Wat zijn dit voor vragen? Mariëtte Middelbeek schreef al meer dan zestig boeken. Onder haar pseudoniem Linda van Rijn staat ze voor de 36ste keer in de Bestseller 60, nu met ‘Duinhuisje’. Alle thrillers van Van Rijn spelen zich af op een vakantiebestemming.
is verslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft over media en muziek.
Zomerthriller of winterthriller?
‘Zomerthriller. Als Linda van Rijn publiceer ik twee thrillers per jaar, in april de zomerthriller en in oktober de winterthriller. De laatste jaren zijn mijn winterthrillers geëvolueerd tot zomerthrillers, qua locaties. Ik hou meer van de zon dan van sneeuw, en helemaal niet van skivakanties.
‘Ik heb er een derde thriller aan toegevoegd, een zogenaamde minithriller. Die verschijnt tussen de zomer- en winterthriller in, en speelt zich net als de andere boeken af op een vakantiebestemming. Het is een verhaal dat zich niet leent voor een hele thriller, maar dat ik wel graag wil schrijven. Dat is dit jaar Duinhuisje geworden.’
Vakantie of werk?
‘Ik kijk overal en altijd met een schrijversoog. Ik ga al jaren niet meer op vakantie zonder ter plekke research voor een boek te doen. Ik wil sfeer in mijn boeken creëren en alles moet kloppen. Lezers laten vaak weten dat ze het gevoel hebben dat ze met mij op vakantie gaan. Daar word ik erg blij van.
‘Duinhuisje speelt zich af in Ouddorp, op Goeree-Overflakkee in Zuid-Holland. Ik was er nog nooit geweest. Daarom ben ik met het gezin een weekend op researchreis gegaan. Ik maak overal foto’s. Vorig jaar was ik met vriendinnen in Lecce in Puglia, Zuid-Italië. Ik weet ook wel dat het best raar is als ik daar stoepranden sta te fotograferen, maar als ik ooit iemand in Lecce wil laten struikelen over een stoeprand, moet die er wel zijn.
‘In het najaar komt Happy Hour uit, een verhaal dat zich afspeelt in Turkije. Mijn laptop gaat mee op vakantie, anders krijg ik het niet op tijd af. Ik schrijf gewoon door, voor mij is het ontspanning. Als we met de auto op vakantie gaan en mijn man rijdt, zit ik onderweg ook altijd te schrijven. Dan geniet ik. Door die drie boeken per jaar zet ik mezelf onder druk, maar ik lijd er totaal niet onder.’
De Linda van Rijn-stand op de Margriet Winterfair of hectometerpaal 23.9 op de A9? (1)
‘Mijn leven als Linda van Rijn begon op de A9, met een telefoongesprek met Marc van Gisbergen, mijn uitgever. Ik wilde mijn eerste thriller gaan schrijven. Dat zou verwarrend kunnen worden, voor boekhandelaren, want ik had al boeken geschreven. Onder mijn eigen naam lag ik al bij de feelgood en de non-fictie. Bovendien werkte ik ook als tijdschriftjournalist. Het ging allemaal te veel door elkaar lopen.
‘Een pseudoniem dus. Ik koos voor de allersimpelste naam. Eerlijk gezegd wist ik ook niet of het wel zou lukken met die thrillers; of ik het wel kon. Als Linda van Rijn zou ik stilletjes door de achterdeur weer kunnen vertrekken. En toen liep het nogal uit de hand, ja. Het ene na het andere boek kwam in de Bestseller 60 en Linda van Rijn kwam steeds meer in de belangstelling te staan. Ze woonde zogenaamd op Curaçao. Dan hoefde de uitgever niet steeds uit te leggen waarom ze in Nederland nooit op presentaties kon komen en niet geïnterviewd kon worden.
‘Het is me vaak gevraagd of ik het niet jammer vond dat ik geen credits kreeg voor mijn Linda van Rijn-boeken. Nee dus. Totaal niet. Het dubbelleven werkte goed voor mij. Ik ben geen schrijver geworden voor de aandacht of voor signeersessies in boekhandels. Ik schrijf omdat ik het zo leuk vind om te doen; om verhalen te bedenken en zo uit te werken dat mensen ze willen lezen.’
Jan Terlouw of Annie M.G. Schmidt?
‘Annie M.G. Schmidt. Ze loopt al mijn hele leven met me mee. Eerst werd ik voorgelezen, daarna las ik haar boeken zelf. En toen ik kinderen kreeg, werd ik zelf voorlezer. Maar ik zeg er meteen bij dat ik Oorlogswinter van Jan Terlouw ook wel vijf keer heb gelezen.’
‘Thuis las iedereen. Het leukste moment van de zomer was als mijn zus en ik bij boekhandel Marsman in Emmeloord een boek voor de vakantie mochten uitkiezen. Dat was magisch. Op vakantie ging er altijd een krat boeken mee, mijn moeder werkte in de bibliotheek. Dus daar zaten we dan met z’n vieren voor de caravan, allemaal met een boek. Het klinkt misschien saai, maar het was heel fijn.
‘Als ik nu op vakantie ben, ziet het er anders uit. Laat ik zeggen dat ik mijn best doe om mijn kinderen te laten lezen, maar dat het niet altijd lukt. In mijn kast vond ik een gesigneerd exemplaar van Bonje in het Bonshotel van Jacques Vriens, een van mijn lievelingsboeken als kind. Dat dring ik nu op aan mijn zoon. Als ik het boek opensla, word ik weer blij als een kind. Wat dat betreft zou ik weer 6 jaar willen zijn; niet om alles over te kunnen doen, maar om weer te verdwijnen in een boek en de wereld om je heen te vergeten.’
Kek Mama of Vorsten Royale?
‘Na de School voor Journalistiek kwam ik door een stage bij tijdschriftenuitgever Sanoma terecht. Mijn tijd als chef-redactie bij Kek Mama was het leukst. Ik kreeg zelf kinderen en zat midden in mijn eigen doelgroep. Maar ik schreef ook graag voor andere titels. Bij Vorsten denk je waarschijnlijk aan iets heel saais, maar ik genoot ervan om stukken te schrijven over het wel en wee van buitenlandse vorstenhuizen. Ik kon de namen van alle gezinsleden van de Groothertog van Luxemburg moeiteloos opdreunen. Net voor corona heb ik mijn baan bij Kek Mama opgezegd. Met die baan, twee kleine kinderen en mijn boeken werd het leven iets te hysterisch.’
De Linda van Rijn-stand op de Margriet Winterfair of hectometerpaal 23.9 op de A9? (2)
‘Tot 2022 wist vrijwel niemand dat ik Linda van Rijn was. Ik heb me nooit een bedrieger gevoeld, maar op een gegeven moment klopte het niet meer; ik kreeg het gevoel dat ik tegen mijn lezers niet eerlijk was. Mijn uitgever stond met Linda van Rijn-stands op de Margriet Winterfair en de Libelle Zomerweek, en ontmoette allemaal mensen die mijn boeken hadden gelezen. Kom eens een dagje langs, zei hij, dan kun je eindelijk je lezers ontmoeten, zien wie jouw boeken lezen.
‘Ik deed alsof ik een medewerker van de uitgeverij was. Jij bent het hè, zei een collega-schrijver. Mocht ik willen, zei ik. Mensen vroegen of Linda van Rijn ook nog kwam. Nee, zei ik dan, dat lukt niet, ze woont op Curaçao. Ik zag dat ze teleurgesteld waren. Sommigen hadden meer dan twintig boeken van mij gelezen en ik stond ze recht voor hun neus in de maling te nemen.
‘Het was tijd om te onthullen wie Linda van Rijn was. Met de uitgever heb ik een onthullingsfeestje georganiseerd voor bekenden, boekhandelaren en bloggers, en ik schreef een stuk in het AD-magazine Mezza. Vanaf dat moment was ik Mariëtte Middelbeek én Linda van Rijn.’
Karin Slaughter of Nicci French?
‘Nicci French. Ik lees elk nieuw boek van ze en ik heb genoten van hun Frieda Klein-reeks. Vooral de psychologische aspecten van hun verhalen spreken me aan. En het zijn ook nog enige mensen, voor het AD heb ik ze een keer gesproken. Ze zijn al tachtigduizend keer geïnterviewd, maar dat was niet te merken. Ik beschouw ze niet als een voorbeeld hoor. Het idee dat ik de nieuwe Nicci French zou kunnen worden is absurd.
‘Van Karin Slaughter heb ik ook veel gelezen. Ik heb haar een paar weken geleden ontmoet op een avond in Deventer met andere thrillerschrijfsters. Ze intrigeerde me enorm. Ze is heel introvert en heel aardig, en tegelijkertijd schrijft ze de meest gruwelijke dingen. Ik wil altijd weten hoe collega’s schrijven, en waar. Zij vertelde dat ze zich terugtrekt in een huisje in de bossen. Haar vader woont ernaast, hij brengt elke ochtend een ontbijtje. Heb je veertig miljoen boeken verkocht, laat je je vader het ontbijt verzorgen. Heerlijk vind ik dat.’
Polderkind of zondagskind?
‘Ik ben opgegroeid in de polder, in Emmeloord. Mijn ouders en mijn zus wonen er nog steeds, en mijn man komt er ook vandaan. Wij zijn de polderklei gewend, we weten niet beter dan dat er schelpen in de tuin liggen.
‘De polder is een goede plek om op te groeien. Er is ruimte, maar ook een bepaalde mentaliteit die me aanspreekt. Als kind heb je dat natuurlijk niet door, maar ik herken het steeds beter. Het past bij die mentaliteit dat het járen heeft geduurd voordat ik mezelf schrijver kon noemen. Het klonk te aanmatigend, schrijver. Diezelfde mentaliteit zorgt ervoor dat ik hard kan werken en nooit zal gaan zweven. Ik zal mezelf nooit zien als een gevierde, gearriveerde schrijver. Van elk nieuw boek moet ik nog maar zien of mensen het leuk gaan vinden.
‘Ik sta nog steeds in de klei. Na enkele uitstapjes zijn we teruggekeerd naar de polder, naar Almere Nobelhorst. Daar kun je tegenwoordig gewoon wonen hè, in Almere, je hoeft het niet meer te fluisteren. Toen we in 2008 vanuit Amsterdam naar Almere-Haven verhuisden, aan het Gooimeer, vonden mensen ons nog zielig. Als ze op bezoek kwamen, stuurde ik altijd een aantrekkelijke route naar ze toe. Hm, toch wel mooi hier, zeiden ze dan verbaasd als ze aankwamen.’
1983 Geboren in Wieringerwerf
1995-2001 Gymnasium Zuyderzee College Emmeloord
2001-2005 School voor Journalistiek Utrecht
2003 Minor geschiedenis Universiteit Utrecht
2005-2020 Redacteur en chef redactie tijdschriften Sanoma, onder meer Kek Mama, Top Santé, Vorsten Royale, Flair
2009 Eerste (feelgood)roman, Single & sexy
2011 Last minute, eerste thriller onder de naam Linda van Rijn
2021 Anna, eerste historische roman in de serie Vrouwen van vechtlust
2022 Maakt identiteit van Linda van Rijn bekend
2025 Duinhuisje (als Linda van Rijn)
Mariëtte Middelbeek is getrouwd, en woont met haar man en kinderen in Almere.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant