Tommy Wieringa is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
‘Er zullen geen gebouwen meer zijn in Gaza’, zei een Israëlische legerwoordvoerder na de Hamas-gruwelen van 7 oktober 2023. ‘Gaza zal veranderen in een stad van tenten.’ ‘We hebben nu geen huis en zelfs geen tent meer’, treurde afgelopen weekeinde een vrouw tussen de puinhopen in Khan Younis.
Wat niet tot puinstof is geworden, staat uit het lood, op instorten. ‘De bulldozer verricht Gods werk’, jubelt een rabbijn die wekelijks eigenhandig vijftig Palestijnse huizen met de grond gelijk maakt – wat een zegen zijn de bulldozer, de rabbijn en God voor de extreemrechtse componisten van deze geweldsopera.
Tussen de apocalyptische puinhopen van Gaza schuifelen de verpauperde massa’s. Kijk naar de schoenen, aan de schoenen zie je alles. De ontreddering en de wanhoop. De mensen in die schoenen trekken van hot naar her, op zoek naar water, voedsel en veiligheid. Een karavaan van lichamen die zichzelf verteren, hun eigen vet, spieren en zelfs botweefsel verbranden om op de been te blijven. Met jerrycans in de hand volgen ze geruchten over tijd en plaats van de schaarse voedseluitdelingen.
De zoektocht naar voedsel komt met nog meer vernedering en dood. Te weinig middelen voor te veel mensen, en verderop de soldaten die op de menigte schieten als hun klieren opspelen, ze zich vervelen of gewoon zin hebben in een verzetje. Op sommige dagen richten ze op de buik, op andere op de testikels. De menigte, slechts met potten en pannen bewapend, kan kiezen tussen de ene dood of de andere. Op het menu staan honger of de kogel.
Op de eerste rij bij deze hunger games zitten Israëli’s die hun wraakgebed verhoord zien worden, op de tweede rij de rest van de wereld. Geen enkele waardigheid, mompelen de toeschouwers bij de onderlinge gevechten die uitbreken bij de voedseluitdelingen. Uitroeien die beesten, denken ze er in stilte bij.
Palestijnen hebben geen vrienden, niemand die ze een Balfour-verklaring in het vooruitzicht stelt. Zelfs beelden van ondervoede zuigelingen en peuters die niet meer zijn dan met huid beklede skeletten weten de wereld niet te vermurwen om hier een einde aan te maken.
Zomin als doodgehongerde kinderen in witte doeken dat doen. Een georganiseerde hongerplaag die uitmondt in genocide – ze werd aangekondigd, uitgevoerd en uitgebreid in beeld gebracht. Een Holodomor van onze tijd.
Het systeem in Gaza, aldus de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem, gleed na 7 oktober 2023 af van controle en onderdrukking naar vernietiging en uitroeiing. Daarmee ontzegde Israël de Palestijnen eerst elke menselijke waardigheid en daarna het recht op leven, en maakte het zichzelf tot een daderstaat. Hoor het woord van de woordvoerder van de Israeli Defence Forces: ‘De nadruk ligt op schade, niet op precisie.’
Terwijl politici tot achter de komma argumenteren of dit wel of niet een genocide mag heten, tellen gezondheidsorganisaties al meer dan zestigduizend burgerslachtoffers sinds het begin van de wraakcampagne, bijna de helft vrouwen en kinderen.
En zo zijn de Palestijnen een volk geworden waar de wereld naar kijkt alsof het er al niet meer is, verleden tijd, afgeschreven door de geschiedenis. Een volk waarover je zegt: zo is het ze vergaan, die arme drommels, als in psalm 103 – hun dagen waren als het gras, toen blies de wind en niemand weet waar ze hebben gestaan.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant