The North, geschreven en geregisseerd door de Nederlandse filmmaker Bart Schrijver, is binnen het wandelfilmgenre een opvallend vrije film. De Schotse natuur krijgt alle ruimte om voor zich te spreken.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Wandelen in de natuur brengt ‘de waarheid’ naar boven, zegt een voorbijganger tegen het einde van wandelfilm The North. Deze man ontdekte het langeafstandswandelen rond zijn pensioen. Ergens vindt hij het jammer dat het zo lang duurde, zegt hij, want hij is nooit zo gelukkig geweest als nu.
Een van de mooie aspecten van The North, geschreven en geregisseerd door de Nederlandse filmmaker Bart Schrijver, is dat zo’n optimistisch realisatiemoment niet voor iedereen is weggelegd. Na honderden kilometers voelt tegen het slot van The North het einde van de hike van hoofdpersonages Chris (Bart Harder) en Lluis (Carles Pulido) als catharsis, zonder dat de finish per definitie in feeststemming wordt gehaald. Hooguit heeft de tochtlatente gevoelens van twijfel en onzekerheid aan het oppervlak gebracht.
Wandelen is helemaal niet per se helend en het biedt al helemaal geen garantie voor geluk, is een verrassende conclusie die uit The North valt te trekken. Waar de buitenwereld vermoedelijk twee gelukkige mannen in de kracht van hun leven ziet, is hun innerlijke reis eerder verwarrend en turbulent.
Een ander mooi aspect van deze film is dat Schrijver de gedachten van zijn personages nooit aan de toeschouwer opdringt. The North is binnen het wandelfilmgenre een opvallend vrije film. De schoonheid van het landschap spreekt veel meer voor zich dan in de recente wandelfilm The Salt Path, naar de gelijknamige bestseller van Raynor Winn, waarin achter haast elke heuvel en iedere boom een metafoor voor de psychologie van de personages kon worden gevonden.
In The North krijgt de natuur via het weidse beeldformaat van cameraman Twan Peeters alle ruimte om voor zich te spreken. Fraaie landschapsoverzichten zijn dat, waarin beide mannen af en toe als stipjes voortbewegen, opgeslokt door moeder natuur, de geluidsband enkel gevuld met suizende wind. De film is op zijn best wanneer Schrijver de sowieso al vrij summiere plot verder laat varen en samenvat wat wandelen in essentie behelst: het plaatsen van de ene voet voor de andere. Op die momenten doet de film wel wat denken aan de audiovisuele wandelmeditatie van Gus Van Sants cultfilm Gerry (2002), met Matt Damon en Casey Affleck als verdwaalde, stoïcijns voortsjokkende mannen onderweg naar niets.
Nederlander Chris en Spanjaard Lluis, tien jaar geleden huisgenoten en inmiddels mid-dertigers, hebben wel een plan. Voor de liefhebbers: eerst de West Highland Way, een tocht van Glasgow naar Fort William, in de Schotse Hooglanden. Vanaf daar begint een nieuwe tocht – volgens velen een van de meest uitdagende wandelroutes van het Verenigd Koninkrijk – naar de vuurtoren op de rotsen van het uiterst noordwestelijke Cape Wrath. De totale afstand van zo’n 600 kilometer proppen ze in een wandelschema van 28 dagen.
Ze zijn inmiddels sterk verschillend. Chris lijkt te vluchten van zijn veeleisende baan en denkt klaar te zijn voor het vaderschap, Lluis is veel meer zoekende en worstelt met de ogenschijnlijke zelfverzekerdheid van zijn wandelpartner. Zo ontvouwt zich in het hart van de Schotse wildernis óók een sterk dubbelportret van twee mannen die lastig praten over waar ze in het leven naartoe willen en gaandeweg steeds minder goed weten wat ze na al die jaren met elkaar aan moeten.
Drama
★★★★☆
Regie Bart Schrijver
Met Bart Harder, Carles Pulido
131 min., in 52 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant