In een kletsnat Parijs haalt Wout van Aert uit op de klim en kasseien van Montmartre. Hij troeft er Tadej Pogacar af.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
In een kletsnatte slotetappe waar tijdsverschillen geen rol meer speelden, maar eergevoel en durf des te meer. Dat is de brandstof waarop Wout van Aert door Montmartre scheurt, waarmee hij over de natte wegen naar de finish van de slotetappe van de Tour dendert.
De Belg won er al eens eerder, daar bij de Arc de Triomphe. Maar toen was het een massasprint. Dit is anders. Nu komt hij helemaal alleen op de Champs-Elysées. Hij kan rustig omkijken, de tijd nemen en steekt tien vingers in de lucht. Het is de tiende keer dat hij een etappe in de Tour wint en deze zal dubbel tellen.
Alles draaide deze zondagavond om de parcourswijziging die door de Tourorganisatie was doorgevoerd. Enthousiast geworden door de Olympische Spelen van vorig jaar, toen de Tour noodgedwongen in Nice finishte, werd een omloop uitgetekend met drie beklimmingen van de steile straatjes van Montmartre. Zo ging er een streep door het klassieke sprintslot van de Ronde van Frankrijk, al waren er spurters die nog hoopten op een klein wondertje.
De eerste keer de Butte Montmartre op trok Julian Alaphilippe ten aanval. Met een dikke snotpegel uit de neus zat Arnaud De Lie, de man die een dag eerder nog een gevecht met de bezemwagen leverde, in zijn wiel. Ook Tadej Pogacar kon zich niet inhouden. Terwijl Wout van Aert zijn weg naar voren baande over de kasseien kwam ook de Sloveen naar voren.
De scherpste angel was op dat moment al uit de wedstrijd gehaald. Er zouden vanaf dat moment geen tijdsverschillen meer worden opgenomen. Het klassement was voor de eerste passage door Montmartre al definitief gemaakt. De Tour was klaar, alleen de ritzege lag nog te lonken op de Champs-Elysées. En niet per se voor de sterkste, maar zeker voor een van de stoersten.
Een groep van een kleine dertig coureurs klonterde samen terwijl het hard ging regenen. Onder hen Mike Teunissen, maar ook aan het staartje sprinter Biniam Girmay. Bijna meer zwemmend dan fietsend schoten ze door Parijs. Bijna alle klassementsmannen, zoals Jonas Vingegaard, kiezen voor kalmte, willen niet het risico lopen om op de slotdag nog onderuit te gaan. Tijdsverlies is misschien geen probleem, maar op een botbreuk zit niemand te wachten.
Want gevaarlijk was het ondanks het jury-ingrijpen natuurlijk nog altijd in de natte stad. Zo behoedzaam mogelijk stuurden de mannen door de straten, voor zover dat bij snelheden van rond de 50 kilometer per uur mogelijk is. De enige die daar lak aan had was Matej Mohoric, de Sloveen die in 2022 Milaan-San Remo won omdat hij zich zonder spoortje angst in de afdaling van de Poggio stortte.
Het is Pogacar die als een komeet de tweede keer door de smalle straatjes omhoogschiet. Er schuiven vijf man op hangen en wurgen mee: Wout van Aert, Matteo Jorgenson, Matteo Trentin, Davide Ballerini en Mohoric. Deze aanval is de nekslag voor de sprinters. De Lie en Girmay zijn niet mee. Eenmaal weer afgedaald vanaf Montmartre monstert Pogacar de schade. Hij ziet dat het goed is.
In de laatste aanloop naar Montmartre probeert Jorgenson het een paar keer. Dat legt druk bij de anderen, maar niet bij zijn ploegmaat Van Aert. De Belg ziet op die manier zijn concurrenten energie verspillen. Zij zijn de enige twee die ploegenspel kunnen spelen. De rest zijn eenlingen.
Het recept bij de derde keer omhoog lijkt hetzelfde. Weer is het Pogacar die het tempo maakt. Een voor een gaan ze achter de Sloveen kapot. Behalve Van Aert. En hij blijkt nog een demarrage op zak te hebben op weg naar de top. Dit is zijn metier: natte kasseien.
Dit is gram halen na een Tour die hem persoonlijk zwaar viel, maar ook eindelijk loon naar werken voor de ploeg. Drie weken lang maakte Visma-Lease a bike de Tour zwaar. En natuurlijk, Simon Yates won de tiende rit, maar het grote doel, met Vingegaard het geel naar Parijs brengen, werd niet gehaald. Dan maar zo: het geel verslaan op de Champs-Elysées.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant