is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
De wedstrijd FC Almere City - Vitesse gaat zaterdagmiddag niet door. Vitesse bestaat niet meer. Vrijdagmiddag deed de rechter uitspraak in het door de club aangespannen kortgeding tegen het besluit van de bond de betaald voetbal-licentie in te trekken: einde verhaal.
Vitesse stond al voor de competitie in de eerste divisie was begonnen stijf onderaan met nul gespeeld, -12 punten, dus het was sowieso weer een rotseizoen geworden. De KNVB maakte er de laatste tijd een gewoonte van om de club te straffen met puntenaftrek wegens financiële malversaties, gebrek aan transparantie en ander gerommel.
Ik zou hier een verhaal kunnen houden over mijn bezoeken aan het oude Monnikenhuize waar zelfs de houtwormen in de vermolmde tribunes juichten als Vitesse scoorde; over mijn broer en zijn seizoenskaart in het Gelredome of over mijn achterneef Johan, de man die leefde voor zijn Vitesse, die eigenaar was van ’s werelds grootste verzameling Vitesse-clubsjaals en die overleed in de stressvolle uren voor een uitwedstrijd tegen Petrolul. (Gelukkig dat hij dit niet meer hoeft mee te maken.)
Bij ons in de familie maken ze er een gewoonte van te overlijden rond voetbalwedstrijden: mijn vader raakte op een zaterdagmiddag noodlottig onderkoeld langs de lijn, mijn moeder overleed ook op een zaterdag tijdens Die Sportschau.
Maar die verhalen kennen we nu wel: nooit speelt het sentiment zo hoog op als tijdens de naderende ondergang van een voetbalclub, nooit heeft de club zo veel vrienden gehad, opeens blijken de levens van duizenden mensen zich te hebben geconcentreerd rond de club in stervensnood.
Niet al die verhalen zijn waar, veel zijn er opgeklopt of verzonnen. Media gaan op zoek naar fans die zelfmoord overwegen omdat de zin van hun leven is weggevallen, naar huwelijken die geen stand zullen houden nu er geen vlucht naar het stadion meer mogelijk is, naar jongetjes die Theo heten en van naam willen veranderen – ze gaan op zoek naar verhalen van eensgezindheid, toewijding en liefde.
Die zijn er rond voetbalclubs in overvloed, wacht maar tot Heerenveen te gronde gaat, dan heb ik er ook nog wel een paar.
Die verhalen zijn niet uit de lucht geplukt. Voetbalclubs vormen voor veel mensen een bron van herinneringen. Niet alleen aan onvergetelijke wedstrijden, maar aan alles eromheen, aan het gevoel van verbinding, van familie, van geluk.
Dat is waar iedereen die vond dat Vitesse moest blijven bestaan steeds aan appelleerde. Dat is waarom veel mensen vonden dat de KNVB ondanks het ‘meerjarig patroon van misleiding, omzeiling en ondermijning’ nog eenmaal de hand over het hart had moeten strijken. Tevergeefs.
De club werd gestraft voor het beleid van elkaar opvolgende charlatans, hadjememaars en patjepeëers die allemaal gouden bergen beloofden. Wat je de fans kwalijk kunt nemen is dat ze het allemaal geloofden. Het wachten is op de volgende club die door zulke types naar de ratsmodee wordt geholpen. Kandidaten genoeg en de charlatans staan in de rij.
Theo Janssen, de meest getalenteerde speler die Vitesse ooit voortbracht, vroeg zich onlangs in Langs de Lijn en omstreken af wat Arnhem is zonder voetbalclub. Het antwoord is simpel: Arnhem, stad zonder voetbalclub. ‘Een soort Apeldoorn’, zei een supporter.
Het is inderdaad geen prettig vooruitzicht om Apeldoorn te worden, maar in Apeldoorn zijn ze er sinds de opheffing van AGOVV ook aan gewend geraakt en vinden ze het best te doen, zo zonder profclub; ze zijn er in elk geval niet meteen ongelukkig van geworden, ze hebben altijd de Apenheul nog.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant