopvallend, gewoner dan veel anderen, en precies daarom vond ik hem leuk. In zijn gezelschap hoefde ik mezelf niet te bewijzen.
‘Het was gezellig, we zwommen samen naar een grot en praatten wat. We waren niet meteen verliefd maar hadden het gewoon heel goed. Weer dat woord gewoon. Ik weet nog dat ik vertelde dat ik uit Limburg kwam en dat-ie vroeg: wonen jullie op hoogveen of op laagveen? Ik had geen idee. Nu denk ik weleens, wat was dat voor eerste gesprek, waar sloeg dat op? Maar het was ook ontwapenend.
‘Na die week zochten we elkaar in Nederland op, maar benoemen deden we onze relatie nog steeds niet. We kwamen niet op het idee. Pas toen na een jaar zijn vader overleed en ik mijn naam op de kaart zag, dacht ik: o, we zijn toch wel echt een stelletje. Later gingen we samen naar Ierland en dacht ik weer: ja, als je met zijn tweeën op vakantie gaat, dan heb je iets. Anderhalf jaar later hield mijn onderhuur op en trok ik als vanzelfsprekend bij hem in. ‘Zal ik bij jou komen wonen?’ ‘Ja, dat is goed.’
‘Meer woorden waren er niet voor nodig en ik geloof echt dat juist dat gebrek aan hooggespannen verwachtingen, het gebrek aan eisen het voor ons makkelijker heeft gemaakt zo lang ons leven te delen. Als ik nu naar jongeren kijk, hoor ik zeggen: ik wil dat huis, dus dan moet ik dat salaris hebben om de hypotheek te kunnen betalen. Wij begonnen pas na te denken over een hypotheek toen het aan de orde was. Het was een andere, zorgeloze tijd.
‘Tijdens die vakantie in Turkije overkwam ons de liefde, zoals ons verdere leven grotendeels door toeval is gevormd. Het aantal kinderen dat we kregen, de plek waar we nu alweer dertig jaar wonen. Al waren een paar factoren nog beslissender: de mate waarin wij elkaar vrij konden laten op cruciale momenten. Zoals toen ik op latere leeftijd mijn baan opzegde omdat ik wilde studeren. Met dezelfde ongedwongen interesse als waarmee hij de vraag over de bodemsoort van Limburg stelde, zei hij: als jij vindt dat je dat moet doen, dan moet je dat zeker doen.’
‘Dertig jaar geleden, als Twentse boerenzoon net afgestudeerd in Wageningen, draaide mijn leven om de studentenflat waar ik met voornamelijk mannelijke studenten woonde. Onze gesprekken gingen over trekkers en landbouwvoertuigen; meisjes zag ik als interessante projecten waarin ik me later nog weleens zou verdiepen. Ik was 29, tijd genoeg. Eerst maar eens op vakantie.
‘Die zomer van 1995 vond ik in de NBBS-brochure een mooie reis: een week met een Landrover dwars door Turkije en dan een week zeilen. Bouwstenen noemden ze dat, met verschillende activiteiten kon je zelf je vakantie samenstellen. Al meteen de eerste avond zag ik een bijzonder meisje met kort donker haar en pretogen. Karin heette ze. Bij toeval lagen we die nacht naast elkaar onder de buitenlucht.
‘Ik begon een gesprekje, geen idee meer waarover. Het ging mij meer om het contact zelf dan dat ik wilde peilen hoe mijn kansen lagen, maar ze reageerde een beetje afhoudend. En toen ik het later die week nog eens probeerde, verloor ze opnieuw na een paar minuten haar interesse. Eerlijk gezegd verbaasde me dat niet. De jongens waren die week in de meerderheid, aan aandacht had Karin geen gebrek.
‘Er was een onuitgesproken tweedeling binnen het gezelschap. Voorop, in de eerste Landrover, reden de populaire luidruchtige gasten, in de tweede zaten de rustigere jongens, waaronder ik. Natuurlijk klom Karin telkens in Landrover één. Ik verzoende me daarmee als met een natuurwet waaraan niet te ontkomen viel en liet verdere pogingen zonder buitengewone gevoelens van afgunst achterwege. Er was genoeg te doen, genoeg afleiding.
‘In 1995 kende het binnenland van Turkije nog geen toerisme, we sliepen buiten onder de sterren, aten langs de kant van de weg, hobbelden in de fourwheeldrives over stoffige wegen. Ik had het gevoel dat we op plekken kwamen waar wij de eerste buitenlanders waren en vond het geweldig.
‘In de tweede week veranderde de dynamiek. Geen van de jongens uit de eerste Landrover had gekozen voor de bouwsteen ‘zeilen’. En ineens zag Karin mij wel. Hoewel nog steeds zonder enige romantische intenties, trokken we steeds meer met elkaar op. Simpelweg omdat je elkaar op zo’n boot niet kunt ontlopen, maar ook omdat we elkaar gewoon heel aardig bleken te vinden. Andere woorden dan ‘wat een leuke meid’ gaf ik mijn nieuwe gevoelens niet, achteraf bleek dat een voordeel.
‘Omdat we niet stonden te trappelen om een relatie te beginnen, beoordeelden we elkaar niet als mogelijke liefdespartners, maar ontstond in hoog tempo een grote mate van openheid, vertrouwen en zelfs huiselijkheid. We kookten samen, zwommen samen naar een grot, hielpen elkaar terug aan boord en leunden comfortabel in die zich steeds meer verdiepende vriendschap.
‘Ook zij leek nergens anders op uit dan een fijne vakantie. Ik hoefde niet krampachtig na te denken over hoe ik indruk kon maken, waarover ik het met haar zou hebben. Ik zei en vroeg gewoon wat me voor de mond kwam. Het bleek dat de omgang met vrouwen ook heel kameraadschappelijk en eenvoudig kon zijn.
‘Met Karin was er niets mysterieus aan. ’s Avonds waren wij de enigen die buiten sliepen op het dek. De rest koos voor de beschutting van de kajuit en het gemak van matrassen. En net als die allereerste nacht legden we onze slaapzakken tegen elkaar, maar dit keer gebeurde er wel meer. We begonnen te praten over onze families die veel gemeenschappelijk bleken te hebben en in de loop van de week kropen we ’s nachts steeds dichter naar elkaar. Op een avond zoenden we. Het ging zo vanzelf, dat ik me die eerste zoen tot mijn spijt niet eens meer kan herinneren.
‘En zoals onze liefde begon, duurt die tot op de dag van vandaag. Zonder hooggespannen verwachtingen en zonder de ander verantwoordelijk te maken voor ons geluk. In 1995 hadden we niemand nodig om onze dromen te vervullen, waren tevreden met het leven zoals het was. We werden elkaars fantastische toevoeging.
‘De drie kinderen die we kregen kwamen er gewoon, de banen die we kozen, de plekken waar we woonden waren geen onderdeel van een plan, maar een logische stap in ons meanderende leven. En binnen onze lange relatie zijn we altijd ook onze eigen weg blijven bewandelen.
‘We gaan regelmatig zonder elkaar op vakantie en carrièrestappen worden wel besproken, maar uiteindelijk beslissen we zelf. Ik voel me vertrouwd en veilig bij haar. Vorige week had ik een natuurhuisje in Twente geboekt vlak bij mijn geboortegrond, toen Karin verbaasd zei: wat is het hier mooi, waarom heb je me hier niet eerder mee naartoe genomen? Ik haalde mijn schouders op, had werkelijk geen idee maar dacht: wat geweldig als je elkaar na al die jaren nog kan verrassen met iets nieuws over jezelf.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant