DEN HAAG - In maart van dit jaar overleed Marc Cruellas, de kleurrijke eigenaar van Bistrot de la Place. Zijn zoon Camille nam het restaurant aan de Maliestraat in Den Haag over, een langgekoesterde wens van Cruellas. Maar nu gaat de zaak toch dicht en snel ook. Zaterdagavond is het fameuze Franse restaurant voor het laatst geopend.
Het is vrijdagavond nog steeds alsof Marc Cruellas elk moment op zijn kenmerkende wijze uit de keuken aan komt lopen. De geest van deze bijzondere man is overal nog steeds voelbaar in de zaak, met een geschiedenis die teruggaat tot 1997. Zijn ex-vrouw Karin en Camille ervaren dat ook zo, maar desondanks, of misschien wel juist daarom, is het tijd voor iets anders.
'Ik ga iets voor mezelf beginnen', vertelt Camille (22) aan Omroep West. 'Wat en waar is nog een verrassing. Wel hier in de buurt.' Hij windt er geen doekjes om. 'Het was een hele, hele, hele moeilijke beslissing. Ik ken deze zaak al mijn hele leven en het voelt super raar dat de bistrot er straks niet meer is.'
Toen zijn vader in oktober 2023 de diagnose longkanker kreeg, sprong hij samen met zijn moeder Karin bij om het bekende restaurant, dat veel gasten in gedachte linea recta naar Frankrijk voerde, draaiende te houden. Het was een zoveelste tegenslag voor 'monsieur Marc', zoals gasten hem vaak noemden, die eerder ook zijn een stuk grotere zaak aan de Plaats moest verlaten door economische omstandigheden en daarna met corona geconfronteerd werd.
Maar gescheiden of niet, hij kon altijd rekenen op zijn ex-vrouw. 'Ik ben altijd betrokken gebleven', vertelt Karin vrijdagavond. 'Toen Camille geboren werd, werd dat wel iets minder. Maar altijd bij vakanties en tijdens zijn ziekte ben ik hier aan het werk geweest.' En dat naast haar eigen baan, in de ouderenzorg. Ook voor haar voelt het gek, dat de zaak sluit. Dat is niet onopgemerkt gebleven.
Toen bekend werd dat Marc Cruellas ernstig ziek was, volgde er een enorme stortvloed aan kaartjes, brieven, cadeautjes en lieve woorden van gasten die spontaan even langskwamen. 'Dat is nu weer', zegt Karin duidelijk ontroerd. 'Het was emotioneel te zwaar om iedereen te antwoorden en het was ook te druk.'
Maar, benadrukt ze: 'Ik vind het heel erg dat het niet kon. Want ik wil echt onze lieve gasten bedanken, voor alles. Wil je dat alsjeblieft opschrijven?' En over gasten gesproken, vaak wordt gerefereerd aan één vaste gast, oud-premier Rutte. Hij nam ooit de Franse president Macron mee naar dit restaurant.
'Daar heeft iedereen het nog steeds over. Maar alle gasten waren voor ons belangrijk. Net als de leveranciers en het personeel. Er zijn studenten die hier dertig jaar geleden werkten en nog steeds contact met elkaar hebben. De bistrot speelde een belangrijke rol in hun leven. Wat ze hier leerden, hebben ze voor altijd meegenomen.'
Volgens Karin was het echt een soort familie. 'Met Marc als verbinder.' Deze vrijdagavond zit de zaak vol met trouwe gasten. Op het menu staan de favorieten van de overleden eigenaar. Vooraf charcuterie, dan confit de canard, tarte tatin en uiteraard een kaasplateau.
Nadat alle tafels van deze Franse klassiekers zijn voorzien, verlaten de chefs even voor tienen de keuken. Het ganse restaurant applaudisseert en juicht als ze zich een weg naar buiten wanen door de smalle pijpenla. Het past bij de sfeer, zegt een gedistingeerde heer die al vanaf het begin tot de vaste clientèle behoort. 'Door de wellevende ambiance, maar vooral vanwege Marc.'
Die hield er een ontspannen stijl op na, zegt hij. 'Geen geknipmes of buigingen. Maar wel lekker eten en goede Franse muziek. Geen gedoe. Ik ga het hier zeker missen.' Zaterdag gaat de deur dus definitief op slot. 'Daarmee sluiten we echt een hoofdstuk af', zegt Karin.
Over een paar uur zal dit gekende restaurant vol platenhoezen, posters en andere Franse parafernalia niet meer zijn. De zaak is verkocht aan een andere ondernemer, maar wat die ermee van plan is? Daarover laten Karin en Camille zich niet uit. En daarvoor zijn ze ook te druk bezig met het slotakkoord.
'Ik ga het hier echt enorm missen', zegt Camille nog een keer. 'Maar ik doe de deur met opgeheven hoofd dicht, wetende dat mijn vader trots op mij is', zegt hij zichtbaar aangeslagen. En dan moet hij verder, want een tafel verderop wenkt om aandacht. En weg is hij. Want: als hij één ding heeft meegekregen van zijn vader is het wel dat de gast centraal staat. Altijd.
Meer verhalen over eten lees je in ons dossier Food
Source: Omroep West Den Haag