Gaat de Pride nog over zichtbaarheid voor de regenbooggemeenschap, of vooral over die van bedrijven? Het geld dat zij de organisatie toestoppen, is nergens voor nodig.
Afgelopen week raakte de Amsterdamse sportschoolketen Saints & Stars in opspraak, nadat Het Parool onthulde dat de keten zich schuldig heeft gemaakt aan ernstige arbeids- en mensenrechtenschendingen.
Ondanks die onthulling zou het bedrijf gewoon meevaren in de Canal Parade van Pride Amsterdam, liet de organisatie van het evenement desgevraagd aan die krant weten. Pas na ophef daarover, naar aanleiding van een opiniestuk van mij in Het Parool, zag Saints & Stars zelf af van hun deelname aan de Pride.
Dat de organisatie die beslissing niet maakte, is symptomatisch voor de commercialisering van Pride Amsterdam.
Over de auteur
Rocher Koendjbiharie is journalist.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Zo kwam vorig jaar een breed ondertekende open brief vanuit de queer gemeenschap gericht aan de organisatie, waarin dringend maar liefdevol werd gevraagd om de samenwerking met Booking.com te heroverwegen. Dat bedrijf staat al meerdere jaren op de VN-lijst van organisaties die mensenrechten schenden.
Pride Amsterdam stuurde een brief terug waarin ze liet weten dat de samenwerking met het online reisplatform in dezelfde vorm zou doorgaan. Ze zei daarin ‘het vertrouwen te hebben dat Booking.com zijn beleid ethisch verantwoord toepast en uitvoert’.
Dat geld hier boven een kritische blik op mensenrechtenschendingen gaat, rijst de vraag waar dit feest om draait. Gaat de Pride nog om de zichtbaarheid van de regenbooggemeenschap? Of vooral om die van bedrijven?
De Pride in Amsterdam van de laatste jaren doet me denken aan de online wereld. Op sociale media denken we gebruikers te zijn, maar in werkelijkheid zijn we producten. Bedrijven die gepersonaliseerde advertentieruimte kopen, zijn de consument.
Ook tijdens de Pride zijn wij verworden tot een product dat bedrijven consumeren. In ruil voor een flinke som geld, kopen zij een schoon imago in onze hoofden. Dat terwijl naast hoofdsponsor Booking.com ook ING en verschillende leden van de Pride Business Club mensenrechtenschendingen op hun naam hebben staan.
De Pride erodeert, zodat straks niets van de essentie overblijft: de strijd voor mensenrechten en tegen onderdrukking, haat en geweld. De stichting poogt de regenbooggemeenschap te betrekken door initiatieven vanuit de gemeenschap te financieren. Dat lijkt barmhartig en solidair, maar gezien de oevers waarlangs de geldstromen kronkelen, is het de vraag hoe zuiver dat geld is.
Qua zuiverheid is er nog wel meer te betwijfelen aan de huidige koers van Pride Amsterdam. Zo heeft de stichting de mensen die de open brief vorig jaar ondertekenden een standje gegeven. In de periode erna vernam ik van verschillende mensen dat zij zich in het vervolg niet meer willen uitspreken. Ik kan de indruk dat ze zich geïntimideerd voelen niet van me afschudden.
Nog los van de discussie over waar het vandaan komt, is het de vraag of zoveel geld wel nodig is. Want een grotere Pride is niet altijd beter, bewijzen de talloze kleine(re) Pride-vieringen door heel Nederland, zoals in Ede, waar ik vorig jaar omringd was door warmte. Die evenementen zijn gemoedelijker en staan dichter bij de kern van het feest: een veilige en vreugdevolle plek voor het samenzijn van de regenbooggemeenschap en iedereen die haar een warm hart toedraagt.
Ik hoop dat Pride Amsterdam een toekomst kent zonder vervuiling door het grootkapitaal; we kunnen ons die erosie niet veroorloven in een tijd van oprukkende repressie. Dus, Pride Amsterdam: laat de illusie los dat je hun geld nodig hebt, en ga terug naar je essentie. Niemand is vrij totdat wij allemaal vrij zijn.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant