De stratenmaker opent een plastic doosje. Aan de ene kant van het tussenschot belegde boterhammen, aan de andere aardbeien waarvan de kroontjes netjes zijn verwijderd. Hij zit samen met twee andere mannen (zij zonder aardbeien) voor mijn deur te pauzeren van het werk. Ik moet ze passeren om bij mijn fiets te kunnen en zeg in het voorbijgaan dat de aardbeien er lekker uitzien. Hij lacht en zegt: „Ze zorgt goed voor me. Die laat ik niet meer gaan hoor.”
Het zijn dit soort kleine dingen die mij helpen om de staat van de wereld even te vergeten. Op de economieredactie van NRC bespreken we weleens dat we zelden goed nieuws of verhalen met wat meer luchtigheid in de krant lezen. Logisch, er zijn simpelweg te veel oorlogen en andere rampen die de ruimte verdienen. Maar als het dan toch even kan, wil ik mijn laatste inval-column graag wijden aan dingen waar ik wel blij van word.
Ik word blij van de plant in mijn woonkamer die plots verse groene bladeren heeft. Een treinconducteur die reizigers een dag met „vrolijke gedachten” wenst. Studenten die scherpe vragen stellen tijdens een rondleiding. Een donzige hond op een Jordanees terras die ‘Nozem’ heet. Mijn tienerzusje dat vrijwillig een boek meeneemt op vakantie en ook echt leest. Als iemand van zijn fiets valt en alle mensen die het zien ernaartoe lopen om te helpen. Dat er dan mensen blijven staan die eigenlijk niet ‘nodig’ zijn, elkaar een paar minuten aankijken om in te schatten of ze al door kunnen lopen.
Ik word blij als ik vanaf de straat een klaslokaal in kijk waar volwassenen luisteren naar een docent die dingen op een bord schrijft. Volwassenen die weer woordjes leren en zichzelf afhankelijk maken van iemand die het beter weet dan zij. Dat zijn mensen die vinden dat dingen niet vaststaan, dat je altijd aan iets nieuws kunt beginnen.
Mensen die in hun eentje een bolletje ijs eten. Die daarvoor de deur uit zijn gegaan, of hun route ergens naartoe hebben onderbroken. Zonder van mijn waardering hiervoor te weten, vertelt mijn lief me dat hij de laatste tijd na werk soms langs een ijssalon fietst en elke keer een andere smaak uitprobeert. Amarena-kers is zijn huidige favoriet.
Mensen die een grap verzinnen en daar zelf de allergrootste lol aan beleven. Zoals de vriend die het drankspel ‘Brie of Cruesli?’ bedacht, waarbij mensen op een dronken avond eerst goed moeten proeven, om daarna te raden of ze brie of cruesli eten. Hij liep een week rond met dit idee en moest huilen van ontlading toen hij zijn gezelschap er eindelijk over vertelde. We lachten uitbundig met hem mee.
Het zijn dingen die de kapotte wereld eventjes heel maken. Die helpen vertrouwen in de zachtaardigheid, creativiteit en hoop van mensen. Soms ben ik slechts een nieuw dodental uit Gaza verwijderd van een overheersend gevoel van machteloosheid. Dan probeer ik te denken aan mijn opa die op zijn 92ste nog steeds de leukste grapjes maakt. Aan mijn zusje die alles in het leven nog te kiezen heeft. Aan de dreumes van een vriend die leert lopen. Of aan liefde in een broodtrommel.
Sezen Moeliker vervangt Frits Abrahams.
Source: NRC