Carin ontmoet Valery tijdens een groepsreis door Egypte en denkt meteen: wat doen al die anderen hier, ik vind alleen haar leuk. Ze schelen 26 jaar en vielen allebei hun leven lang op mannen. Maar nu voelen ze de noodzaak om bij elkaar te zijn.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ze zag eruit als een jong meisje, heel anders dan wie dan ook. Haar gezicht, dat staartje, hoe ze keek. Hoe oud zou ze zijn, dacht ik, 30, 40 jaar? Ze liep een beetje voorovergebogen over het strand waar we als reisgezelschap de eerste paar dagen van onze reis door Egypte doorbrachten. Verdrietig.
Ik had moederlijk kunnen reageren, maar dat deed ik niet. Want tegelijkertijd straalde ze iets uit van een sterke, volwassen vrouw. Vanbuiten verdrietig, maar vanbinnen iemand die alles al eens heeft meegemaakt. Iemand die wist dat ze het verdriet om haar overleden vriend, want hij was het om wie ze rouwde, ook weer te boven zou komen.
Al aan het begin van de reis betrapte ik mezelf op een vreemde gedachte: wat doen al die andere vrouwen hier? Ze lopen me voor de voeten, ik vind alleen Valery leuk.
Na een paar dagen strand reden we in een pick-uptruck naar de startplaats van de kamelentocht. Dwars door een weids, heuvelachtig gebied met aan de ene kant nog steeds het uitzicht op de zee. De wind blies het haar voor haar gezicht en toen ze even niet oplette, maakte ik een foto.
Nu, achteraf, vraag ik me soms af: hoe begon de verliefdheid eigenlijk? Wat was nou precies het moment dat ik merkte dat die gevoelens, die ik al vanaf de eerste minuut voor haar had, weleens iets anders konden zijn dan kameraadschap?
Ik ben 70, zij 44, we schelen 26 jaar en allebei vielen we ons leven lang op mannen.
De aandacht die ik haar die weken gaf, begon met kleine dingen. Ik vroeg haar bijvoorbeeld een servetje mee te nemen, en tot mijn blijdschap deed ze dat, zonder mij het gevoel te geven dat ik haar tot last was. Ja, ze vond mij ook leuk.
Tijdens de kamelentocht liepen we niet naast elkaar, want onze kamelen mochten elkaar niet, volgens de gidsen. Ik wist niet dat kamelen zo lastig konden zijn. Op onze eerste slaapplaats wilde ik een plek bij haar in de buurt. Ik stond te treuzelen met mijn matje en slaapzak en keek om me heen. ‘Blijf maar een beetje bij het basiskamp’, zei de begeleidster, en ik dacht: ‘Waarom? Omdat ik oud ben?’
Met mijn spullen liep ik naar een duin. Ik vond een plek op een zandrichel, net onder Valery. Voor ze ging slapen, liep zij alle vrouwen nog even langs, met iedereen maakte ze een praatje en ook bij mij kwam ze even zitten.
‘Hoe gaat het?’, vroeg ik. Ze haalde haar schouders op en zei dat ze soms een beetje moest huilen. Toen vroeg ze ineens: ‘Heb jij een relatie?’ ‘Nee, maar ik zoek wel iemand, weet jij soms een leuke man?’, vroeg ik. ‘Ik weet wel iemand’, antwoordde ze. ‘Maar die is dood, ik weet zeker dat je mijn vriend geweldig had gevonden.’
Ze had wel eerder iets over hem verteld, maar nu was het of ze me iets heel intiems toevertrouwde. Als ze meende dat ik een relatie had kunnen hebben met de man met wie ze twintig jaar samen was geweest, wat zei dat dan over ons?
Haar woorden bleven me bij en na die woestijntocht, eenmaal terug aan zee, zocht ik nog meer haar gezelschap op. Het kiezen van een slaapplek bij een groepsreis luistert nauw. Opkomen voor je eigen comfort, niet meteen de beste tent aan anderen gunnen, is essentieel om je binnen zo’n kleine gemeenschap van onbekenden staande te houden. Ook nu weer checkte ik alles zorgvuldig: sluit de tent goed, is er niet te veel lawaai rondom? En: waar slaapt Valery?
Ik regelde twee tenten naast elkaar. De volgende ochtend zag ik haar zodra ik mijn hoofd naar buiten stak. ‘Goedemorgen, heb je lekker geslapen?’, vroeg ik. En meteen erachteraan: ‘Anders mag je wel bij mij slapen hoor.’ Ik leek wel idioot, zei ik dat? Ik had zoiets nog nooit gezegd, raar, maar het ontglipte me.
Onder water tijdens het snorkelen lette ik niet meer op de vissen, maar alleen nog op haar zwembroek en zwom die achterna. Het gekke is: ik had daar helemaal geen bedoeling bij, de noodzaak om bij haar te zijn was er gewoon. Ik stelde mezelf geen vragen.
In het vliegtuig terug naar huis gaf ik haar een goedkoop kettinkje met een hartje dat ik op het strand had gekocht, weer zoiets sentimenteels wat ik niet van mezelf kende.
Toen we weer in Nederland waren, was ik druk met mijn verdwenen koffer en was zij het die het initiatief nam. Ze begon te appen, eerst over mijn koffer. Een eerste ontmoeting volgde. Gaan we dan ook zoenen?, vroeg ik. Weer even later vroeg ze me verkering met een kaartje, en was het officieel aan.
Ik heb een aantal liefdes gehad, daar zaten cynische mannen bij. Ik gaf nooit mijn hele hart. Met Valery is alles anders en nieuw. We delen iedere emotie, doen alles samen, van boodschappen tot slapen tot schilderen en we appen de hele dag door. Zelfs dingen als: ‘Wat heb je gegeten?’ Ik lijk wel gek, maar dan gek van geluk. Mijn leven is totaal veranderd, we zijn heel lief voor elkaar, missen elkaar al na een uur. En leeftijd doet haar niets. Al die jaren, tot mijn 70ste, had ik geen idee dat liefde zo genereus kon zijn.’
‘Drie maanden nadat mijn vriend was overleden had ik een week vrij en besloot ik me in te schrijven voor een groepsreis naar Egypte. Ik had de hele uitvaart geregeld en zijn huis leeggemaakt, ik was moe. De woestijn was niet nieuw voor me, maar het groepsgebeuren wel.
Carin was er al toen ik met de rest van de groep aankwam, ze was vergeten dat ze expres eerder had geboekt om een paar dagen alleen te kunnen zijn. Toen ze aan het strand tussen alle lege hutjes stond, appte ze heel verbaasd: ‘Hee, waar zijn jullie?’ ‘Thuis’, appte iemand terug en toen pas drong haar vergissing tot haar door. Wat een grappige vrouw, dacht ik. Waarom had ze dat appje niet meteen op Schiphol verstuurd, waarom miste ze ons nu pas?
Eerst zouden we een paar dagen relaxen aan zee, daarna stond een kamelentocht door de woestijn op de planning. Carin en ik konden het goed vinden en waren vaak bij elkaar in de buurt, maar zo kort na de dood van mijn vriend was er geen haar op mijn hoofd die dacht aan romantiek. En hoewel ik relaties met vrouwen nooit heb uitgesloten, zag ik het daar voorlopig niet van komen.
Ik merkte wel dat mijn gevoelens na een paar dagen iets veranderden, maar dat kon ook de ontspanning zijn die na al die jaren vol zorg en maanden van geregel en rouw inkickte.
Ik vond het nog altijd moeilijk om het met anderen over de dood van mijn vriend te hebben. We waren twintig jaar een soort twee-eenheid geweest en ik had me er helemaal op ingesteld dat ik me na zijn dood erg alleen zou voelen.
Op een keer stond Carin midden in de woestijn achter me en sloeg ze een arm om me heen. Dat deed me iets, ik vond het prettig. Het was geen moederlijk gebaar, ook al is zij 26 jaar ouder dan ik, het was ook niet alleen vriendschappelijk. Ik pakte die arm vast en zo bleven we even staan, zonder elkaar aan te kijken. Wat betekende dit? Het was maar een arm, daar kon je alle kanten mee op, hield ik mezelf voor. In die tijd, toen ik zo ongeveer op mijn kwetsbaarst was, durfde ik niet op mijn emoties te vertrouwen.
Op de terugweg naar Nederland stond ze erop dat wij in het vliegtuig twee stoelen naast elkaar kregen. Ik was daar niet bijdehand genoeg voor, maar zij fikste dat. Zij bij het raam, ik in het midden en rechts van mij een gezette man. Voor we opstegen, kwam een stewardess de man halen, ze had een plek gevonden met meer ruimte. Nu hadden we de hele rij voor onszelf. We kletsten de hele reis, maakten plagerige grapjes.
Net voor de landing, toen de lichten uitgingen, diepte ze iets op uit haar tas en gaf het aan me. Ik zag aan haar gezicht dat ze het spannend vond. Toen ik het uitpakte kwam er een kralenkettinkje met een hartje tevoorschijn dat zo niet bij me paste, dat ik geroerd was. Lief en grappig vond ik het. Ik zei: ‘Nou, doe het dan maar bij me om.’ Dat deed ze, en misschien was ik nog wel het meest geraakt door het besef dat ze dit kettinkje al een tijdje met zich meedroeg en een geschikt moment had afgewacht om het me te geven.
Er was ineens bij ons beiden geen terughoudendheid meer, een grote blijdschap maakte plaats voor dat warme, dat steeds had liggen sluimeren. En toen we de gate uitliepen, hoorde ik haar zeggen: ‘Even wachten op mijn vrouw.’ Ze lachte erbij, als om haar woorden voor omstanders te relativeren en voor mij kracht bij te zetten.
In de aankomsthal stond mijn vader. Een van de andere vrouwen reed met ons mee en bracht de ‘goede klik’ tussen mij en Carin ter sprake. Was dat het gewoon: een klik? Een vakantiefling? Helemaal zeker wist ik het nog steeds niet. Dat verliefderige zat als een wolk in mijn hoofd, het was er onmiskenbaar, maar aanraken kon niet.
De woorden kwamen pas toen we elkaar voor het eerst thuis opzochten. Carin haalde me op bij het station. Ik was zenuwachtig terwijl we door het grauwe weer door haar stad liepen. Na een kortdurende stroefheid werd ze weer de vrouw die ik kende uit de woestijn. Diezelfde dag wisten we het zeker: we zijn verliefd.
Carin vond het leeftijdsverschil een probleem, maar ik wist niet beter, mijn vriend was ook 28 jaar ouder dan ik. Wel dacht ik: kan het nou nooit eens normaal gaan bij mij, waarom word ik niet eens verliefd op iemand van mijn eigen leeftijd? Maar inmiddels zijn we alweer een half jaar een stel. Ik heb de kans niet gekregen te vereenzamen.
Soms, als ik haar een paar dagen niet heb gezien, denk ik: wat was het ook alweer dat ik zo leuk aan haar vond? Maar als ik dan ’s avonds na mijn werk naar haar toerijd, mijn auto parkeer en achter het raam haar blije gezicht zie, weet ik het weer. Even later omhels ik haar, ruik ik haar dagcrème en voel ik haar handen, die zo mooi en slank zijn, en dan ben ik zo verrast en blij.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant