Elly voelt zich een verdroogde kamerplant in Costa Rica, waar ze met haar kinderen is. Tot ze de veel jongere Cori ontmoet, een lokale surfdude die met de dag leeft en haar een nieuwe blik op het leven geeft.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Het was 1 januari 2020, ik zat met mijn twee kinderen op het strand tussen de palmbomen, een beetje chagrijnig, want ons verblijf zat er bijna op en de avond ervoor was het vuurwerk waar we ons op hadden verheugd, beperkt gebleven tot een enkele pijl.
‘Zeven jaar eerder had ik een erfenisje – te klein om er een huis in Nederland van te kopen en te groot om mee te gaan shoppen – gebruikt om er hier in Costa Rica een huisje mee te bouwen. Ik ben geen reiziger, kom nooit Europa uit, maar in Punta Banco was ik zo verrukt over het gebrek aan haast en stress dat ik er het liefst altijd wilde blijven.
‘Ik staarde voor me uit en ook nu weer verbaasde ik me over de brulapen die gilden alsof het leeuwen waren. Ik zag een vlucht papegaaien in de verte en langs de vloedlijn liep de lokale surfdude in zijn strakke hemdje, rechtop met zijn borst vooruit. Ik had hem vaker gezien, maar nooit gesproken. Hij had een fles rum bij zich en een klein glaasje. Samen met wat anderen, onder wie een paar kinderen in de leeftijd van de mijne, begon hij even later droge palmtakken en drijfhout te verzamelen en maakte er een stapeling van voor het grote nieuwjaarsvuur aan zee.
‘Toen keek hij op en zag mij, liep op me af met in zijn hand een shotje rum. Het is ochtend, voor mij nog wat vroeg voor alcohol, zei ik. Maar het is onze nieuwjaarstraditie, antwoordde hij. Hij wilde ook nog weten hoe oud ik was. 39, antwoordde ik en hij jokte dat hij 25 was, twee jaar ouder dan hij werkelijk was. Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Liefde kent geen leeftijd’, zei hij bijdehand.
‘De weken ervoor waren zwaar geweest. De uitzichtloze relatie met de vader van mijn jongste zoon liet me zelfs hier niet met rust, wat zorgde voor veel ongemakkelijk appverkeer, mijn kinderen begonnen zich na een paar weken te vervelen. Ik voelde me, kortom, een verdroogde kamerplant.
‘Op zijn uitnodiging liep ik met hem mee, hij stelde me voor aan wat vrienden, neefjes en nichtjes. Een vrouw vertelde me over haar huwelijksreis met een goede man en wees toen naar Cori: hij is ook een goede man. Er gebeurde nog iets raars: een oudere vriend van Cori, zoals iedereen hem noemt, zag alles goedkeurend aan en begon nog meer boomtakken aan te slepen voor wat ineens het verlovingsvuur leek te zijn geworden, bijna alsof hij ons daarmee zijn vaderlijke zegen gaf.
‘En ook al wist ik niks van deze jonge jongen, ik liet me alles zo’n beetje aanleunen. Ik voelde me welkom tussen al deze hartelijke mensen die geen vragen stelden. Cori voerde soep aan mijn jongste, heel geduldig, lepel voor lepel. En dat simpele delen van verantwoordelijkheid, de zorgzaamheid die ik bij hun vaders had gemist, hoe hij even later bijna kinderlijk een zoentje kwam pikken, was allemaal zo heilzaam dat ik smolt.
‘Aan het einde van de avond liep hij me naar mijn houten huisje en vroeg: mag ik bij je slapen? Ik wil alleen je hand vasthouden. Ha, schamperde ik, leer mij mannen kennen. We wachtten tot de kinderen sliepen, toen kwam hij naast me liggen in het smalle bed in de kamer die ik deelde met de jongste. Hij pakte mijn hand en zo hebben we geslapen. De ventilator stond op zijn hoogst, maar toch was het heet onder het golfplaten dak, al snel vormde zich in mijn handpalm een plasje van gezamenlijk zweet. De hitte daar is een soort alles bedekkende damp, heel intiem, ook zonder intieme handelingen.
‘Ik probeerde heel erg niet verliefd te worden, verstandig te zijn. Hij was alleen maar vrolijk en de dagen erop bleef hij helpen met de kinderen die zich ineens niet meer verveelden. Hij leerde ze surfen, gooide met een tak avocado’s uit de boom, hij kookte, was een zonnetje. Ik had liefde nooit zo op deze manier ervaren, ook niet met de vaders van mijn kinderen. Maar nu die voor me stond, herkende ik de liefde meteen: ongecompliceerd en zorgeloos, een zegening. Er was een cultuurverschil, leeftijdsverschil, maar al het andere woog zwaarder.
‘Ik ving een glimp op van hoe het leven zou kunnen zijn, zoet als een papaya. Mama, hij behandelt je als een prinses, zei mijn zoontje. Een ander zei: hij danst om je heen. De seks in de dagen erop was veilig en warm. Zijn frietjes met worstjes waarvan mijn kinderen smulden waren heerlijk: mijn latino was mannelijk en vrouwelijk tegelijk. Hij liep achter de buggy met mijn kind erin.
‘Tussen die ontmoeting en de volgende zat anderhalf coronajaar en de ziekte en het overlijden van mijn moeder. Maar zodra het kon, ben ik teruggegaan. Bevend van de zenuwen dook ik, na de laatste etappe met een propellervliegtuigje, in zijn armen. Hij stond samen met zijn buurvrouw op me te wachten. Ik vond het nog steeds raar, dat enorme leeftijdsverschil. Boven het geluid van de jeep uit riep ik: en wat als ik je op straat wil kussen? Vanaf de passagiersstoel draaide de buurvrouw zich om: Elly, geef hem gewoon een dikke pakkerd, niemand die daar hier van opkijkt. En zij en de taxichauffeur lachten hartelijk om de domheid van mij, de gringa.’
‘Vier jaar geleden sprak ik Elly voor het eerst aan. Ik had haar al vaker zien zitten aan het strand of voor haar kleine houten huis. Altijd met haar twee kinderen, nooit met een man. Het was 1 januari, hoogseizoen in Costa Rica, en de zon stond op zijn hoogst, het was tijd om het vreugdevuur te maken waarmee elke familie hier het nieuwe jaar inluidt. Met mijn neefjes en nichtjes en wat vrienden zocht ik wat hout, takken, blokken en mos, zette alles tegen elkaar en stak het aan. Mijn moeder maakte de vis en de kip en de groenten klaar die we boven het vuur zouden roosteren.
‘Elly zag er verdrietig uit, op de eerste dag van het jaar hoor je ook niet alleen te zijn. Ik liep naar haar toe om haar een shotje rum aan te bieden, die andere nieuwjaarstraditie. Ze keek me argwanend aan en aarzelde, maar het was gewoon rondhangen op een vrijdagmiddag met familie, ik had geen enkele andere intentie dan gastvrij te zijn voor iemand die hier leek te zijn aangespoeld.
‘Haar twee jongens hadden mijn neefjes en nichtjes toen al ontdekt, kinderen maken sneller en makkelijker contact dan volwassenen. En zeker dan volwassenen uit het Westen die zich dingen lijken af te vragen waar ik nog nooit over nagedacht heb. De spontaniteit van alle kinderen samen maakte me blij, met zijn allen speelden ze op het hete strand een zelfbedacht spel zonder elkaars taal te spreken. Waarom zou dat de ouderen niet gegeven zijn?
‘Ze nam het glaasje aan, haar blik werd al iets minder defensief en ik had niet eens veel overredingskracht nodig om haar te bewegen mee te gaan naar mijn vrienden, het vuur en de vis. De hele verdere dag hebben we daar met zijn allen gegeten, gezwommen, gezongen, gelachen. Ik kon het zelf ook goed vinden met de zoontjes, die middag heb ik hen voor het eerst uit vissen genomen.
‘Het was al donker toen ik met haar meeliep naar haar huisje, het blije en uitgelaten gebabbel van de twee gastjes vulde de stilte, het leek wel of die twee verliefd waren op mij, wat hielp om het hart van de moeder te veroveren. Ik bleef slapen en de volgende dag zijn we gaan vissen en hebben we met zijn vieren gesurft. Ze was veel ouder dan ik, ik ben nog een kind. Maar ik werd verliefd op haar en zij op mij.
‘Woorden ontbreken om te duiden wat ik voel, en ik zeg wel veroveren, maar dat klinkt stoerder dan ik bedoel. Ik ben een junglejongen, als ik niet surf en vis of de lodges in orde maak voor de toeristen, trek ik de jungle in, alleen of met een vriend, niemand die me zou kunnen vinden.
‘Mijn moeder was heel jong toen ze mij kreeg, een vader heb ik nooit gehad. Ik hield op slag van Elly, van haar kinderen, en misschien nog wel het meest van hen als gezin, de gezelligheid die ze me met zijn drieën gaven. Praten over het leven is me niet gegeven, laat staan praten over liefde. Wat dat betreft ben ik een groene appel, die denkt en praat ook niet. In de winter spaar ik geld voor het laagseizoen en verder leef ik van dag tot dag, zoals iedereen hier.
‘Mijn beste vriend heeft een geweldig restaurant dat zo populair is dat het gemakkelijk iedere avond vol zou kunnen zitten, maar het is maar een dag in de week open, want die ene avond levert genoeg op om de rest van de week niks te doen. Leven is een kunst en liefde ook, niet iets wat je tot op de draad moet analyseren. Liefde is als het kokoswater dat we drinken: lekker en dorstlessend.
‘Gelukkig stelde Elly weinig vragen, ik denk dat ze al snel begreep dat dat zinloos was, dat Sex in the City-hoofdbrekens niet zijn besteed aan de gemiddelde Costa Ricaan. Geen idee wat ik verwachtte van de liefde tot ze voor me stond, en toen ook nog niet. Ik wist maar één ding, zonder twijfel: dit is haar. Dit is de vrouw van wie ik houd en die ik trouw wil zijn. Vanaf die eerste nacht sliepen we samen tot ze een week later weer vertrok naar Nederland. Toen pakte ik mijn leven weer op.
‘Mijn dagen vulden zich met vissen en surfen en de jungle, missen is ook weer zo’n begrip dat in mijn vocabulaire niet voorkomt. Wanneer je nooit verder denkt dan de avond van diezelfde dag, kun je iemand niet eens missen. Daarbij was de blijheid over mijn nieuwe geluk zo groot, hoe zou ik dat kunnen laten overstemmen door gemis. Liever denk ik: hoera, ik ga haar over een tijdje weer zien.
‘En dat gebeurde ook. Deze winter ben ik drie maanden naar Nederland geweest, en heb ik bij haar en de jongens gelogeerd. Ze kwam me ophalen en het eerste wat ik dacht was: wie heeft de airco zo idioot hoog gezet. Het was er steenkoud, maar ik heb een geweldige tijd gehad, mooi hoe Nederlanders zich deftig aankleden met Kerst. Volgende maand ga ik weer. Ik kan niet wachten en toch, hier heb ik het ook goed. Ik zou mijn leven in de hitte nooit kunnen missen, het is goed zoals het is.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant