Eind vorige eeuw bezocht ik met filmregisseur Frans Weisz Bagne di Lucca, hij was op zoek naar locaties in Italië voor een film. Ik reisde een stuk met hem mee. Dat is leven, je reist een stuk met mensen mee, soms reizen zij met jou mee. In Bagne di Lucca bevindt zich een beroemd thermaalbad dat ook toen al in verval was.
Deze zomer belandde ik opnieuw in Bagne di Lucca, dit keer zonder Frans Weisz.
Het verval van het thermaalbad had doorgezet, wat het thermaalbad alleen maar romantischer maakte. Ik zou willen dat ik over mensen hetzelfde kon beweren.
In een nabijgelegen restaurant zat een echtpaar dat weggelopen leek uit Sorrentino’s film La grande bellezza. Zij was in de tachtig en zo gebruind dat de zon haar echtgenoot moet zijn geweest en de man die naast haar zat, ook behoorlijk gebruind, hooguit haar minnaar.
De zon had diepe rimpels in haar gelaat achtergelaten, dat overigens werd verfraaid door een opzichtige zonnebril. Haar mobieltje had ze aan een roze hondenriem om haar middel geknoopt, verder was ze angstaanjagend mager. Dit stel zou je eerder verwachten in een mondaine badplaats waar de eeuwige jeugd een verstandshuwelijk aangaat met de eeuwige creditcard.
Waren ze op weg naar zee in deze dorre heuvels verdwaald? Misschien hadden ze gedacht: laten we deze zomer een thermaalbad in verval doen. Of hun geld was op, maar hun leven nog niet, en toen besloten ze: Bagne di Lucca.
Ze bestelden vis en een fles wijn. Er werd getelefoneerd. Iemand kreeg ‘grote kussen’ van de dame.
Om de tien minuten stond ze op om buiten een sigaret te roken, wat ze met zo veel wellust deed dat ik mezelf bij nader inzien moet corrigeren: de zon was haar echtgenoot, de sigaret haar minnaar, haar man hooguit kofferdrager en huisvriend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns