Ove Kindvall (1943-2025) Met een puntertje bezorgde de Zweedse spits Feyenoord, als eerste Nederlandse club, de Europa Cup I. „Ik was geen sterke, krachtige nummer negen, maar ik kon wel lopen.”
Ove Kindvall (links) in duel met Joop Korevaar van ADO begin jaren zeventig. Foto ANP
In zijn woonplaats Norrköping kon hij bijna zijn hele leven rustig over straat lopen. In Rotterdam werd hij een halve eeuw door Jan en alleman aangeklampt. Ging hij weer vriendelijk lachend op de foto, handtekeningen uitdelend. Ove Kindvall, die Feyenoord (en Nederland) in 1970 ten koste van het Schotse Celtic naar de eerste Nederlandse Europa-Cupzege punterde, overleed deze week op 82-jarige leeftijd.
Kindvalls winnende doelpunt staat op het netvlies van iedere oudere Rotterdammer. Feyenoordfans noemden hun zoon Ove. Bij elke reünie in de Kuip vloog hij over uit Zweden. Tot hij een paar jaar geleden aan geheugenverlies ging lijden. Hij ontbrak in het najaar van 2023 ook rond de Champions League-wedstrijd van Feyenoord tegen Celtic, toen de oude kampioenen voor de zoveelste keer werden geëerd.
„De laatste drie maanden kunnen we niet echt meer met hem praten”, zei boezemvriend en oer-Feyenoorder Jan Mastenbroek even daarvoor. „Ik heb hem heel even kort gesproken op zijn verjaardag. Toen heb ik hem nog foto’s van het kampioenschap gestuurd. Maar hij herkent veel mensen niet meer.”
Kindvalls roem dankte hij aan een bekeken intikker in de verlenging van de Europa-Cupfinale in Milaan. Hij wipte de bal vanuit een moeilijke hoek met zijn grote teen langs de Celtic-doelman, nadat een Schotse verdediger even daarvoor de bal met de hand had beroerd.
Televisiecommentator Herman Kuiphof riep opgewonden: „Hands, hij maakt hands, dat moet een penalty zijn!” Maar de Italiaanse scheidsrechter Lo Bello paste de voordeelregel toe en Kindvall leek daarop te anticiperen – hij negeerde althans de roep om een strafschop. En punterde de bal vervolgens met een boogje in de korte hoek. „Beetje geluk hoor, dat moet ik zeggen. Dit was niet de bedoeling”, vertelde hij in mei 2020 bij het vijftigjarig ‘lustrum’ tegen NRC.
In het Feyenoord-museum ligt de ‘winnende’ Adidas-schoen van Kindvall uitgestald. Met in de vitrine ernaast het kapotte ziekenfondsbrilletje van Joop van Daele, matchwinnaar in de wereldbekerfinale een paar maanden later.
Over Ove Kindvall zei ploeggenoot Wim van Hanegem het volgende op de Feyenoord-site: „Wat wij het gekste vonden bij hem was dat hij een stuk minder speelde tijdens de koude maanden. In de winter scoorde hij helemaal niet en dat terwijl hij uit Zweden kwam”, zei De Kromme die daarbij leek te zijn vergeten dat voetbal in Zweden een zomersport is. „Hij was een iel mannetje maar zo snel als de neten. Hij was zo intelligent en wist precies wanneer hij moest diepgaan”, aldus Van Hanegem.
Precies dit gebeurde op die 6de mei 1970. Aanvoerder Rinus Israël had zijn strakke vrije bal vanaf eigen helft nog niet verzonden, of Kindvall was al in de vrije ruimte gerend. In hetzelfde NRC-verhaal uit 2020 blikten beide hoofdrolspelers terug op hun bijna telepathische samenwerking.
Israël: „Ik zag hem wel vertrekken, ja.” Kindvall: „Het was een gevoel, ik zag dat hij die vrije trap ging nemen.” Israël: „Het was een uitgelezen kans om die bal te geven.” Kindvall: „Ik wist dat hij een hele goede trap had. Als wij een vrije trap kregen en Rinus ging erachter staan, wist ik: húp, nu moet ik diep gaan.” Israël: „Hij moest op de juiste hoogte en juiste snelheid. En iedereen heeft wel eens geluk in zijn leven, dus ik ook.” Kindvall: „Ik wist dat áls hij zou komen, ik zou scoren. Gek hè.”
Zo’n 25.000 Feyenoordfans waren in San Siro getuige van de 2-1 zege. Kuiphof sprak tijdens de feestvreugde in Milaan tegen miljoenen televisiekijkers de gevleugelde woorden: „Milaan is een beetje van Feyenoord. San Siro is op het ogenblik helemaal van ons!” Dezelfde Kuiphof was Kindvall een paar seizoenen eerder op zijn Zweeds gaan uitspreken: Oewe Tsjiendvall. Waarop Kuiphof op zijn beurt werd verbasterd in Tsjuiphof.
Bengt Ove Kindvall werd tussen 1966 en 1971 drie keer topscorer van de eredivisie – hij maakt 129 doelpunten in 144 competitieduels. „Ik was geen sterke, krachtige nummer negen, maar ik kon wel lopen, heel veel lopen, zodat tegenstanders niet meer wisten wat ik deed. Zo maakte ik grote verdedigers gek”, zei hij in hetzelfde NRC-interview. De slechts 1,76 meter lange Kindvall was wendbaar en lichtvoetig voor een midvoor. In zijn jeugd deed hij veel aan gymnastiek. „Dat was voor mij heel belangrijk. Dat heb ik jaren gedaan. Zonder gymnastiek had ik het niet gered.”
Kindvall zou na zijn beroemde doelpunt nog één seizoen in de Kuip spelen voordat hij in de zomer van 1971 terugkeerde naar zijn oude club IFK Norrköping. In 1975 ging hij bij IFK Göteborg met voetbalpensioen ging. Hij speelde 43 interlands voor het nationale elftal – hij maakte zestien doelpunten in het Zweedse shit – en deed mee aan de WK’s van 1970 en 1974.
Feyenoord had decennialang heimwee naar de Zweedse goaltjesdief, het versleet tientallen (mislukte) centrumspitsen voordat vrijetrappenspecialist Pierre van Hooijdonk de club in 2002 aan de UEFA Cup hielp. Maar zo populair als Ove is ook PiAir nooit geweest. Veel Rotterdamse kinderen zijn naar hem vernoemd, zoals veel Amsterdamse jongetjes Jari heten, naar de Fins Ajacied Litmanen. Alleen een standbeeld en een straatnaam kwam er nooit – de immer bescheiden Ove Kindvall is er nooit over gevallen.
Source: NRC