Republikeinse Congresleden ontwijken deze zomer hun kiezers. De reden is de One Big Beautiful Bill, de nieuw wet die welvaart verschuift van de onder- naar de bovenklasse. In Wisconsin zijn kiezers boos over het wegblijven van ‘hun’ man: ‘Dit is verdomme een democratie!’
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Hij woont in New York.
Futloos zakt Derrick van Orden onderuit op zijn kruk. Hoofd op de borst, bungelende armen langs zijn pluchen lijf. ‘Applaus voor het Congreslid’, roept iemand. Bij afwezigheid van de echte Van Orden, vertegenwoordiger in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, is hier in Wisconsin op het podium een pop geplaatst. Dezelfde grijze baard, kaal, Republikeins-rode das. De zaal joelt en klapt.
‘Derrick woont een paar straten verderop’, treitert Democraat Marc Pocan (60), die als Congreslid het naburige district vertegenwoordigt. ‘Hij had hier nog met een skateboard heen kunnen komen. Maar is hij er?’ Néé, roept de zaal. ‘Boe!’
Van Orden is een van vele Republikeinen die deze zomer een politieke traditie doorbreekt. Normaliter keren Congresleden tijdens het reces terug naar hun eigen districten voor zogeheten ‘town halls’: bijeenkomsten bedoeld om contact te maken met de mensen die zij vertegenwoordigen. Zo ontvangen zij, oog in oog met hun electoraat, een soort tussentijds rapportcijfer.
Maar dit jaar blijven ze weg.
Na een aantal verhitte bijeenkomsten met Congresleden en kiezers, bezorgd over gebroken verkiezingsbeloften en economische achteruitgang, organiseert haast geen Republikein deze zomer nog zo’n town hall. En de Democraten buiten dat met liefde uit.
‘Is dit een beetje geniepig?’, vraagt Congreslid Marc Pocan retorisch in Prairie du Chien, Wisconsin, het thuisdorp van Republikein Van Orden. Naast hem op het podium glijdt diens replica steeds verder van zijn stoel. ‘Ja, natuurlijk. Dit is in your face. Maar dan had mijn collega hier maar moeten staan.’
Door heel het land organiseren Democraten nu hun eigen town halls in kwetsbare Republikeinse districten. Zo pogen zij hun afwezige concurrenten te beschadigen en deze zomer, terwijl de andere kant stil blijft, het gesprek te bepalen.
Buiten de aula van de Prairie du Chien High School hangen posters met ‘Missing: Have You Seen This Person?’ en Van Ordens foto op een melkpak – een verwijzing naar hoe vroeger vermiste Amerikaanse kinderen onder de aandacht kwamen. De maker glundert.
‘De eerste keer dat ik AI heb gebruikt om iets te creëren’, zegt Jay Glommen-McCloskey (70), lange lokken boven een grijze sik, alvorens zijn blik betrekt. ‘Ik ben trouwens echt furieus. Nee, ik heb niet op Van Orden gestemd, maar hij is wel mijn vertegenwoordiger. Wij moeten hem toch ter verantwoording kunnen roepen? Dit is verdomme een democratie!’
Dat Republikeinen deze zomer hun kiezers ontwijken, heeft alles te maken met de zogeheten ‘One, Big, Beautiful Bill’. Deze wet, begin juli aangenomen door het Congres, is een van de omvangrijkste uit de recente Amerikaanse geschiedenis. Het megapakket geeft een ware ruk aan het stuur van de Amerikaanse economie: een regressie van groene naar fossiele energie, miljardenbezuinigingen op medische bijstand, belastinghervormingen die een welvaartsverschuiving teweegbrengen van de onder- naar de bovenklasse. Haast elke Amerikaan zal de gevolgen ondervinden.
Maar de wet is tevens historisch impopulair. Volgens een recente peiling door het Pew Research Center beschouwt 54 procent van de Amerikanen de Beautiful Bill als slecht voor het land. Zo’n 47 procent verwacht zelfs directe, negatieve gevolgen voor zichzelf. Slechts een kwart voorspelt een positief effect. Dat is een problematisch rapportcijfer.
Voor Republikeinen in het Congres was het kiezen tussen twee kwaden: de toorn van Trump of die van hun kiezers. Begin juli kozen zij, op een handjevol na, voor dat laatste. Elke Democraat stemde tegen. Eén extra Republikeinse tegenstem en de wet was gesneuveld. Elke vertegenwoordiger had, kortom, die macht. Geen Republikein die zich nu kan verschuilen achter de massa. Dus blijven ze liever weg.
‘Ze geven niets om kleine mensen als ik’, zegt kiezer Cindy Robertson (73) in Prairie du Chien. Haar stem trilt. ‘Gisteren heb ik mijn man naar een verzorgingstehuis moeten brengen. Alzheimer. Zoals velen kunnen wij niet zonder Medicaid.’ Dat is de Amerikaanse zorgbijstand. ‘Hoe durven ze in dat programma te snijden?’
Robertson is vandaag gekomen in de hoop haar Congreslid te confronteren over zijn stem. Maar nee. ‘Ik ben Van Orden één keer in de Walmart tegengekomen’, zegt ze. ‘Daar schudde hij ieders hand. Maar moeilijke vragen wil hij blijkbaar niet beantwoorden.’
Op het podium ratelt Democraat Pocan door over de Beautiful Bill. Zijn spiekbriefjes belanden demonstratief op schoot bij de Van Orden-pop.
Het is niet zomaar dat Pocan juist deze plek uitkoos voor een town hall. Dit kiesdistrict in swingstate Wisconsin behoort tot de competitiefste van het land. Van Orden, een radicaal-rechtse voormalig Navy Seal, won hier in november met slechts 51 procent van de stemmen. Prairie du Chien is een soort windvaan. Willen de Democraten bij de tussentijdse verkiezingen in 2026 kans maken op een meerderheid, dan moéten zij dit soort plekken zien te heroveren.
Dat is geen gegeven. Hoewel Republikeinen door Trumps wetgeving in de peilingen aantoonbaar zijn beschadigd, doen de Democraten het niet veel beter. Volgens onderzoeksbureau Gallup heeft slechts 34 procent van de Amerikanen een positief beeld van de partij – de laagste score in ruim dertig jaar. Dat ondervindt ook Pocan op het podium.
‘Waarom doen de Democraten niet méér?’, vraagt Laura Benjamin (44), die zichzelf kandidaat heeft gesteld voor Van Ordens zetel, door de interruptiemicrofoon. ‘Ik hoor alleen Republikeinen op Fox News’, klaagt kiezer Camille Smith (67). ‘Wat gaan jullie doen om mensen beter bereiken?’
Pocan zucht. ‘Ik snap jullie zorgen’, zegt het Congreslid. ‘We doen alles wat we kunnen. Dáárom ben ik hier.’ Hij wijst op de Van Orden-pop. ‘En hij niet.’
Terwijl de bezoekers na afloop de parkeerplaats op stromen, propt organisator Rowan Gravlin (29) de grijsbebaarde replica met geweld in een kartonnen doos. Dit zal, vermoedelijk, niet de laatste keer zijn dat de pop op een podium in Wisconsin verschijnt. ‘Zolang de echte Van Orden zich niet vertoont’, zegt Gravlin, ‘is dit het beste dat we de mensen kunnen bieden.’
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant