Sinds het begin van dit jaar zijn meer dan twee miljoen Afghaanse migranten, vaak onder dwang, teruggekeerd naar Afghanistan. Vooral Iran en Pakistan zetten op grote schaal Afghanen uit. Zij keren terug naar een land dat in crisis verkeert. Internationale hulp blijft voor het grootste deel uit.
Aan de Afghaanse grensovergangen met Iran en Pakistan heerst chaos. Overvolle bussen komen en gaan. Families stappen uit met al hun bezittingen, soms in een paar koffers, soms opgerold in plastic zakken op hun rug. Daarna wachten ze met duizenden, soms tienduizenden mensen, urenlang in de brandende zon, terwijl de temperatuur boven de 40 graden stijgt. De lucht is doordrenkt met de geur van afval.
Dit beeld herhaalt zich al enkele maanden dagelijks aan de grenzen tussen Afghanistan, Iran en Pakistan, vertelt Nicole van Batenburg, woordvoerder van het Rode Kruis. Zij werkte onlangs een maand in het gebied en is net terug in Nederland. ‘Mensen moeten helemaal opnieuw beginnen. Een vrouw die ik sprak was al veertig jaar niet meer in Afghanistan geweest; al haar kinderen waren in Iran geboren. Wat alle Afghanen gemeen hadden, was onzekerheid: waar gaan we ons leven weer opbouwen?’
Afghanen zijn niet langer welkom in de buurlanden Iran en Pakistan. Volgens de Verenigde Naties zijn dit jaar al meer dan twee miljoen Afghanen teruggekeerd naar huis. Vooral sinds april gaat het snel: 1,68 miljoen Afghanen kwamen uit Iran, en ruim 335 duizend uit Pakistan.
Volgens de Verenigde Naties is meer dan de helft van hen uitgezet. Vaak betreft het ongedocumenteerde migranten, maar ook mensen met een tijdelijke verblijfsvergunning worden teruggestuurd. Omdat de uitzettingen vanuit Iran en Pakistan tegelijk plaatsvinden, is de druk op de grenzen enorm. In december 2024 huisvestten deze twee buurlanden samen ongeveer vijf miljoen Afghanen.
Afghanen komen bij terugkeer terecht in een land dat in crisis verkeert. Sinds de Taliban in 2021 de macht grepen, is de humanitaire situatie sterk verslechterd. De economie is ingestort en de bewegingsvrijheid van vrouwen en meisjes is flink beperkt: ze mogen bijna niet meer werken of naar school gaan. Volgens de Verenigde Naties leeft meer dan 70 procent van de bevolking onder de armoedegrens en is meer dan de helft van de 41 miljoen inwoners afhankelijk van noodhulp.
Source: Fok frontpage