Cees Pijl (81) is een man met wie je als gemeente-ambtenaar liever niet te maken krijgt. Hij verstuurt vaak mails, met veel hoofdletters en woorden als URGENT!
Pijl windt zich enorm op over de verkeersveiligheid in de Hoeksche Waard, vooral om het zuidwestelijke deel waar hij al zijn hele leven woont. De laatste 51 jaar in een huisje aan de dijk in Zuid-Beijerland.
Mensen als Cees Pijl worden vaak als querulant beschouwd omdat ze zich als een pitbull vastbijten in een dossier. Het wordt pas écht vervelend voor betrokkenen als zo’n vastbijter een punt heeft. Cees Pijl heeft een punt.
Hij laat het oude landschap van de Hoeksche Waard graag zien, met wegen die ooit werden aangelegd voor paard en wagen, en nog steeds niet echt zijn ingericht op de huidige tijd. We rijden eerst over smalle polderwegen door een weids landschap van akkers en weilanden. Als je een tegenligger ziet aankomen moet je de rem van de auto flink intrappen om daarna voorzichtig langs elkaar heen te manoeuvreren. Op deze wegen passeren ook veel vrachtwagens en landbouwvoertuigen. Én jongeren en ouderen op de fiets.
Nog krapper zijn de dijkwegen die de Hoeksche Waard doorsnijden. Veel huizen zijn tegen de dijk aangebouwd, de voordeur pal aan de weg.
We zoeven door de dorpsstraat van Zuid-Beijerland, soms op anderhalve meter van keukenramen. Als wij rustig langs-tuffen gaat dat nog wel. Maar buiten de dorpen mag je zestig. Dat is veel te hard en er wordt nog harder gereden, zegt Cees. Bewoners van een dijkweg verderop hebben dat recent een maandlang met professionele apparatuur gemeten: gemiddelde snelheid was 70 kilometer per uur. En niet alleen de personenauto’s. Ook vrachtwagens scheuren langs om op tijd te laden of lossen bij (landbouw)bedrijven.
De verkeerssituatie in de Hoeksche Waard kwam in het brandpunt van de belangstelling toen een Spaanse vrachtwagen op een buurtbarbecue inreed. Zeven mensen kwamen om. Dat viel de chauffeur te verwijten die ondanks zijn epilepsie achter het stuur was gaan zitten. Maar de rechter wees ook op het feit dat hij met zijn oplegger door een omleiding was verdwaald in het route-doolhof van de smalle dijken en wegen van de Hoeksche Waard.
Cees had daar in hoofdletters al véél eerder voor gewaarschuwd. Hij klom destijds regelmatig in cabines van vooral buitenlandse chauffeurs om ze met een wegenkaart de weg te wijzen. Nu zijn er even geen omleidingen, maar verdwaalde chauffeurs komen nog steeds af en toe voor. Vooral door gebrek aan voorbereiding of door haperende navigatie.
Natuurlijk doet de gemeente Hoeksche Waard wel iets. Er kwam bijvoorbeeld in 2002 een weg om Zuid-Beijerland heen. Maar elke wegversmalling, afsluiting, drempel of verkeersheuvel kost ein-de-loos veel overleg. Ook al omdat gemeente en waterschap verantwoordelijkheid delen. En als de ene weg wordt afgesloten voor zwaar verkeer, dendert het des te vaker over een ándere weg.
Rigoureuzere oplossingen als flitspalen, écht hoge drempels, wegafsluitingen voor vrachtwagens of zelfs bedrijfsverplaatsingen, verzanden in studies, onderzoeken en overlegstructuren.
En Cees? Cees wordt een dagje ouder. Soms loopt hij met een stok. „Ik blijf strijdbaar tot het bittere einde.” Hij tiept het in hoofdletters.
Source: NRC