is chef van de politieke redactie.
Ondanks de Kamerbrede zorgen over de hongersnood in Gaza weet het kabinet zich verzekerd van volop politieke steun voor het Israëlbeleid.
De verwachtingen waren hier en daar hooggespannen: de Tweede Kamer die terugkeert van reces om het over de noodtoestand in Gaza te hebben, dat moest wel tot nieuwe initiatieven gaan leiden.
Minister Caspar Veldkamp van Buitenlandse Zaken (NSC) had donderdag niet lang nodig om die hoop te ontmantelen. Hij toonde zich vooral onder de indruk van wat hij allemaal al heeft gedaan: in Brussel gepleit voor het opschorten van de handel, exportvergunningen voor wapens aan banden gelegd, beloofd dat hij Netanyahu zal laten arresteren zodra die voet op Nederlandse bodem zet, inreisverboden uitgevaardigd voor twee ministers en de ambassadeur ontboden.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
In het licht van de oude, zeer nauwe vriendschapsbanden met Israël is dat inderdaad niet niks. Toch is het linkerdeel van de oppositie allerminst onder de indruk. Dat knapt intussen bijna uit elkaar van frustratie omdat Veldkamp voor forsere maatregelen – een wapenembargo, het volledig stilleggen van alle handel met de bezette gebieden, een inreisverbod voor het héle Israëlische kabinet – stoïcijns blijft verwijzen naar Europa.
Zijn opvatting dat de EU nou eenmaal een grotere vuist kan maken in Jeruzalem is wel consequent, maar heeft veel aan kracht verloren nu de unie te verdeeld is gebleken. Bovendien is de minister niet erg consistent als hij pocht dat die paar maatregelen die Nederland toch op eigen houtje heeft genomen niet alleen in Israël, maar ook in andere landen grote indruk hebben gemaakt. In allerlei hoofdsteden worden nu vergelijkbare acties overwogen, hield hij de Kamer voor: ‘Lees de Franse en de Duitse kranten!’
Daarmee gaf hij zelf het argument om, althans voor de Gazastrategie, wat minder halsstarrig te blijven geloven in de daadkracht van Europa. Wat is er op tegen om met landen als Spanje en Ierland de druk op Netanyahu verder op voeren? Als het gaat om de steun aan Oekraïne, of het asielbeleid, formeert Nederland ook Europese kopgroepen om de boel los te trekken. Het is geen ongebruikelijke manier van werken.
Misschien is het nog niet te laat om te voorkomen dat Nederland echt juridisch kwetsbaar wordt voor het verwijt van nalatigheid. De Commissie van Advies inzake Volkenrechtelijke vraagstukken wees deze week nog maar eens op de internationale rechtsbeginselen: elke ondertekenaar van het Genodiceverdrag ‘is verplicht om te handelen, ook als hij niet de capaciteit heeft om, alleen handelend, een genocide te voorkomen’. Dat je een klein land bent, is geen excuus om te weinig te doen.
Daarbij moet wel worden gezegd dat Veldkamp het niet alleen voor het zeggen heeft. Het Genocideverdrag werd donderdag door vele Kamerleden aangehaald, maar daar waren wel veel splinterfracties bij. Ook met de toenemende hongersnood in Gaza weet Veldkamp zich in zijn diplomatieke terughoudendheid nog altijd verzekerd van de rotsvaste steun van PVV, VVD, NSC, BBB, SGP, de ChristenUnie en JA21. Dat is bijna tweederde deel van het parlement.
Nu Israël volhardt in de uitzichtloze oorlog en die zelfs uitbreidt, is het de vraag wanneer een groter deel van de Kamer inziet dat er meer nodig is om het geweld te stoppen. Waarschijnlijk zullen daar eerst de verkiezingen aan te pas moeten komen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant