Je hebt op vakantie altijd het aanzwengelboek nodig, een heerlijk, goed leesbaar boek dat je in de leesgroef krijgt waardoor je de rest van de vakantie, aangenaam opgevouwen in een zonnestoel boeken blijft weglezen. Zo’n boek als Luister van Sacha Bronwasser of All Fours van Miranda July.
Ik had nu Warme melk op mijn e-reader gezet, een boek van Deborah Levy waarvan ik toevallig ook overal posters had zien hangen, want het is net verfilmd. Op de poster zag je twee vrouwen in een romantische verstrengeling op een kiezelstrandje liggen: dat zag er fijn en zomers uit. Dus het e-book gekocht.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Halverwege mijn vakantieweek in Frankrijk vroeg een goede vriendin per app wat ik aan het lezen was. ‘Een boek over een jonge vrouw met een moeder die altijd pijn heeft. Ze gaan samen naar Spanje want daar zit een vage kliniek, en dan wordt die jonge vrouw half verliefd op een Duitse meid die haar naam verkeerd uitspreekt’, appte ik terug. ‘Je weet het wel te verkopen’, appte mijn vriendin terug. Ik zei dat ik geen concentratie had voor lezen deze vakantie. Zij schreef terug dat het misschien toch aan Warme melk lag.
Gelukkig had ik ook een papieren boek bij me, Werken voor de kost, dat een andere vriendin me geleend had. Het is het debuut van de Franse auteur Claire Baglin, vertaald door Joris Vermeulen. In Frankrijk is een heel genre aan het ontstaan dat als ‘troosteloze jeugden in arbeidersmilieus’ zou kunnen worden samengevat, en Werken voor de kost behoort daartoe.
De hoofdpersoon heeft een vader die in een fabriek de zwaarst mogelijke arbeid moet verrichten en een kille, bozige moeder. En ze heeft een baantje bij McDonald’s. In de wereld van die McDonald’s, en dus alle McDonald’sen, krijg je nogal een inkijkje.
Werknemers moeten de hele dag tafels schoonmaken met agressieve middelen, waardoor een half afgebladderde duim van de chemicaliën een normaal fenomeen is. De voor het publiek niet zichtbare delen van het restaurant worden juist amper schoongehouden, waardoor de hoofdpersoon vaak tot aan haar enkels in plassen vuil water staat te werken. De handelingen die ze verricht zijn zo geestdodend en repetitief dat ze op een gegeven moment onbewust een volle lading heet frituurvet over haar eigen hand giet.
Ondertussen komt haar vader elke avond halfdood thuis van de fabriek, soms letterlijk, want dan is hij die dag bijvoorbeeld geëlektrocuteerd.
Ik besef: ook dit boek weet ik niet te verkopen.
Maar het is echt goed. Aan het eind van het Drentse deel van mijn vakantie reed ik met een vriendin terug naar huis en stopten we onderweg bij een McDrive. Ik bestelde koffie. En ik wist wat er achter dat raampje allemaal gebeurde. Dat is ook winst. Niet echt lekkere-fijne-vakantieboekenwinst, maar wel winst.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant