Een van de meest curieuze tv-programma’s op dit moment bij de publieke omroep is The Nevermets, een programma over jonge Britten die een onlineliefdesrelatie hebben met iemand in een ver land die ze nooit fysiek ontmoet hebben.
In de afleveringen van The Nevermets komt het er dan eindelijk van en ontmoeten de geliefden elkaar voor het eerst.
Simpele reality-tv, maar dan wel van het soort dat onbedoeld iets laat zien over ongelijke en complexe machtsverhoudingen tussen man en vrouw en tussen het rijke Westen en de verpauperde rest van de wereld.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Want dat is waar het in de meerderheid van de geportretteerde relaties op neer komt: jonge Britse man, en een enkele vrouw, ontmoet online iemand uit een straatarm land en schippert vervolgens tussen oprechte gevoelens van liefde en de waarschuwing van familie en vrienden dat hij of zij slechts gebruikt zal worden als geldautomaat of als ticket naar Europa.
Zie bijvoorbeeld de Brit Jay en Veena uit India. Twee nerdy types die elkaar in de onlinewereld hebben ontmoet. De wederzijdse genegenheid lijkt oprecht. Er zijn lieve woordjes, tranen om de grote afstand die hen scheidt. En om geld lijkt het niet te gaan. Met haar goede baan en enorme huis lijkt Veena er warmpjes bij te zitten in India.
Totdat je meekrijgt dat Jay een puber van 17 jaar oud is, en Veena tien jaar ouder. Waarom bombardeert ze dat joch in de eerste week van hun fysieke ontmoeting herhaaldelijk met vragen over het huwelijk? Is het omdat zij, zo blijkt later, toch niet over genoeg middelen lijkt te beschikken om zelfstandig een visum voor Engeland aan te vragen?
Bovendien: eenmaal in India om Veena te ontmoeten blijkt Jay totaal niet van gekruid Indiaas eten te houden (hij heeft liever McDonald’s) en vindt hij de Indiase cultuur maar luidruchting.
Of neem Sarah, een 37-jarige Engelse, en haar 27-jarige partner Jgoy uit de Filipijnen. Hij een knappe jongeman, zij een ietwat onzekere vrouw die had gedacht op deze leeftijd al een gezin te hebben. Er is, na een catastrofaal verlopen eerste dag, uiteindelijk veel genegenheid, maar toch ontkom je niet aan de indruk dat hier een soort transactie plaatsvindt. Liefde in ruil voor een visum (dat Jgoy voor een tweede keer misloopt).
Het is hoogst ongemakkelijke tv, oprechte hunkering naar liefde plus armoede in een dubieus format geperst, en toch kan ik niet wegkijken. Want uiteindelijk hebben beide partijen in dit programma mijn sympathie: de westerse jongeren – vaak verlegen of onzeker – die hun slag niet wisten te slaan op de liefdesmarkt, en de vrouwen of mannen in de rest van de wereld die hopen op liefde én een financieel zekere toekomst.
Ik weet niet of de stelletjes een toekomst hebben met elkaar, sommige van hun intenties lijken te ver uit elkaar te liggen. Je kunt alleen hopen dat ze dit format heelhuids doorkomen. Zoals gezegd, een curieus programma.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant