Toen ik op kamers ging, vroeg ik mijn ouders om wat meubels, waaronder een bed. ‘Een béd?’, snoof mijn vader. ‘Toen ik ging studeren sliep ik op een pallet! Mijn kast was een sinaasappelkistje!’ Het werd me toen voor het eerst duidelijk dat mijn vader niet zozeer alleen míj een watje vond, maar eigenlijk mijn hele generatie. Millennials: verwende kinderen met een overdreven behoefte aan lattenbodems en kastruimte.
Twintig jaar later appt mijn oppas (25) een uur van tevoren dat ze helaas niet kan komen omdat ze ‘heel moe’ is en ‘voelt’ dat ze ‘nu echt even naar zichzelf moest luisteren’. En dan betrap ik mezelf op de gedachte die elke 35-plusser op een dag zal overvallen: wat zijn het toch ook watjes.
Tegen Adriaan: ‘Op de bank zitten met je lievelingschips, hoe zwaar kan dat zijn? Een uur van tevoren hè! Omdat je een beetje móé bent? Heel erg gen Z dit. Toch? Typisch.’ Je weet dat je oud wordt als je klaagt over de generatie onder je.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Bij ons millennials heeft het idee postgevat dat wij de laatste generatie zijn die nog weet wat echt doorzetten is. Wíj hebben eindeloos uren gemaakt als onbetaalde stagiair, op wat je nu een onveilige werkvloer zou noemen, waar het er heel toxisch aan toeging, zonder dat we #metoo konden roepen. Maar het heeft ons hard gemaakt, wíj weten wat Champions League-niveau is, wij déden het gewoon allemaal, wij gingen door tot de burn-out and beyond.
In werkelijkheid zijn we jaloers op gen Z. Op hun assertiviteit in het aangeven van grenzen, op hun gehechtheid aan hun mentale gezondheid, op hun relaxte cargobroeken (wij hadden die afgrijselijke skinny jeans!). Maar ook op hun jeugd: zij zijn 20, wij 30 of stiekem 40. Zij zitten op Bali te digital nomadden, wij schrapen onder systeemplafonds onze hypotheek bij elkaar. Zij hebben de wereld aan hun voeten, wij peuters met woede-uitbarstingen.
De fixatie gaat diep: ik ken millennials die op de centimeter precies weten hoe hoog gen Z’ers hun sokken optrekken (hangt ervan af of je voor de clean girl, E-boy of indie sleaze aesthetic gaat), dit imiteren en hopen dat ze jong en hip lijken (nee).
Sowieso lijkt er geen enkele generatie zo geobsedeerd door generatiekloven als de millennial. We doen er in elk geval alles aan om die te benadrukken. Leeftijden noemen we nooit; iemand is grofweg ‘gen Z’ (jonger) of ‘boomer’ (ouder). Komt, denk ik, omdat we anno 2025 precies tussen wal en schip vallen. Gen Z heeft de jeugd, de boomers hebben het geld, en wij? Wij hebben skinny jeans die niet meer passen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant