Redd Kross De Amerikaanse broers Jeff en Steven McDonald stonden met hun punkband Redd Kross opvallend vaak op de rand van een doorbraak. Maar toch zagen ze iedere kans door hun handen glippen. Zaterdag spelen ze in Utrecht.
De Amerikaanse punkband Redd Kross begin jaren 80. Foto Lisa Haun/ Getty Images
Het pad dat leidt naar eeuwige rock-’n-roll-roem ligt bezaaid met grafstenen van Zij Die Het Net Niet Haalden. Dat geeft niets. Het hoort bij de cirkel (en de oneerlijkheid) van het leven. Bovendien zijn er zat bands die helemaal niet willen doorbreken (of dat in ieder geval zeggen én blijven volhouden).
Maar toch.
Soms zijn er acts die je het wereldwijde succes zo graag zou gunnen, bijvoorbeeld omdat ze iets doen wat niemand anders doet, talloze tijdgenoten en nakomertjes beïnvloeden, verdomd dicht bij de welverdiende bekroning komen, maar op het moment suprême toch weer worden ingehaald door gewiekste afkijkers. Waardoor er aan het slot van het liedje bijna geen sterveling is die ze kent.
Neem Redd Kross, de punkband van de gebroeders Jeff en Steven McDonald. Of nou ja, punkband. Eigenlijk is Redd Kross vooral punk in de zin dat ze al vijfenveertig jaar enkel en alleen doen waar ze zelf zin in hebben, wat er ook gebeurt. Hun Beatles-esque kauwgomballenrock is zowel thrashy, kitschy als campy, maar vooral: superpakkend en onweerstaanbaar vrolijk.
Dat was ook meteen de eerste handicap. Want van zo veel levensvreugde begon de rest van de punkrockkliek rondom Los Angeles, waar de band in 1978 ontstond, te sputteren. Waarom, vroegen die doorgaans pislinke testosteronbommen zich chagrijnig af, waren die McDonalds toch altijd zo godvergeten blij? En waarom lieten de broers tegen alle mores in hun haren groeien, droegen ze waanzinnig felgekleurde outfits en zagen ze eruit als wijven? Dezelfde vragen zouden alle depri grungers in Seattle tien jaar later nog steeds stellen. Alleen: zij hadden niet door dat een van hun voornaamste inspiratiebronnen – glamrockers en hairmetalheads – op hún beurt weer de kunst hadden afgekeken bij… inderdaad: Redd Kross.
De wereldberoemde shuffle (zeg maar: zijwaartse moonwalk) waarbij Guns N’ Roses-zanger Axl Rose zijn benen laag over de grond laat fladderen? Die muntte Steven McDonald vele jaren eerder, toen de jonge Axl ergens op de strip van Hollywood in het publiek stond toe te kijken. De belachelijke panterpakjes en androgyne aura van hardrockposers Mötley Crüe? Ook daarvoor gold: beter goed gejat dan slecht bedacht.
Voor Redd Kross dreigde kortom, ondanks wat schamele succesjes in de jaren negentig, het treurige lot van pioniers die niemand kent: your favorite band’s favorite band. Maar dankzij het werk van vlijtige rockhistorici is de band nu alsnog gered van de vergetelheid. Om hun nalatenschap recht te doen, verschenen vorig jaar (tegelijkertijd met de achtste plaat en titelloos dubbelalbum) een autobiografie (Now You’re One of Us) én een film (Born Innocent) over De McDonalds.
Om maar meteen met een klapper van een quote uit de documentaire te beginnen: „Ze zijn een van de belangrijkste bands van de laatste veertig jaar”, claimt Thurston Moore, undergroundlegende van de New Yorkse noiseband Sonic Youth. Maar nog opmerkelijker dan alle (terecht) toegezwaaide lof door helden die het wél haalden, is de opsomming in het boek van momenten waarop Redd Kross het succes bijna kon aanraken, maar het tóch weer door hun handen zagen glippen.
Die loterij aan nét gemiste kansen lijkt oneindig. De band begon te repeteren in het hol van de leeuw: The Church in Hermosa Beach, het aftandse hoofdkwartier van lokale punkpioniers Black Flag. Meer credible dan dat bestond niet, ook al waren Jeff en Steven respectievelijk nog maar veertien en elf jaar oud. Toen een platenmaatschappij toehapte, volgde een ep onder de naam Red Cross… én een dreigbrief van het internationale Rode Kruis. Toen veranderden de broers hun bandnaam maar in Redd Kross.
Na Black Flag nam ook Sonic Youth de band op sleeptouw (wat doorgaans resulteerde in instant succes, zie: Beck en Nirvana). En over die laatste band gesproken: Redd Kross had nota bene dezelfde manager, uitgerekend op het moment dat Nirvana en de grunge ontploften. Het kon bijna niet verkeerd gaan: drummer Dave Grohl en bassist Krist Novoselic waren namelijk al fan. Alleen hadden de gebroeders ooit flauwe grappen gemaakt over Courtney Love, geliefde van Kurt Cobain, die een boycot bij manlief afdwong. Daar ging de samenwerking.
Een tournee met surrogaatgrungers Stone Temple Pilots leverde eveneens weinig op, behalve dan dat die band achteraf de hitlijsten zou bestormen met het vederlichte, opvallend opgewekte en tweestemmig gezongen nummer ‘Big Bang Baby’, een overduidelijke stijlbreuk met het vroegere sombere werk en volgens vriend en vijand een eersteklas rip-off van het Redd Kross-oeuvre.
Over rip-offs gesproken: de klassieke openingsscène van Reservoir Dogs waarin Mr. Brown aan de andere gangsters uitlegt waarover Madonna’s wereldhit ‘Like A Virgin’ werkelijk gaat („It’s a metaphor for big dicks” – is de exacte monoloog die Steve McDonald ooit hield tegen regisseur Quentin Tarantino, die toen nog een onbetekenende beambte was in de videotheek om de hoek, maar het hele verhaal dankbaar woord voor woord neerpende.
Bijna werd die rekening vereffend in opvolger en kaskraker Pulp Fiction. Bijna... In de scène waarin Mia Wallace met één druk op de knop een ouderwetse bandrecorder aanslingert, sensueel door haar kamer danst en een bijna fatale overdosis wegsnuift, klonk aanvankelijk ‘Blow You a Kiss in the Wind’ van Redd Kross. Totdat de verantwoordelijke music director dat nummer toch iets te iel vond klinken en op het laatste moment koos voor ‘Girl, You’ll Be a Woman Soon’, een Neil Diamond-cover uitgevoerd door Urge Overkill. Die (tamelijk obscure) indieband heeft met dat nummer op Spotify inmiddels ruim 133 miljoen streams gehaald.
Het had – voor de zoveelste keer – alles kunnen veranderen. Maar ja, verzucht Steven over vijfenveertig jaar gemiste kansen waarvan Jeff overigens geen minuut wakker heeft gelegen, maar die hem toch wel decennialang dwars hebben gezeten: „misschien is het wel beter zo”. Om maar iets te noemen: in tegenstelling tot bijvoorbeeld de meeste grungezangers leven hij en zijn broer nog wél. „Ik heb er inmiddels vrede mee.”
Source: NRC