Pauline Ferrand-Prévot keerde terug naar de weg met één doel: het winnen van de Tour. Binnen een jaar wist de olympisch kampioen mountainbike zich fysiek en mentaal te transformeren tot de winnares van Paris-Roubaix én de Tour de France.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Met 6,5 kilometer te gaan, gaat ze zelf. Pauline Ferrand-Prévot komt uit het wiel en springt weg. De Fransen worden gek, schreeuwen haar naam. Ze kan het zelf amper geloven, maar langzaam verschijnt er een lach op haar gezicht. De armen gaan in de lucht. Als klein meisje had ze dit nooit durven dromen: in de gele trui komt ze solo over de streep en wint de Tour.
Het was amper een jaar geleden toen zo’n 500 kilometer verderop ook duizenden Fransen haar naam schreeuwden. Op een oude mijnheuvel net buiten Parijs wist Ferrand-Prévot haar ultieme doel van de laatste jaren te behalen: olympisch goud op de Spelen. Een half jaar later juichte het publiek haar hartstochtelijk toe toen ze Parijs-Roubaix won.
‘Ik heb de lat echt hoog gelegd in de voorbereiding op deze Tour. Maar ik heb het niet voor niets gedaan. Dit is een mooie zege, maar ook een mooie levensles’, vertelt ze in het flashinterview. ‘Ik dacht niet dat ik de Tour nu al zou kunnen winnen. Ik wil nu gewoon genieten. Dit gebeurt misschien maar één keer.’
Pauline Ferrand-Prévot – ook wel PFP – is al jaren een alleskunner op de fiets. In totaal heeft ze al vijftien wereldtitels verzameld op de weg, in het veldrijden, op het gravel en op de mountainbike. In 2015 mocht ze zelfs voor een paar weken de regenboogtrui op de weg, in het veld en op de mountainbike aantrekken. Maar ze wilde meer. De 33-jarige Ferrand-Prévot kwam terug naar de weg met het doel om binnen drie jaar de Tour te winnen. Maar hoe is dat haar binnen een jaar tijd gelukt?
Rutger Tijssen, teammanager van Visma-Lease a Bike, moet lachen. ‘Het is geen hocus pocus wat je doet met mensen’, vertelt hij telefonisch vanuit Frankrijk. ‘Qua training en voeding is er niet veel veranderd, het is meer de focus die in een jaar tijd is verplaatst.’ En een lichaam dat in vier maanden tijd omgebouwd moest worden.
Het eerste contact werd in de winter voor de Spelen gelegd. ‘We spraken een paar keer af, maar we zijn pas afgelopen oktober begonnen met gericht trainen. Het doel was al lang duidelijk. In het allereerste gesprek wat ik met haar had, had ze het maar over één ding: de Tour de France winnen. En toen zei ik: ‘Daar hebben we drie jaar de tijd voor.’
Drie jaren bleken niet nodig. Al tijdens haar debuut bleek PFP de allersterkste. Tijdens de eerste etappe was de Française zelfs al heel dicht bij het geel, maar was het uiteindelijk haar teamgenote Marianne Vos die na een aanval van Kim Le Court de leiderstrui om kreeg.
Dat kwam niet eens zo slecht uit, op die manier kon de kopvrouw wat meer op de achtergrond blijven. Nergens verloor ze tijd, en tijdens de koninginnenrit sloeg ze toe. Ferrand-Prévot hield haar voorsprong vast en wist zo haar eerste Tour te winnen.
Demi Vollering, die als topfavoriet naar Frankrijk kwam, moest genoegen nemen met de tweede plek (op 3 minuut 42). Haar valpartij eerder deze Tour had niet geholpen, maar tot zaterdagmiddag leek alles nog onder controle. Op de Col de la Madeleine zou het gebeuren. Dat was vanaf dag één duidelijk. Maar juist daar had Vollering de benen niet.
‘Ik mis gewoon de power en voel me niet zoals ik hoopte me te voelen’, zei Vollering zaterdagavond voor de camera van de NOS. ‘Ik kon niet mee, zo simpel is het. Dan is wielrennen ineens heel simpel.’ Kasia Niewiadoma, de winnares van vorig jaar, werd derde op 4 minuten en 9 seconden.
Voor Ferrand-Prévot, vriendin van Dylan van Baarle, de Tour kon winnen, moest er wel het een en ander gebeuren. Allereerst in de trainingen. De afgelopen jaren was ze vanuit het mountainbiken gewend om tussendoor te kunnen herstellen, iets wat bij een lange klim niet mogelijk is. Ook duurt een mountainbikewedstrijd een goed uur, alleen al de etappe van zondag was vier keer zo lang. ‘Dus daar zijn we dan op gaan trainen.’
Ook was het nodig om weer te wennen aan het peloton. De beste manier? Meedoen op het allerhoogste niveau: de klassiekers. ‘We hadden er niet specifiek naar toe getraind, maar uiteindelijk kwam het uit dat ze Parijs-Roubaix ging rijden. We wisten dat een eendaagse wedstrijd haar goed zou liggen, maar dat ze daar kon winnen, lag ook echt aan het teamspel’, zegt Tijssen. In de finale kwam Ferrand-Prévot samen met Vos te zitten. ‘En toen konden ze het samen uitspelen.’
De afgelopen maanden werd ze sterker. De hoogtestages en trainingsblokken sloegen bij de wereldkampioen uit 2014 goed aan. Drie weken voor de start van de Tour had ook Tijssen door dat het winnen van de Tour wellicht dit jaar al een optie zou kunnen zijn.
Intern bespraken ze alles door, legden ze een duidelijk plan neer. Naar buiten toe hielden ze een slag om de arm, de underdogpositie was zo slecht nog niet. Op die manier kon ze rustig blijven, wachten tot het moment waarop het moest gebeuren: de Col de la Madeleine.
Maar daar was meer dan alleen training voor nodig. ‘Wij wisten dat ze met het lichaam van de klassiekers geen Tour kon winnen, net zoals je met het lichaam van de Tour geen klassiekers kan winnen.’ Afvallen dus. Ze zou nu zo’n 50 kilogram wegen, 4 minder dan in april.
‘Ook dat is een onderdeel van wat nodig is om uiteindelijk een meerdaagse wedstrijd te kunnen rijden, wetende dat de beslissing op een beklimming van 18 kilometer komt te liggen. Als trainer heb ik gezien dat ze dat op een heel goede en gezonde manier voor elkaar heeft gekregen.’
Het waren inderdaad de lichtgewichten die tijdens de koninginnenrit op Col de la Madeleine het verschil konden maken. PFP wist zelfs minuten te pakken op haar naaste concurrenten. In haar hoofd had ze van de klim een mountainbike-wedstrijd gemaakt: die zo vertrouwde inspanning van een uur. ‘Maar dan is het wel zaak om de eerste uren van die rit goed door te komen’, legt Tijssen uit. ‘Dat vergt vooral veel van het team, want we proberen haar energieverlies zo klein mogelijk te houden tot die klim.’
Los van de fysieke ondersteuning, was ook de mentale hulp van haar teamgenoten cruciaal. ‘We hebben in de Tour juist rensters meegenomen waarvan wij wisten dat Pauline ze heel erg vertrouwt. Op het moment dat ze bijvoorbeeld Femke de Vries ziet, denkt ze: oké, alles is onder controle.’
Die mindset is belangrijk. ‘Vertrouwen in een goede afloop, in de mensen om je heen en het plan.’ Daarom verkende ze de etappes meerdere keren. Dan komt er controle, en zit er nergens meer een verrassing. ‘In wezen zat alles al in haar hoofd.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant