Probleemwolven
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Wolf Bram en wolf Hubertus mogen worden afgeschoten. Tot bij de rechter zijn ze officieel bestempeld tot ‘probleemwolf’ omdat ze „afwijkend gedrag” vertonen, niet langer mensenschuw zijn, „zonder provocatie” aanvallen en daarmee „een veiligheidsrisco” vormen. Het moet de bossen in de Utrechtse Heuvelrug en Nationaal Park De Hoge Veluwe weer veilig maken voor de mens.
Dat deze twee wolven na een zorgvuldig doorlopen procedure worden gedood, is terecht. Alternatieven hadden volgens de provincies Utrecht en Gelderland geen effect meer, en het risico op confrontaties werd groter. Belangrijk bij de afweging: de dood van Bram en Hubertus zal volgens deskundigen geen gevolgen hebben voor de rest van de wolvenpopulatie. Die, ondanks het feit dat er inmiddels tussen de 104 en 124 wolven in Nederland leven, een beschermde diersoort is.
Dat betekent dus ook dat – hoewel sommigen dat hopen – de tijd waarin de wolf louter een sprookje was, niet terugkomt. Het dier is al tien jaar hier, vindt kennelijk genoeg leefruimte in dit dichtbevolkte en -bebouwde land, en genoeg damherten, edelherten en zwijnen om op te eten.
Nederland blijft als EU-lidstaat verplicht te zorgen voor „een gunstige staat van instandhouding” van de wolf. Ondanks het verlagen van de Europese habitat-status van ‘strikt beschermd’ naar gewoon ‘beschermd’, wat in mei gebeurde, zullen overheden grondig moeten blijven onderbouwen waarom afschot gerechtvaardigd is. Net zoals overigens bij zwijnen, herten en ganzen die landbouwschade veroorzaken. En net zoals bij honden die mensen aanvallen.
Het wegwensen van de wolf heeft geen enkele zin. Zoals het ook geen zin heeft het dier onderwerp te maken van een zogenaamde cultuurstrijd tussen dierenknuffelaars en boeren. Het leren samenleven met de wolf moet wel.
Daarom is het optimistische nieuws voor de eigenaren van loslopende runderen, schapen en pony’s dat een proef in Drenthe met verrijdbare wolfwerende rasters succesvol was. Ja, rasters zijn duur (en er is subsidie voor) en ze moeten héél precies worden aangebracht. Maar de wolf wist volgens BIJ12, de provinciale uitvoeringsorganisatie die de wolvenpopulatie monitort, tijdens de proef slechts één keer toe te slaan. Vermoedelijk omdat de accu van de stroomspanning onvoldoende werkte.
In het bos zullen recreanten ook waakzaamheid moeten betrachten. Uit reacties in de media de ochtend nadat een zesjarig kind door wolf Bram zou zijn meegesleurd, bleek dat sommigen het overheidsadvies om niet het bos in te gaan, en zeker niet met kleine kinderen of loslopende honden, niet hadden gehoord of negeerden. Boswachters zien iets soortgelijks gebeuren als tijdens het broedseizoen gebieden zijn afgesloten en de mens een eigen interpretatie geeft aan een verbodsbord. In de natuur kan de Nederlandse houding – regels gelden voor iedereen behalve voor jezelf – vragen om moeilijkheden.
Dat geldt ook voor het lokken van dieren door eten achter te laten om een foto voor sociale media te kunnen maken. En voor het geven van ‘leuke’ namen, wat verdoezelt dat het hier gaat om wilde dieren. ‘Probleemwolf’ Bram heet GW3237m en Hubertus de Martelaar GW4644. De wolf moet gezien als wat hij is: een roofdier. Roodkapje wist dat al.
Source: NRC