Het was een mooie sportzomer: vanaf nu worden kunnen modeshows – net als voetbalwedstrijden – in de kroeg met gelijkgestemden worden bekeken. Tijdens Wimbledon was het lastig kiezen wat interessanter was: tennis of de kleding van de toeschouwers.
is modejournalist en schrijft voor Volkskrant Magazine over stijl – en hoe het beter kan.
‘Guys, did we just invent the fashion watch party?’, vroeg modeblogger Elias Medini zich op zijn Instagram af. En het lijkt erop alsof Lyas, zoals hij bekendstaat, inderdaad een nieuw fenomeen heeft uitgevonden. Omdat hij niet was uitgenodigd voor het debuut van Jonathan Anderson bij Dior besloot hij spontaan de livestream van het gehypete evenement te gaan bekijken in een café in Parijs. Of er mensen geïnteresseerd waren om mee te kijken, vroeg hij zijn 348 duizend volgers. Meer dan 300 modeliefhebbers bleken geïnteresseerd en al gauw zat het terras van café Le Saint Denis in het 10de arrondissement vol. Alsof er een voetbalfinale plaatsvond, maar dan voor de ‘girls & gays’ zoals een bezoeker het omschreef. Geen deurbeleid of vriendjespolitiek, iedereen was welkom en de drankjes werden betaald door Instagram. Lyas is al bezig met het plannen van nieuwe watchparty’s tijdens Paris Fashion Week in oktober.
Bij Wimbledon ging – in bepaalde kringen – de aandacht zowel uit naar wat zich op Centre Court afspeelde als naar de outfits van de toeschouwers. Wimbledon is steeds meer in trek bij celebrity’s als gebeurtenis om goedgekleed bij te wonen. En terwijl de all-white dresscode óp de baan behoorlijk streng is, bestaan er voor het publiek geen echte kledingregels. Zolang het geheel smart-casual blijft natuurlijk; gescheurde jeans, hotpants of slippers zouden zeker leiden tot verwoed opgetrokken wenkbrauwen. Op de baan wonnen Sinner en Swiatek, terwijl de prijzen voor bestgeklede tenniskijkers dit jaar gingen naar acteur Andrew Scott voor het interessant maken van de kleur beige (en dan nog ton sur ton ook) en zangeres Olivia Rodrigo voor haar vintage rood-wit geruite jurk in een zee van donkerblauw en wit. Andrew Garfield en zijn vriendin Monica Barbaro pakten de prijs voor gemengd dubbel in perfect op elkaar afgestemd gebroken wit (extra punten voor zijn om de schouders gedrapeerde trui).
Slippers in de zomer. ‘Groundbreaking’, zou het op Anna Wintour gebaseerde personage Miranda Priestly in de film The Devil Wears Prada zeggen als ze zou horen dat die ‘terug’ zijn. Of ze ooit echt weg waren is de vraag, maar bij modemensen zijn ze in ieder geval helemaal terug deze zomer. En ze worden niet alleen gedragen tijdens uitjes naar het strand, maar in alle Summer in the City-scenario’s en bij kleren waar je normaal gesproken ‘echte’ schoenen zou verwachten, zoals mantelpakken, broekpakken en trenchcoats. De klassieke flipflop is uiteraard populair, maar ook die met een plateauzool of een kittenhak zijn geliefd. Slipper-snobs dragen die van het merk The Row (780 euro voor het eenvoudigste paar), maar het mooie van deze trend is dat-ie heel democratisch is en vrijwel niemand het verschil ziet met een paar van twee tientjes.
Voor zijn laatste show voor Balenciaga, voordat hij naar Gucci vertrekt, trommelde Demna Gvasalia onder anderen Kim Kardashian en Isabelle Huppert op om mee te lopen in de show. In de collectie een terugkeer naar een aantal van zijn grootste hits van de afgelopen tien jaar zoals varianten op de trenchcoat, extreem brede schouders, andere vervreemdende proporties en de puffer deluxe.
Het opvallendste accessoire bij Schiaparelli was een ‘kloppend hart’ als halssieraad, geïnspireerd door het Royal Heart dat surrealist Salvador Dalí (die ook ooit samenwerkte met Elsa Schiaparelli) in 1953 maakte. Voor extra surrealisme werd het stuk gedragen bij een jurk waarbij de vorm van borsten aan de rugzijde zat.
Het klapstuk van de collectie van Iris van Herpen was een ‘levende’ jurk met daarin verwerkt 125 miljoen levende bioluminescente algen die bij beweging blauw oplichten in het donker.
Er was de laatste tijd veel gemopper telkens wanneer er een nieuwe creative director van een modehuis werd bekendgemaakt en het wéér een witte man bleek. Het Italiaanse Marni gaat tegen de stroom in en vervangt zijn meest recente witte man, Francesco Risso, door de Belgische vrouw Meryll Rogge (41). Misschien nog geen heel grote naam buiten de modewereld, maar met een behoorlijke staat van dienst. Ze studeerde in Antwerpen en werkte bij Marc Jacobs en Dries Van Noten voordat ze in 2020 haar eigen merk begon. Vorig jaar werd ze (als eerste vrouw) Designer of the Year bij de Belgian Fashion Awards. Vooralsnog zal ze haar werk voor haar eigen merk combineren met dat voor Marni (overigens in 1994 opgericht door een andere vrouw, Consuelo Castiglioni).
Het honderd jaar oude, Italiaanse ‘quiet luxury’ merk Loro Piana (onderdeel van LVMH) staat bekend om de peperdure kasjmier breisels – denk vanaf 1.000 euro voor een trui. Des te choquerender dat het merk deze maand door de rechtbank in Milaan een jaar onder gerechtelijk toezicht is geplaatst vanwege uitbuiting van werknemers. De productie van de chique wolletjes was uitbesteed aan een partij die het op zijn beurt weer had uitbesteed aan Chinese sweatshops buiten Milaan. Ongedocumenteerde arbeiders maakten daar werkweken van meer dan 90 uur en verdienden nog geen 5 euro per uur. Loro Piana liet weten dat ze meteen na het ontdekken van deze verre van luxueuze omstandigheden de banden met de onderaannemer heeft verbroken. De rechtbank benadrukte dat het vonnis preventief is en niet bedoeld als straf.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant