is techredacteur voor de Volkskrant. Ze schrijft onder meer over sociale media en kunstmatige intelligentie.
Een monsterlijke ooievaar met een gemeen okergeel oog kijkt me vanaf zijn kaft in de koopjeshoek van De Slegte dwingend aan. ‘Marabou Stork Nightmares’, zegt de man achter de kassa. Hij pulkt de kortingssticker van het boek. ‘Gezellig. Tasje?’
Thuis schiet ik overeind bij het gerommel van de voordeur. Mijn vriend komt binnen, zijn handen vol boodschappen, de brieven waar ik al lezend overheen ben gestapt klemt hij tussen zijn lippen. Motorrijtuigenbelasting en de aankondiging van alweer een nieuwe baby. Rijendik vangen de geboortekaartjes spetters op het aanrecht.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik lees mee over zijn schouder, dolgelukkig zijn we, zus-en-zoveel gram. Dan steek ik het boek onder zijn neus. ‘Ik ben nog maar net begonnen maar het is geweldig, de verteller ligt in coma en jaagt in zijn droomstaat op een maraboe, een gigantische Zuid-Afrikaanse ooievaar, maar af en toe komt hij bij bewustzijn als een zuster een thermometer in zijn reet steekt.’
Op een slome zaterdag in bed trillen de baby’s me wakker. Terwijl ik slaapdronken naar mijn telefoon kijk, zijn mijn vrienden al uren op. Uitgelaten sturen ze foto’s van hun kersverse gezinnetje op het strand, in de speeltuin. De ooievaar loert vanaf het nachtkastje.
Als ik bij de baby’s op bezoek ga kietel ik hun bolle wangen, snuif aan hun haren, ik krijg er geen genoeg van. Na hun eerste woordje zit ik vol ongeduld, ik zeg: ‘Vertel me alles wat je denkt.’
Vroeger dacht ik dat het synchroon zou gaan, dat er een officieel moment kwam van nu gaan we kinderen maken. Toen duidelijk werd dat ik het startschot had gemist dacht ik dat de kriebels vanzelf zouden komen.
Nu kijk ik in bed naar de aankondigingen en felicitaties en voel me de comapatiënt uit het boek. Het is alsof mijn vrienden zich via mijn telefoonscherm over de bedrand buigen en vertellen over alle nieuwe dingen in hun leven, terwijl ik daar roerloos lig te liggen en hoop dat de tijd stil blijft staan. Laat me nog een paar jaar 32 blijven aub, het gaat me veel te snel, ik ben nog niet af.
Best jong eigenlijk, 32, als ik het zo zie staan. Gemiddeld zijn vrouwen al iets ouder dan 30 als ze hun eerste kind krijgen, zegt Google. Nicole Kidman was 41, Naomi Campbell 50, Al Pacino kreeg er op z’n 83e nog eentje, joh.
Oké oké oké. ‘Zullen we ergens ontbijten en een boekje lezen’, zegt mijn vriend. Yes, natuurlijk, we kunnen de hele dag wegblijven, of spontaan naar Parijs, doen we niet, maar toch. De ooievaar gaat mee, gezellig.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant