Warhaus Samen met leden van zijn andere band Balthazar zorgt zanger Maarten Devoldere voor een kolkende avond waarin de muziek zich ontwikkelt van licht naar duister.
Warhaus eerder deze zomer, op Rock Werchter. Foto Alex Vanhee/ ANP/ Hollandse Hoogte
Met de liederlijkheid van een dronken matroos, de gratie van een diva en de dramatiek van een verloren zoon, tolt zanger Maarten Devoldere omringd door zijn vier swingende muzikanten over het podium, in een van de laatste liedjes van de avond. ‘Mad World’ is de kolkende afsluiting van een veelzijdig optreden van Warhaus dat begon in het licht en eindigt in het duister, zowel letterlijk als muzikaal. De avond viel langzaam in het uitverkochte Bostheater in Amstelveen, waar een klein overdekt podium de band beschut tegen enkele regendruppels.
Warhaus. Gezien: 7/8, Bostheater, Amstelveen. Herhaling: 3/12 Amare, Den Haag; 6/12 Vereeniging, Nijmegen. Info: amare.nl en stadsschouwburgendevereeniging.nl
Warhaus heet het ‘solo’-project van de Belg Devoldere (1987), ook bekend als zanger van Balthazar. Hij begon Warhaus in 2016, toen ook niet solo want samen met geliefde Sylvie Kreusch. Ze zijn inmiddels uit elkaar, nu speelt Devoldere met onder anderen twee leden van Balthazar op het podium, drummer Michiel Balcaen en Tijs Delbeke op viool, keyboard en trombone. Zo staat hier meer dan de helft van Balthazar. De muzikanten van de zowel in thuisland België als in Nederland populaire groep besloten na het laatste album, in 2021, dat ze een pauze wilden nemen om zich aan andere projecten te wijden.
Devoldere slaagt erin zijn rol in beide groepen verschillend vorm te geven. Bij Balthazar is hij spreekstalmeester, hier is hij een crooner. Hij zingt trager en lager. Bij Warhaus vallen zang en muziekstijl samen: de nachtclubstijl van de voorman wordt prachtig gereflecteerd in de muziek, zonder het cliché van een languissante piano. Elk nummer krijgt een uitgewerkte instrumentatie waarin de muzikanten mogen zwerven of in elkaar haken, wat uitmondt in gruizige texturen of juist een fluwelen weefsel. Devoldere ondertussen zingt, fleemt, vlijt over liefde, seks en gebroken harten.
Het concert was goeddeels gewijd aan het album Karaoke Moon dat eind vorig jaar verscheen, en begon met een kalm ‘I Want More’. Meteen werd het grote aandeel van Tijs Delbeke duidelijk, hij speelt niet alleen allerlei instrumenten, maar soms ook tegelijkertijd. Met de rechterhand aan het keyboard, staat de linkerhand al klaar op de hals van de viool. Zijn trombonestoten die elektronisch vervormd werden tot ze klonken als een daverende scheepshoorn waren de ruggengraat van de dance-explosie die ontstond toen ze de nummers ‘Beaches’ en ‘The Winning Numbers’ aan elkaar lasten tot een nieuw geheel: met Devoldere’s ademhaling als ritme, de trombone als ritme en pulserende percussie-partijen omkleed door een romantische melodie. Daarna leek ‘Laat Me’ van Ramses Shaffy eerder een persoonlijk statement van Devoldere dan dat het paste binnen het repertoire. Het mooiste was hier hoe Warhaus binnen één avond doorgroeide van de nachtclubsfeer uit een vorige eeuw, naar clubben in het heden.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC